Το πραγματικό κόστος του προγράμματος PSI

Τα κράτη της ΕΕ ανέλαβαν να διασώσουν αυτούς που αγόραζαν ελληνικά ομόλογα από την άνοιξη του 2010, την εποχή που χαρασσόταν ο δρόμος προς την ελληνική χρεοκοπία, καταβάλλοντας το 30% της ονομαστικής τους αξίας.

ΕΛΛΑΔΑ

Μετά την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης, που υποχρεώνει την συμμετοχή των ιδιωτών σε επακόλουθη πληρωμή των CDS ύψους 3,2 δις ευρώ, η Ελλάδα επίσημα κήρυξε χρεωκοπία. Παρόλο τις θριαμβολογίες της ελληνικής κυβέρνησης, όπως αυτές παρουσιάστηκαν στα ελληνικά ΜΜΕ, η πραγματική διάσταση της νέας συμφωνίας είναι διαφορετική.

Εκ πρώτης όψεως η διαγραφή ιδιωτικού χρέους ύψους 105 περίπου δις ευρώ αποτελεί την μεγαλύτερη σε έκταση αναδιάρθρωση δημοσίου χρέους που έγινε στην ιστορία. Για να γίνει όμως αυτή η διαγραφή χρειάστηκε να αναληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση νέο διακρατικό χρέος ύψους 130 δις ευρώ! Δηλαδή το ελληνικό κράτος επιβαρύνθηκε με 25 δις ευρώ επιπλέον. Αυτό που η παρούσα ανάλυση επιχειρεί να δείξει είναι ότι το νέο αυτό χρέος δεν οφείλεται πλέον σε ιδιώτες, αλλά σε κράτη. Τα κράτη δεν ανέλαβαν να σώσουν τις τράπεζες, όπως συνέβαινε τα τελευταία χρόνια. Επιφανειακά φαίνεται λογικό το γεγονός ότι οι ιδιώτες αναλαμβάνουν τη ζημία, καθότι έως σήμερα αποκόμισαν πολλά κέρδη από τους υψηλούς τόκους των ελληνικών ομολόγων. Το ερώτημα που τίθεται αμέσως είναι ποιούς κατόχους ομολόγων τα κράτη έσωσαν και γιατί; Τα κράτη της ΕΕ ανέλαβαν να διασώσουν αυτούς που αγόραζαν ελληνικά ομόλογα από την άνοιξη του 2010, την εποχή που χαρασσόταν ο δρόμος προς την ελληνική χρεοκοπία, καταβάλοντας το 30% της ονομαστικής τους αξίας. Αφού περίμεναν αυτήν ακριβώς την χρονική περίοδο για να αποζημιωθούν με το 30% της αρχικής τους τιμής και υπό τη μορφή μετρητών. Δηλαδή, θα αποζημιωθούν χωρίς να χάνουν. Το υπόλοιπο μέρος του χρέους που θα περισσέψει από το κούρεμα, θα το λάβουν σε νέα ομόλογα που θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο αποτελεί την μεγαλύτερη εξασφάλιση για τους πιστωτές. Παράλληλα, τα κράτη της ΕΕ και το ΔΝΤ θα καταβάλλουν 30 δις ευρώ περίπου στις ελληνικές τράπεζες, αποζημιώνοντας τες για την επικείμενη απομείωση τους στις ομολογιακές τους τοποθετήσεις.

Τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία είχαν ακριβώς την αντίθετη μεταχείριση, αφού υποθηκεύτηκε η βιωσιμότητα τους από αυτήν την εξέλιξη. Και εξηγούμαστε: Με την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης (CAC) λαμβάνουν μέρος στο κούρεμα των ομολόγων θυσιάζοντας 11 δις ευρώ! Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τοποθετήσεις των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στην αγορά των ομολόγων γίνονταν τόσα χρόνια χωρίς την θέληση των διοικήσεων τους αλλά ύστερα από ισχυρές κυβερνητικές πιέσεις. Επειδή όμως οι διοικήσεις αυτές ήταν διορισμένες από αυτές τις κυβερνήσεις υπέκυπταν στις πιέσεις. Τα κράτη της ΕΕ δεν σώσανε ούτε τους μικροκαταθέτες, που επί σειρά ετών επένδυαν τον μόχθο τους στην αγορά ομολόγων και αφού είχαν παροτρυνθεί από όλο τον κυβερνητικό μηχανισμό ότι επρόκειτο για την πιο ασφαλή επένδυση.

Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι το πραγματικό κόστος της ανταλλαγής ομολόγων θα το επωμιστεί για άλλη μία φορά η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Ήδη καταγράφεται ρεκόρ στην ανεργία που ξεπερνάει το 20%, πτώση των μισθών ακόμα και 50% (22% στο πρώτο μνημόνιο και 32% στο δεύτερο) και μεγάλη άνοδο στην φορολογία του κράτους (έμμεσης, άμεσης, χαράτσια κ.α.). Άλλωστε αυτές ήταν οι πραγματικές ρήτρες προκειμένου το ΔΝΤ και η ΕΕ να εγκρίνει την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Φιλελεύθερος, 18/03/2012)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s