Η Εξέγερση των Αθλίων

Αδιαμφισβήτητο είναι πλέον το γεγονός ότι οι πολιτικές ένταξης και ενσωμάτωσης των οικονομικών μεταναστών από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αποτύχει. Λαμβάνοντας σοβαρά την κοινωνική πραγματικότητα., αυτή η διάγνωση είναι εύστροφη και ο κίνδυνος χειροτέρευσης της υπάρχουσας κατάστασης είναι πλέον ορατός.

Η Γαλλία, ως χώρα υποδοχής, αποτελείται από 4-5 εκατομμύρια μουσουλμάνους, η μεγαλύτερη μουσουλμανική μειονότητα σε χώρα της Γηραιάς Ηπείρου. Παράλληλα, είναι ένα Κράτος που “υπερηφανεύεται” για την ισότητα και τον καθολικό δημοκρατικό πολιτισμό του, όπου υποτίθεται ότι αγωνίζεται να ανταποκριθεί στις αρχές του και να ενσωματώσει πλήρως τους μουσουλμάνους του, σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Με βάση αυτό, ορισμένοι Γάλλοι κι άλλοι ξένοι αναλυτές έχουν ερμηνεύσει την εξέγερση του περασμένου Νοεμβρίου, που ήρθε να αμφισβητήσει ανοιχτά ολόκληρο του φθηνό ευρωπαϊκό κοινωνικό περιτύλιγμα, σε μια ευρύτερη διαφωνία των πολιτισμών κι όχι στα μεγάλα εσωτερικά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της γαλλικής κοινωνίας.

Η εμπειρία της Γαλλίας, όσον αφορά την κοινωνική ένταξη των εθνικών μειονοτήτων, έχει διαμορφωθεί από έναν μοναδικό συνδυασμό ιστορίας, φιλοσοφίας, και σύγχρονων ανησυχιών, οι οποίες μαζί έχουν παράγει μια πολιτική μετανάστευσης στάσης-και-έναρξης και μια περίσκεψη για το Ισλάμ. Ακόμα, οι γάλλοι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι η ένταξη μουσουλμάνων στη γαλλική κοινωνία έχει προχωρήσει αρκετά καλά!!! Μόνο που κάτι τέτοιο ισχύει μόνο στα χαρτιά. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στη Γαλλία – τα 3/5 των οποίων θεωρείται ότι είναι γάλλοι πολίτες — έχουν υιοθετήσει πολιτισμικές και κοινωνικές αξίες της χώρας υποδοχής επικυρώνοντας ενθουσιωδώς τις “δημοκρατικές τιμές”, που συμπεριλαμβάνεται στα laïcité (το επίσημα πιστοποιητικά του γαλλικού κράτους). Όμως η πραγματικότητα διαψεύδει τους Γάλλους κοινωνιολόγους, που έχουν υιοθετήσει αυτή την άποψη, αφού ο κοινωνικός τους αποκλεισμός οφείλεται σε καθαρά κοινωνικοοικονομικές μεταβλητές κι όχι στη θρησκεία. Σύμφωνα με τους Τζόναθαν Λώρενς, και Ζουστέν Βαίς*, οι νεαροί που έκαιγαν αυτοκίνητα δεν ήταν αυτοί που ενδιαφέρονταν για την θρησκεία: ούτε καν για την θρησκεία που είναι ποτισμένη με αντί-Γαλλική ή αντί-Δυτική ιδεολογία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ολοένα και περισσότεροι Γάλλοι μουσουλμάνοι στηρίζουν με την ψήφο τους αριστερά ψηφοδέλτια. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ποσοστιαία οι μουσουλμάνοι μεταξύ τους υπερτερούν των Γάλλων σε αριστερούς ψήφους. Βέβαια, με την ψήφο αυτή δεν λύνεται κανένα πρόβλημα ιδίως όταν μιλάμε για μία συμβιβασμένη αριστερά με τα κόμματα της άρχουσας τάξης, που σε περιόδους κοινωνικής έντασης, πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα.

Οι νεολαίοι μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς εξεγείρονται για δίκαιη και καθολική ισότιμη μεταχείριση, που μεταφράζεται σε πλήρη συμμετοχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή με το δικαίωμα στην εργασία και της πολιτικής ισοτιμίας να δεσπόζουν στα αιτήματα τους. Αποτελούν μία κοινωνική ομάδα που δεν έχει να χάσει απολύτως τίποτα, και πως δηλαδή, αφού ζουν στην απέχθεια. «Θα γαμάω τη Γαλλία ώσπου να μ’ αγαπήσει», τραγουδούσαν οι νεαροί εξεγερμένοι «σκλάβοι» στα γκέτο του Σεν – Ντενί, του Ομπερβιλιέ, του Γκρινί, του Βισί, του Κλισί, ουρλιάζοντας το ακραίο συναίσθημα. Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος, με αφορμή την συμπλήρωση ενός έτους από την πρωτοφανή εξέγερση των σύγχρονων Αθλίων, το ίδιο σύνθημα ακούγεται ξανά τις νύχτες με αποτέλεσμα να ξαγρυπνά από τους ίδιους εφιάλτες το Γαλλικό αστικό κράτος.

Η οργή των νέων αντανακλάται και στη μουσική που ακούγεται στα προάστια. Στον τελευταίο της δίσκο, η δημοφιλής ράπερ Diam’s κατηγορεί τον υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί για δημαγωγία και την Αστυνομία για υποκρισία. Ο ράπερ Booba λέει πως δεν θα ήταν κακή ιδέα να καεί το αυτοκίνητο του «Σαρκό», ενώ ο Alibi Montana, ένας άλλος ράπερ, προειδοποιεί τον υπουργό πως δεν θα έχει καλό τέλος. «Οι κάτοικοι έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους», λέει ο Κλοντ Ντιλέν, δήμαρχος του Κλισί-σου-Μπουα, παιδίατρος και συγγραφέας ενός βιβλίου για την τοπική κοινότητα. «Η γαλλική κοινωνία θέλει τους φτωχούς στριμωγμένους στα γκέτο, και ταυτόχρονα ζητά από τις Αρχές να φροντίζουν ώστε όλα να είναι ήσυχα. Όλα δείχνουν ότι η βία θα ξαναρχίσει». Το Κλισί-σου-Μπουα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από πολλά προάστια. Δεν έχει αστυνομικό τμήμα, δεν έχει κινηματογράφο ούτε κολυμβητήριο, δεν έχει γραφείο ευρέσεως εργασίας ούτε σταθμό του μετρό ή του προαστιακού. Για να φτάσει κανείς από εδώ στο κέντρο του Παρισιού με το λεωφορείο, μπορεί να χρειαστεί και μιάμιση ώρα. Η ανεργία φτάνει το 24%, ενώ είναι πολύ υψηλότερη μεταξύ των νέων. Το 35% του πληθυσμού αποτελείται από ξένους, πολλοί από τους οποίους δεν μιλούν γαλλικά.

Τα Γαλλικά γκέτο, αποκρυσταλλώνουν όλα τα κοινωνικά προβλήματα, την απελπισία και την απαισιοδοξία σε σημείο που ενθαρρύνουν το μίσος (La Haine) με αποτέλεσμα να καταστρέφουν και τις όποιες δημόσιες υποδομές  που προορίζονται γι’ αυτούς.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 08/04/2008)

One thought on “Η Εξέγερση των Αθλίων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s