Αλλάζει εκ βάθρων η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση

Υπό το ξάγρυπνο βλέμμα να πλανιέται πάνω από τις χώρες του ευρώ θα βρίσκεται από τώρα και στο εξής το κυβερνητικό έργο κάθε κράτους-μέλους της ευρωζώνης θεμελιώνοντας ταυτοχρόνως το βάθος της λιτότητας στην Ευρώπη. Στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών στις 11/3/2011, αποφασίστηκε ομόφωνα από όλα τα κράτη της ευρωζώνης το Σύμφωνο για το Ευρώ, που στην ουσία του αποδυναμώνει την οικονομική κυριαρχία τους και οδηγεί στην περαιτέρω φτωχοποίηση των εργαζομένων τους.

Όπως αυτό ορίζει, «τα κράτη-μέλη δεσμεύονται να διαβουλεύονται με τους εταίρους τους για κάθε μείζονα οικονομική μεταρρύθμιση που έχει δυνητικά φαινόμενα διάχυσης, πριν από την υιοθέτησή της». Δηλαδή, μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δεν θα μπορεί να προχωρήσει σε σοβαρές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, αν προηγουμένως δεν τις εγκρίνουν οι εταίροι τους. Αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι ο έλεγχος της οικονομικής πολιτικής κάθε κράτους μέλους θα γίνεται από τα κυρίαρχα κράτη, όπως π.χ. από την Γερμανία. Είναι αδιανόητο ένα κράτος όπως π.χ. η Κυπριακή Δημοκρατία να καλέσει την Γερμανία να πάρει πίσω τις οικονομικές της μεταρρυθμίσεις επειδή διαφωνεί η Λευκωσία. «Η επιλογή των ειδικών μέτρων της πολιτικής που θα εφαρμόζεται θα παραμείνει ευθύνη κάθε χώρας, αλλά η επιλογή θα καθοδηγείται από το ότι θα λαμβάνονται ιδιαιτέρως υπόψη τα θέματα που προαναφέρθηκαν. Αυτές οι δεσμεύσεις θα αντανακλώνται επίσης στα Εθνικά Προγράμματα Μεταρρυθμίσεων και τα Προγράμματα Σταθερότητας που θα υποβάλλονται κάθε χρόνο και τα οποία θα αξιολογούνται από την Κομισιόν, το Συμβούλιο και την Ευρωομάδα». Από μόνη της η διατύπωση αυτή ερμηνεύεται ως ραγδαία συρρίκνωση της οικονομικής κυριαρχίας των κρατών της ευρωζώνης. Κάθε χρόνο οι πρωθυπουργοί, στο πλαίσιο των Συνόδων Κορυφής, θα λογοδοτούν για την πορεία εφαρμογής αυτών των μέτρων. Αν δει κανείς τις εποπτικές αρχές που θα αναλαμβάνουν να ελέγχουν τις κυβερνήσεις αμέσως θα διαπιστώσει ότι ούτε μία τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει τόσα όργανα από πάνω της να ελέγχουν την ομαλή πορεία του έργου της. Από τα μέσα του 2013, τα κράτη-μέλη αφήνονται μόνα τους να βρουν την λύση στο δημόσιο χρέος τους. Με μία συνταγματική μεταρρύθμιση ή με ένα απλό νομοσχέδιο θα εγκαταλείπονται στα «νύχια» των ιδιωτών δανειστών αφού «στην απροσδόκητη περίπτωση που μια χώρα φαίνεται πως είναι χρεοκοπημένη, το κράτος-μέλος πρέπει να διαπραγματευθεί με τους πιστωτές του ιδιωτικού τομέα ένα συνολικό σχέδιο αναδιάρθρωσης, εναρμονισμένο με τις πρακτικές του ΔΝΤ, αποσκοπώντας στην αποκατάσταση της δανειοληπτικής του ικανότητας»

Το «Σύμφωνο για το Ευρώ» φέρνει μαζί του και έναν εργασιακό μεσαίωνα. Πολλοί εργατολόγοι και οικονομολόγοι της εργασίας αναφέρουν ότι ποτέ στο παρελθόν μία τόσο θεμελιώδης διακήρυξη δεν έχει ιεραρχήσει τόσο καθαρά «τον κίνδυνο που συνιστούν οι μισθοί», αφού όπως αναγράφεται «μεγάλες και συνεχείς αυξήσεις μπορούν να οδηγήσουν στη διάβρωση της ανταγωνιστικότητας». Μία άνοδος δηλαδή του πληθωρισμού κατά 3% μπορεί να οδηγήσει σε μείωση 3% των μισθών. Τηρουμένων των αναλογιών ο απώτερος σκοπός αποτελεί η «κινεζοποίηση» των μισθών των ευρωπαίων εργαζομένων. Την στιγμή που οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμπεριφέρονται όλο και περισσότερο σαν «λογιστές» και καθώς το «οικονομικό» κυριαρχεί όλο και περισσότερο έναντι του «πολιτικού», αμφισβητείται μία ολόκληρη σχολή οικονομικής σκέψης που ορίζει ότι «όσο πιο πολλά λεφτά έχουν οι μισθωτοί, που αποτελούν και την τεράστια πλειοψηφία του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, τόσο περισσότερα ξοδεύουν και τόσο περισσότερο κινείται ολόκληρη η οικονομία και αυξάνουν και τα φορολογικά έσοδα του κράτους». Τα κόστος εργασίας μειώνεται χωρίς όριο ασφαλείας όπως αυτό έχει κατακτηθεί αιώνες τώρα από τον κόσμο της εργασίας και ισχύει νομοθετικά μέχρι σήμερα. Μέχρι και τα ημερομίσθια της Κίνας μπορούν να αναγορευτούν ως εξέταση ορισμένων μισθολογικών αυξήσεων. Όπως αναφέρεται στο Σύμφωνο για το Ευρώ «θα εξετάζεται το μοναδιαίο κόστος εργασίας για μια χρονική περίοδο και θα συγκρίνεται με εξελίξεις σε άλλες χώρες της ευρωζώνης και στους βασικότερους εμπορικούς εταίρους». Καταργούνται όλες οι διαδικασίες συλλογικής διαπραγμάτευσης, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε κλαδικό με συνδικάτα. Η διακήρυξη αναφέρει ρητά «την αναθεώρηση του συστήματος ρύθμισης των μισθών και, όπου είναι αναγκαίο, του βαθμού συγκέντρωσης στη διαδικασία διαπραγματεύσεων». Οι αποκεντρωμένες επιχειρησιακές συμβάσεις ενισχύουν την διαπραγματευτική θέση του εργοδότη, θέτοντας τους δικούς του όρους στους αλλοτριωμένους εργαζόμενους.

Σε κάθε περίπτωση το «Σύμφωνο για το Ευρώ» θα αυξήσει την δυσαρέσκεια των ευρωπαίων απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Πλέον δεν γίνεται ούτε λόγος για κάποιο επικείμενο δημοψήφισμα. Μάλλον η πρόσφατη εμπειρία δεν το επιτρέπει στην ΕΕ.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 03/04/2011)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s