Κύμα Καταδίκης της Κυβέρνησης Χριστόφια

Την απόλυτη κατακραυγή χαίρει από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού η προκλητική και συνένοχη στο έγκλημα, απόρροια της στάσης της κυπριακής κυβέρνησης, του «αριστερού» ΑΚΕΛ και του «αντιιμπεριαλιστή» Χριστόφια. Υλοποιώντας πλήρως το ισραηλινό σχέδιο αποτροπής της αποστολής στη Γάζα, αρνήθηκε τον ελλιμενισμό των πλοίων στα κυπριακά λιμάνια και την επιβίβαση σε αυτά βουλευτών και ευρωβουλευτών, που είχαν καταπλεύσει στο νησί με σκοπό να ενσωματωθούν στην αποστολή του στόλου της ελευθερίας, αποδυναμώνοντας την από μια επιπλέον «ανθρώπινη ασπίδα». Αλήθεια, θα είχαν το ίδιο εγκληματικό θράσος οι πειρατές του Ισραήλ αν ήταν επάνω στα καράβια οι βουλευτές και οι ευρωβουλευτές;

Ο απόηχος απ’ ότι δείχνουν οι εξελίξεις θα είναι πολύ βαρύς για την Κύπρο, σε σχέση με όσα ερασιτεχνικά υπολόγισε η κυβέρνηση Χριστόφια. Ακόμη κι ο κυπριακός τύπος έχει τρομοκρατηθεί για το μέλλον που θα κατέχει η θέση της Κύπρου στη διεθνή σκακιέρα Οι δυσκολίες που επέβαλε σε ξένους βουλευτές και ευρωβουλευτές (σε έλληνες, ιρλανδούς, σουηδούς κλπ), οδήγησε την Κύπρο να κατηγορείται ως υποχείριο του Ισραήλ. Εννοείται ότι υπάρχει προβληματισμός για το ποιές εναλλακτικές είχε η κυπριακή κυβέρνηση, έτσι ώστε να αντιμετωπίσει την εισροή ισραηλινού κεφαλαίου στα κατεχόμενα εδάφη, την σύνδεση του Τελ Αβίβ με το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου και τη Χάιφα με το κατεχόμενο λιμάνι της Αμμοχώστου, που η τουρκική εξωτερική πολιτική έως τώρα το εξίσωνε με τον αποκλεισμό του λιμανιού της Γάζας από του Ισραηλινούς. Μετά, όμως από αυτή την τραγική εξέλιξη είναι ποτέ δυνατόν να επιτευχθεί μία οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας; το Ισραήλ θα χαλάσει τις σχέσεις του με τις άλλες χώρες που πέρασε ο στόλος της ελευθερίας; Όπως επίσης, προβληματισμός υπάρχει αν θα ανοίξει ο δρόμος για συμφωνία μεταξύ της Κύπρου και του Ισραήλ για την «πολυπόθητη» οριοθέτηση της θαλάσσιας αποκλειστικής ζώνης μεταξύ των δύο χωρών για την αξιοποίηση κοιτασμάτων πετρελαίου.

Απ’ ότι δείχνει η στάση του κυπριακού λαού και του ημερήσιου τύπου εννοείται ότι δεν τίθεται καν το δίλλημα: να υποστηριχθεί η αδικημένη και αδύναμη Παλαιστίνη ή το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ. Η Κύπρος έχει βέβαια να αντιμετωπίσει την ξένη κατοχή και το πρόβλημα επιβίωσης της. Στην τελευταία περίπτωση, η κυβέρνηση Χριστόφια στάθμισε τις αποφάσεις της στη βάση αυτής της λογικής, σύμφωνα με τον φιλοκυβερνητικό τύπο. Δεν παύει όμως να λειτούργησε για πολλοστή φορά ενάντια στο συναίσθημα του κυπριακού λαού, που στη παρούσα φάση δεν είναι άλλο από τη μεγάλη συμπάθεια με την οποία τρέφει προς την παλαιστινιακή υπόθεση και το βασανισμένο παλαιστινιακό λαό. Πέρα από το τραύμα που επέφερε στην αποστολή, το ισραηλινής επιταγής σχέδιο που εκτυλίχθηκε τις προηγούμενες μέρες στην Λευκωσία υπό την καθοδήγηση της Μοσάντ, ένα μείζον για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της κυπριακής υπόθεσης και του κυπριακού λαού ζήτημα έχει δημιουργηθεί. Η ιστορία στην ανατολική Μεσόγειο διαμόρφωσε ισχυρότατους δεσμούς φιλίας και εμπιστοσύνης με τους γειτονικούς αραβικούς λαούς. Ειδικότερα με τον υπό καθεστώς κατοχής αντιστεκόμενο παλαιστινιακό λαό, κοινή κληρονομιά αντικατοχικών αγώνων για την ελευθερία, που εν μία νυχτί απεμπολήθηκαν, αποκόπτοντας ορισμένως την Κύπρο από τους στρατηγικούς της συμμάχους. Μαζί με αυτούς κινδυνεύει να χάσει με τον πιο ερασιτεχνικό τρόπο την εύνοια όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου, ο οποίος είχε ευαισθητοποιηθεί το ίδιο, τόσο στην περίπτωση του κυπριακού ζητήματος, όσο και του παλαιστινιακού.

Η μάχη για τον στρατηγικό έλεγχο της ευρύτερης περιοχής αποκτά νέους συσχετισμούς και την απαρχή μίας νέας εποχής, που όσο περνάει ο καιρός ενισχύονται οι ήδη επιβαρυμένες σχέσεις Τελ Αβίβ και Άγκυρας. Μετά τον πόλεμο που κήρυξε το Ισραήλ τόσο στο Λίβανο όσο και στη Γάζα, η Άγκυρα αξιοποίησε τις εξελίξεις αναπτύσσοντας σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, όχι γιατί ενδιαφέρεται για τον καταπιεζόμενο παλαιστινιακό λαό. Εδώ έφτασε στο σημείο ο Ερντογάν να νοιώθει δικαιωμένος που στις αρχές του 2009 αποχώρησε από τη διεθνή διάσκεψη στο Ντάβος, για να μην μοιραστεί το ίδιο βήμα με τον Σιμόν Πέρες, χαρακτηρίζοντας την τότε επιδρομή του Ισραήλ ως κρατική τρομοκρατία. Πρόκειται βέβαια για τις δηλώσεις του πρωθυπουργού ενός κράτους με σοβαρά δημοκρατικά ελλείμματα, που αποτελεί κατοχική δύναμη, που προβαίνει χωρίς ενδοιασμούς σε πειρατικές επιδρομές και που καταπιέζει μειονότητες που ζουν εντός της επικράτειας της. Η ανασφάλεια των κατοίκων της Κύπρου από την γεωπολιτική και διπλωματική αποδυνάμωση της μεγαλονήσου, εντείνεται περισσότερο αν συνυπολογιστεί με το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται σε σύγκρουση με ένα κράτος δολοφόνο (όπως έχει βαπτιστεί εδώ και δεκαετίες), με ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.

Το τουρκικό καθεστώς πέτυχε τον στόχο του κερδίζοντας την συμπάθεια του αραβικού κόσμου και των Παλαιστινίων και ποσώς την ενδιαφέρει αν οι νεκροί του ήταν πραγματικά ειρηνιστές, καθότι όπως έχει δείξει η ιστορία του καθεστώτος με ευκολία θα τους σκότωνε αν το θεωρούσε σκόπιμο. Όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, η Κύπρος βρίσκεται στη μέση. Εκεί που ήταν μόνο το θύμα του τουρκικού ιμπεριαλισμού, τώρα είναι και όμηρος του κράτους – τρομοκράτη, του Ισραήλ.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 06/06/2010)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s