Κύπρος: Πρώτα χρεοκοπία και μετά διχοτόμηση;

rockefeller_octopus«Δεν είμαστε μόνοι μας» ήταν ένα από τα βασικά προεκλογικά σλόγκαν του εκλογικού επιτελείου του Αναστασιάδη. Προφανώς αυτό είχε να κάνει με τη φιλοξενία των εργασιών της Έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που διοργανώθηκε στην Κύπρο από το κόμμα που ηγείται, το ΔΗΣΥ.

Ένα μήνα μετά τις εκλογές και ο λαός της Κύπρου έχει υποστεί κοινωνικό σοκ μετά την επαίσχυντη απόφαση του Γιούρογκρουπ. Η εσωτερική ληστρική πολιτική σε βάρος των εργαζομένων της Κύπρου, που δειλά δειλά είχε ξεκινήσει εν αναμονή της συνομολόγησης του Μνημονίου, μετατράπηκε εν μια νυκτί σε ληστρική επιδρομή από τα γεράκια της τρόικας και κατ’ επέκταση των Βρυξελλών, λεηλατώντας το βασικό πυλώνα της οικονομίας, το χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Όσο θα περνάει ο καιρός, θα τη βιώνει με το χειρότερο τρόπο, καθώς έπεται απότομη απομόχλευση στην οικονομία της, που θα οδηγήσει φυσικά σε απότομη κοινωνική κάθοδο. Ακριβώς το ίδιο θα συνέβαινε και σε μία οικονομία με ισχυρή παραγωγική δομή, αν οι μεγάλες της τράπεζες κατέρρεαν.

Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι η κυπριακή κοινωνία βιώνει ξανά τις συνέπειες του ταξικού συσχετισμού παγκοσμίως και τη διαπάλη για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Η αρπαγή των ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των εργαζομένων θα γίνει με τους όρους των μισθών πείνας που επιβάλλει η τρόικα. Η εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων θα οδηγήσουν την Κύπρο με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερο δανεισμό και περισσότερα χρέη. Ο δε εθνικός πλούτος του λαού θα φυγαδεύεται στις μαύρες τρύπες των φορολογικών παραδείσων. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι η Κύπρος ένας από αυτούς τους «παραδείσους». Και αυτό γιατί οι ΗΠΑ προκρίνουν την ηγεμονία της Γερμανίας στην ευρωπεριφέρεια αναθέτοντάς της την αποστολή της οικονομικής αποδυνάμωσης της Κύπρου για να προωθήσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων της στον τομέα της ενέργειας.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του πρώην γ.γ. του ΝΑΤΟ και εκπρόσωπο της ΕΕ σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας, Χαβιέ Σολάνα που λίγο πολύ θεωρεί «άνθρωπο κλειδί τον Αναστασιάδη γιατί το 2004 υποστήριξε ένθερμα το Σχέδιο Ανάν» και που «τώρα στο τιμόνι της Κύπρου ίσως ξανανοίξει ο δρόμος για ένα νέο κύκλο διαλόγου και επίλυση της εδαφικής διένεξης που θα έβαζε την Κύπρο ακόμη περισσότερο εντός της ΕΕ και οι οικονομικές συνέπειες λόγω των ενεργειακών αποθεμάτων της θα εκτείνονταν σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο».

Το πολυκλαδικό – πολυεθνικό μονοπώλιο, ως βασικός υποκινητής των εξελίξεων στην ΝΑ Μεσόγειο, προτάσσει τη μεταφορά μέσω Τουρκίας των τεραστίων αποθεμάτων φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Κύπρου γιατί αποτελεί την πιο οικονομική λύση. Όπως έκανε και στη περίπτωση της κατασκευής του διαδριατικού αγωγού φυσικού αερίου TAP, που η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποστηρίζει με πάθος. Μέχρι και στο σημείο να απειλήσει την κυβέρνηση Σαμαρά ότι αν δεν υπογράψει, θα κάνει τα στραβά μάτια σε περίπτωση που η Τουρκία αντιδράσει βίαια. Σκοπός φυσικά είναι απομονωθεί ενεργειακά από την περιοχή η Ρωσία.

Έτσι η Τουρκία αποκτά σιγά σιγά κυρίαρχη θέση στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αφού ενεργειακά μετατρέπεται σε παίχτης – κλειδί για το δυτικό μονοπωλιακό κεφάλαιο. Παράλληλα, η στρατηγική συνεργασία Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβιβ αποδεικνύεται μια φούσκα. Εύθραυστη ήταν και η «πολυμερής» εξάρτηση της Κύπρου, όπως με έπαρση την χαρακτήριζε η προηγούμενη κυβέρνηση Χριστόφια. Ιδίως έως τώρα που η Ρωσία κρατάει διστακτική στάση.

Δεν υπάρχει ένα κράτος στη σύγχρονη ιστορία που να συμμάχησε με το Ισραήλ και να ευνοήθηκε. Αντιθέτως, όλα έπαιξαν το ρόλο του υπηρέτη, ενώ στο εσωτερικό τους πάντα επικράτησαν πολιτικές και οικονομικές ανισορροπίες. Έπρεπε να περιμένει τρία περίπου χρόνια η συγγνώμη του Νετανιάχου προς τον Ερντογάν για τη δολοφονία των Τούρκων πλοίο «Μαβί Μαρμαρά». Υποτίθεται ότι το Ισραήλ είναι στρατηγικός σύμμαχος της Κύπρου. Μέχρι και οι ΗΠΑ τότε την είχαν καταδικάσει και τώρα πιέζουν για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο συμμάχων τους. Κι όλα συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Ομπάμα στο Ισραήλ.

Την ίδια ώρα έχει απεμποληθεί η διαχρονική φιλική στάση προς τους αραβικούς λαούς στο όνομα της «στρατηγικής συμμαχίας» με το κράτος – στρατοκράτη, το Ισραήλ. Ο Λίβανος αρνείται να επικυρώσει διά του κοινοβουλίου του τη συμφωνία καθορισμού της ΑΟΖ που υπέγραψε με την Κύπρο το 2006, καθότι η ΑΟΖ Ισραήλ – Κύπρου καταπατάει κυριαρχικά δικαιώματα. Η Αίγυπτος μόλις πρόσφατα ανακοίνωσε ότι δεν αναγνωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ, ενώ είναι διατεθειμένη να καθορίσει με την Τουρκία. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το «οικονομικό θαύμα» της Κύπρου, που ξεκίνησε στα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80 οφείλεται εν πολλοίς σε αραβικά κεφάλαια που εισέρρευσαν λόγω της αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Όλες αυτές οι ραγδαίες εξελίξεις οδηγούν για την ώρα την Κύπρο στη διεθνή απομόνωση. Τόσο απομονωμένη δεν υπήρξε ούτε την εποχή του Μακαρίου. Με φόντο την κυπριακή χρεωκοπία είναι πιο ευάλωτη από ποτέ. Πέρα από την απότομη φτωχοποίηση του λαού, κινδυνεύει και η ίδια της η υπόσταση ως ανεξάρτητου κράτους.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ (01/04/2013)

Chipre – ¿La crisis de quién?

España-o-Italia

La crisis económica de Chipre estalló durante el segundo ciclo de recesión en Europa, en 2011, como resultado de las duras políticas de austeridad impuestas en 2010 en la Unión Europea. Es una nueva crisis, provocada por la fallida respuesta a la crisis europea original. Estas políticas eran (y aún son) la base de la divergencia entre el centro y la periferia de Europa, es decir, entre los países del núcleo del euro, con Alemania como economía dominante, y los países mediterráneos.

Los principales problemas de Chipre eran su inflado e insostenible sistema financiero, cuyos activos habían llegado a una cifra ocho veces mayor que el PIB del país, y el riesgo en que se encontraba dicho sistema financiero, enormemente expuesto a la deuda griega. Hay que señalar que los bonos griegos perdieron repentinamente su valor por las condiciones impuestas a Grecia por la Troika –el triunvirato de prestamistas a países de la eurozona, es decir, el Fondo Monetario Internacional (FMI), la Comisión Europea y el Banco Central Europeo– para desbloquear el segundo tramo del rescate en diciembre de 2012. La crisis de Chipre, al igual que la de Islandia, puede describirse como «importada».

El agujero negro de la banca chipriota

La crisis financiera de Chipre no se puede achacar al despilfarro público como en el caso de otros países periféricos, en especial Grecia. El sector bancario chipriota no creció de una forma tan temeraria a un tamaño tan insostenible para servir mejor a las necesidades sociales y económicas de los ciudadanos. A pesar de un déficit y una deuda pública relativamente modestos, Chipre se encuentra en crisis debido al rápido y desatinado crecimiento de su sector financiero, por el que ahora están pagando los chipriotas. Los términos del acuerdo revisado, a pesar de la atención que ha despertado la tasa impuesta a los grandes depósitos, sigue representando una catástrofe económica para el futuro inmediato de Chipre, donde se espera una recesión más extrema y rápida incluso que la que ha afectado a Grecia.

A menudo se dice que la mejor manera de robar un banco es comprarlo. En los últimos años el Banco Laiki y el Banco de Chipre prestaron cientos de millones a sus directivos y accionistas sin pedirles avales ni garantías. Un factor poco conocido pero importante en la crisis bancaria de Chipre fue la inversión y la exposición a los bonos griegos del mercado secundario, que se produjo cuando el modelo chipriota de negocio bancario comenzó a acusar la presión provocada por la reducción del flujo de inversión, causada a su vez por la crisis financiera europea. Los principales bancos chipriotas recurrieron a la deuda soberana griega como estrategia desesperada a la búsqueda de inversiones baratas y rentables, a pesar de los evidentes riesgos de la exposición a Grecia.

Concretamente, el Banco Laiki y el Banco de Chipre, las dos mayores instituciones bancarias de la isla, compraron bonos «tóxicos» griegos en los últimos años, con frecuencia a precios de saldo, mientras los demás bancos europeos intentaban deshacerse de la deuda cada vez más arriesgada de Grecia. En un claro ejemplo, se compraron al Deutsche Bank alemán bonos de deuda soberana griega con un descuento del 18% sobre su valor nominal actuando como intermediario el Banco de Chipre. El Deutsche Bank estaba tan desesperado por vender que había ofrecido una comisión del 5% a cualquier agente que consiguiera colocar esos bonos «tóxicos». Estas catastróficas inversiones, cuyas pérdidas se hicieron patentes cuando los bonos griegos fueron devaluados a la fuerza por el último acuerdo entre Grecia y la Troika, representaron un beneficio de 100 millones de euros para la correduría del Banco de Chipre. Las condiciones revisadas del rescate de Grecia acordados por la Troika en diciembre impusieron una esperada «quita» a los tenedores de deuda griega, forzando a los bancos chipriotas a aceptar grandes pérdidas. Esta fue la puntilla para los irresponsables titanes financieros de Chipre. Todo el mundo, tanto en el ámbito local como en el internacional, esperaba que se produjeran pérdidas en los bonos griegos, y aún así, el banco central de Chipre las menospreció. Cuando la quita se hizo inevitable, ambos bancos se desplomaron.

Una crisis anunciada

Los rumores generalizados sobre la tasa impuesta a los depósitos, que se han negado sistemáticamente estos últimos meses, se han demostrado ciertos. La razón para negarlos era, por supuesto, que Italia y España corren el riesgo de seguir el mismo patrón de crisis, y el mecanismo de apoyo europeo existente carece de medios para devolver una deuda potencial de semejante tamaño. Por eso se tomó la decisión de penalizar a los ahorradores chipriotas, sin importar lo pequeños que fueran sus depósitos.

Debería aplaudirse el rechazo del parlamento chipriota a esta «quita forzada» de los depósitos porque salvó a los pequeños ahorradores de Chipre y por supuesto, de otros países europeos, garantizando que se respeten los depósitos de hasta 100 000 €. Como era de esperar, tras el rechazo del parlamento los ministros de finanzas de la eurozona volvieron al principio básico de que la recapitalización de los bancos debe llevarse a cabo tomando una parte de los grandes depósitos, lo que no obstante conducirá a una total hecatombe en la economía chipriota. De nada vale que la reciente decisión de la Troika eluda la necesaria aprobación del parlamento chipriota porque se refiere a los depósitos sin asegurar.

A pesar de su complicidad con la Troika, el FMI ha sido muy elogiado por su cada vez más frecuente insistencia en la necesidad de un mayor realismo por parte de la eurozona, sobre todo en lo que concierne a la sostenibilidad del explosivo crecimiento de la deuda en los países rescatados. Lejos de esta imagen de institución pragmática, neutral y fiable, el FMI –junto con sus socios de la Troika– respaldó el absurdo acuerdo inicial que violaba la garantía europea que protege los depósitos de los pequeños ahorradores e incluso puso momentáneamente en riesgo la estabilidad de todo el sistema bancario europeo. Por el contrario, la única posición perceptible que tomó el FMI fue presionar para que se incluyeran en el presupuesto del estado los futuros beneficios de los depósitos de gas natural de la isla, consagrando estos recursos aún desconocidos a satisfacer la deuda chipriota. Por supuesto, el gobierno de Chipre sucumbió a estas presiones.

Endosar al pueblo chipriota un préstamo de 10 000 millones de euros de la Troika, equivalente a un 60% del PIB de Chipre anterior a la crisis, y expropiar 7 600 millones de euros de los fondos de pensiones es, desde luego, la solución más dolorosa para los ciudadanos. La única solución que puede garantizar su futuro es la quiebra sin paliativos de los fallidos bancos chipriotas y la incorporación a la política del país del modelo islandés, estableciendo un marco de control público y social para garantizar los depósitos de los trabajadores, no los de inversores y especuladores internacionales, cuyos intereses parecen tener un lugar primordial en las discusiones sobre el futuro de Chipre. La nacionalización de los beneficios del petróleo y el gas y su utilización para satisfacer las necesidades sociales podría ser una significativa medida de apoyo en esta difícil tarea.

Lo que está claro es que esta deuda se originó por las decisiones especulativas e interesadas de los «banksters» (banqueros sin escrúpulos). Esta es la razón por la que también es esencial cancelar el memorándum firmado con la Troika. Es imperativa la creación de un comité auditor destinado a cancelar la deuda nacional. La creación de este comité, que examinaría la fuente y legitimidad de toda la deuda pública es también una justa exigencia democrática del pueblo chipriota, que soporta el mayor peso de la crisis y reclama conocer sus verdaderas causas.

Petros Kosmas es un científico especial de la Universidad Tecnológica de Chipre, y miembro de la Iniciativa Chipriota para un Comité Auditor de la Deuda.

Fuente: Plataforma Auditoría Ciudadana de la Deuda

Cyprus – whose crisis?

Pushpin in map, Cyprus

The economic crisis in Cyprus erupted during the second cycle of the European recession of 2011 as a result of harsh austerity policies imposed since 2010 in Europe. It is a new crisis born out of a failed response to the original European crisis. These policies were (and still are) a basis for the divergence between Europe’s centre and periphery, meaning the countries of the core of the eurozone, with Germany being the dominant economy, and those of the southern Mediterranean.

Cyprus’s main problems were its inflated and unsustainable financial system, whose assets had reached eight times the GDP of the country, and the riskiness of the financial system that was exposed overwhelmingly to Greek bonds. It is worth noting that Greek bonds suddenly lost their value because of the lending terms imposed upon Greece by the Troika – the triumvirate of lenders to Eurozone countries including the IMF, European Commission and European Central Bank, in December 2012. The crisis in Cyprus, just as in the case of Iceland, can be characterised as ‘imported’.

Cyprus’s banking black hole

Cyprus’s financial crisis cannot be characterised as one of public profligacy as other periphery countries have been accused of, in particular Greece. Cyprus’s banking sector did not grow so recklessly and to an unsustainable size in order to best serve Cypriots’ social and economic needs. Despite relatively modest public debt and deficits, Cyprus is now in crisis due to the private financial sector’s rapid and ultimately unsustainable growth, for which Cypriot citizens are now paying. The terms of the revised agreement, despite the focus on levying a deposit tax only on large deposits, still represents an economic catastrophe in Cyprus’s near future, where a downturn more extreme and sudden than even that which has afflicted Greece is now expected.

It is often said that the best way to rob a bank is to buy one.   During the last few years, Laiki Bank and Bank of Cyprus lent billions to members of their boards and shareholders without receiving the required collateral and guarantees1. A little-understood but important contributing factor to the Cypriot banking crisis was the investment in and exposure to Greek bonds from the secondary market as Cyprus’s banking business model began to feel the strain of reduced investment flows, due to the European financial crisis unfolding around it. Cyprus’s major banks turned to Greek sovereign debts as a desperate strategy to find cheap but profitable investments, despite the obvious risks from exposure to Greece.

Laiki Bank and Bank of Cyprus, Cyprus’ two major banking institutions, in particular bought ‘toxic‘ Greek bonds in the last few years, often at a discounted value as other European banks sought to divest themselves of the increasingly risky debts of Greece. In one prominent example, Greek sovereign bonds were purchased at an 18 per cent discount to their nominal value through the brokerage of Bank of Cyprus, from Germany’s Deutsche Bank. Deutsche was so desperate to sell that it had even offered 5 per cent commission to any agents who succeeded in selling these ‘toxic’ bonds. This catastrophic investment, whose losses were realized once Greek bonds were forcibly devalued by Greece’s latest Troika deal, represented €100 million euros of revenue for Bank of Cyprus’ brokerage company. Greece’s revised bailout conditions that were agreed by the Troika in December imposed a widely expected ‘haircut’ on holders of Greek bonds, forcing the Cypriot banks to accept major losses. This was the death-knell for Cyprus’s irresponsible financial titans. The likely losses on Greek bonds were widely identified in advance both locally and internationally, yet the Cypriot central bank dismissed them. When the haircut was inevitably applied, both banks collapsed.

A crisis foretold

The widespread rumours, denied during the last few months, concerning the cutting off of deposits have now been vindicated. The reason for denial is of course that Italy and Spain risk following this crisis pattern and the existing European support mechanism lacks the required surplus to repay such a potentially massive debt.  Hence the decision was made to penalise all Cypriot deposits-holders, no matter how small the size of their deposit.

 The rejection of this «forced cutting off» of deposits by Cyprus’s parliament should be applauded because it saved small savers in Cyprus and of course in other European countries, ensuring guarantees for deposits up to €100.000 are respected. Of course after the rejection from parliament, the group of eurozone finance ministers returned to the basic principle that the recapitalisation of banks will be accomplished by wiping out a portion of larger deposits, which will nevertheless lead to thorough devastation of the Cypriot economy. It is worth noting that the recent decision of the Troika bypasses the need for approval by the Cypriot parliament because it relates to uninsured deposits.

Despite its complicity in the Troika, the IMF has been widely lauded as it has increasingly gone public with the need for greater realism in the eurozone, in particular about the sustainability of the explosive growth of debt in bailed-out countries. Far from this image of a pragmatic, neutral and credible institution, the IMF – along with its Troika partners – endorsed the nonsensical initial agreement that violated the Europe-wide guarantee protecting small savers’ deposits, and even momentarily risked the stability of the entire European banking system. Instead, the only discernible position the Fund took was to push for the future revenues from Cypriot natural gas deposits to be included into the state budget, dedicating these un-tapped resources as revenues to service Cypriot debt. Of course, the Cypriot government succumbed to those pressures.

To saddle the Cypriot people with a €10 billion loan from the Troika, equivalent to 60 per cent of Cyprus’s annual GDP prior to the crisis, and to expropriate €7.6 billion from the pension funds is of course the most painful solution for the Cypriot people. The only solution that can guarantee their future is the unhindered bankruptcy of the failed Cypriot banks and the incorporation into Cypriot policy of the Iceland model, by establishing a framework for public and social control in order to guarantee the deposits of working people, not international investors and speculators whose interests seem to be paramount in discussions of Cyprus’s future. The nationalisation of oil and gas revenues and their utilisation for social needs could be a significant supporting measure in this difficult endeavour.

It is crystal clear that this debt was created by the speculative and self-interested choices of the ‘banksters’. This is the reason why the cancellation of the memorandum signed with the Troika is also vital. The creation of an an Audit Committee aiming to cancel the repayment of the Cypriot debt is imperative. The creation of such a Commission to examine the source and legitimacy of all public debt is also a legitimate democratic demand of all of the ordinary people in Cyprus who are bearing the burden of the crisis and demand to know its true causes.

Bretton Woods Update No. 85

Οι Ισλανδοί κέρδισαν, εμείς τι θα κάνουμε;

Yπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

Yπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

ΙΣΛΑΝΔΙΑ

Νέα νίκη καταγράφηκε πρόσφατα στο ενεργητικό των Ισλανδών Βίκινγκς. Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (EFTA) με απόφαση του δικαιώνει την Ισλανδία στην απόφαση της να μην καταβάλει τις αποζημιώσεις σε Ολλανδία και Μεγάλη Βρετανία αντίστοιχα. Είχε προηγηθεί προσφυγή από τη Χάγη και το Λονδίνο απαιτώντας από την ισλανδική κυβέρνηση να καταβάλει αποζημιώσεις σε βρετανούς και ολλανδούς καταθέτες που είχαν τζογάρει τα χρήματα τους στην Ice Save Bank που χρεωκόπησε. Ποσά τα οποία αναγκάστηκαν να τα δώσουν σε Ολλανδία και Βρετανία οι ίδιοι. Με άκρως προκλητικό τρόπο στην υπόθεση ενεπλάκη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την αιτιολογία ότι θίγεται μία ευρωπαϊκή οδηγία που κάνει λόγο «για την εγγύηση των καταθετών και τους κανόνες μη διακριτικής μεταχείρισης τους».

Τί όμως αποφάνθηκε το δικαστήριο προκειμένου να δικαιώσει πανηγυρικά την Ισλανδική κυβέρνηση; Καταρχήν με την μη καταβολή των αποζημιώσεων από πλευράς Ισλανδίας, δεν παραβιαζόταν οι οδηγίες που προβλέπονται για την εγγύηση των καταθέσεων από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η απόφαση του δικαστηρίου «ένα κράτος που το σύστημα καταθέσεων του δεν είναι σε θέση να μπορεί να βγάλει σε πέρας τις υποχρεώσεις του λόγω συστημικής κρίσης (!!!), παύει να έχει την υποχρέωση αυτό και οι αρχές του να εξασφαλίσουν την αποζημίωση προς τους πιστωτές».

Η απόφαση του δικαστηρίου γύρισε μπούμερανγκ προς το Λονδίνο, τη Χάγη αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τώρα η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρίσκεται σε δυσμενή θέση καθότι η απόφαση του δικαστηρίου Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών δημιούργησε δικαστικό προηγούμενο. Μέχρι και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς χαρακτηριστικά έγραφαν την προηγούμενη εβδομάδα ότι η «απόφαση μπορεί να έχει και επεκτάσεις εντός του κόλπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και καλό είναι «να περάσει απαρατήρητη η απόφαση που δημιουργεί προηγούμενο για εθνική νομολογία από κράτη όπως η Ισπανία και η Ελλάδα».

Όπως και να έχει η απόφαση αυτή αποτελεί ένα επιπλέον χαστούκι –σε θεσμικό επίπεδο πάντα- για τους πολιτικούς υπηρέτες του διεφθαρμένου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Φυσικά η δικαίωση των Ισλανδών δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση. Και αυτό γιατί υπάρχουν αρκετά δείγματα γραφής στο πρόσφατο παρελθόν, που καλό είναι να γίνει μία υπενθύμιση για να δειχτεί ότι υπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

Πριν σχεδόν δύο χρόνια το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος μάζεψε υπογραφές ζητώντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ισλανδίας να μην υπογράψει τον νόμο που ψήφισε η Βουλή τους και που πρόβλεπε να πληρώσει όλος ο ισλανδικός λαός τους Άγγλους και Ολλανδούς καταθέτες της ισλανδικής ηλεκτρονικής τράπεζας Ice Save. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ο ισλανδικός λαός να διακηρύξει «Δεν πληρώνω», συντρίβοντας τους ξένους πιστωτές! Έτσι, ο ισλανδικός λαός δεν κατέβαλε το… ένα τρίτο του ΑΕΠ του και μάλιστα με τόκο 5,5%. Ασήμαντο ήταν το ποσό του ισλανδικού χρέους ύψους 3,5 δισ. ευρώ συγκριτικά με τα μεγέθη της Ολλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας αντίστοιχα. Παρόλα αυτά σε καμιά περίπτωση ο κυρίαρχοι κύκλοι δεν επιθυμούσαν ένα κράτος -που πληθυσμιακά  είναι το μισό της Κυπριακής Δημοκρατίας- να δώσει το «κακό» παράδειγμα. Μετά από αυτό οι Ισλανδοί άφησαν τις ιδιωτικές τους τράπεζες να χρεοκοπήσουν και τις εθνικοποίησαν, αναγνωρίζοντας όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορόνα από τις καταθέσεις του. Ακολούθησε υποτίμηση της ισλανδικής κορόνας έναντι του που μείωσε τις εισαγωγές και αύξησε τις εξαγωγές με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει σήμερα πλεόνασμα. Επίσης, το δημόσιο χρέος, το οποίο είχε εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ οδεύει προς το 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Φιλελεύθερος, 10/02/2013)

Ο οικονομικός Αττίλας είναι εδώ

φωτό από διαδήλωση

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Την «τιμητική» της είχε η Λεμεσός την εβδομάδα που πέρασε καθότι φιλοξένησε τις εργασίες της Έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που διοργανώθηκε από το ΔΗΣΥ. Στη σύνοδο παρέστησαν αντιπροσωπείες όλων των δεξιών κομμάτων της Ευρώπης του κεφαλαίου, όπως η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το προεδρείο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αρχηγοί κομμάτων και ηγέτες κρατών, μεταξύ των οποίων οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, Γερμανός ηγέτης δεν είχε πατήσει το πόδι του στη μεγαλόνησο. Μέσα σε δύο χρόνια η Μέρκελ το επισκέφθηκε δύο φορές και αυτές ακριβώς την ίδια ημερομηνία (11/1). Η πρώτη επίσκεψη έγινε με φόντο τον ενεργειακό πλούτο και συγκεκριμένα για το οικόπεδο 12. Αυτή τη φορά όμως ο σκοπός της άφιξης Μέρκελ ήταν αναβαθμισμένος. Φυσικά –γι’ αυτούς που αγαπούν τους αριθμούς και τα σενάρια συνομωσιολογίας– η ατζέντα της επίσκεψης περιλάμβανε και τον διάλογο που γίνεται για τα οικόπεδα 9 και 10, τα οποία είναι σε διαπραγμάτευση ανάμεσα στην κυβέρνηση και σε εταιρείες. Απώτερος σκοπός είναι η απόκτηση πλήρους ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών από μεγάλες επιχειρήσεις –κυρίως του Βορρά– σε επίπεδο ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Το τελευταίο διάστημα η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, καθώς και άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι και στελέχη του ΔΝΤ, έχουν υιοθετήσει τις γνωστές μαξιμαλιστικές θέσεις σε βάρος της Κύπρου. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό είναι γιατί πια αποτελούν τον πλέον ισχυρό πόλο στη διαπραγμάτευση για τους όρους συνομολόγησης του κυπριακού Μνημονίου. Αυτή η ισχύς έχει εν πολλοίς να κάνει με την άρνηση της Ρωσίας να χορηγήσει δάνεια, αλλά και με την υποταγή της κυβερνώσας Αριστεράς του νησιού. Με την ίδια λοιπόν συνταγή που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα, έτσι και στην Κύπρο υπάρχει μεθοδευμένη ευρωπαϊκή πίεση.

Οι επιθετικές δηλώσεις της Μέρκελ ότι «η Κύπρος δεν θα πρέπει να περιμένει κανενός είδους ειδική μεταχείριση στις διαπραγματεύσεις για τους όρους του Μνημονίου που την περιμένει» και ότι «οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν σύντομα», είναι χαρακτηριστικές. Από την άλλη ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν έκανε σαφείς τις προθέσεις του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης να θέσει υπό την εποπτεία του τις κυπριακές τράπεζες. Με την επιβολή ενός νέου πλαισίου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου, που θα εναρμονίζεται πλήρως με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις για τη δανειοδότηση της Λευκωσίας, θα μπει φραγμός στο ρωσικό κεφάλαιο, το οποίο υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 26 δισ. δολάρια. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα συνεχίσει να αποτελεί η Κύπρος φορολογικό παράδεισο για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, π.χ. για γερμανικές ναυτιλιακές. Αν ναι, τότε στο επίπεδο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών θα μιλάμε για επικυριαρχία του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης έναντι της Ρωσίας. Με τον τρόπο αυτό επιχειρείται μεθοδευμένα να δημιουργηθούν συνθήκες ανεξέλεγκτης φιλελευθεροποίησης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου με την υποστήριξη ενός συντηρητικού δημόσιου και κρατικού τομέα.

Η σύνοδος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με την επίσκεψη Μέρκελ επέδρασε και στις πολιτικές εξελίξεις της Κύπρου. Στην ουσία επισφραγίζεται η επικυριαρχία της παραδοσιακής Δεξιάς του ΔΗΣΥ Νίκου Αναστασιάδη, που εκφράζει πλέον και επίσημα τους πιο αντιδραστικούς κύκλους του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της αναβολής της μαύρης συνόδου από τις αρχές Δεκεμβρίου στις αρχές Ιανουαρίου, στην καρδιά δηλαδή της προεκλογικής περιόδου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης, στις δηλώσεις του ανέφερε ότι «η Άνγκελα Μέρκελ δεν θα επιμείνει στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και αυτό μπορεί να αποφευχθεί εφόσον το χρέος της Κύπρου είναι βιώσιμο». Μόνο που το κυπριακό χρέος είναι σίγουρα μη βιώσιμο και άρα η συνταγή που περιλαμβάνει ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου αλλά και του ορυκτού είναι δεδομένη.

«Θα ήθελα να σημειώσω ότι η Κύπρος πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της», ανέφερε η Mέρκελ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η καθυστέρηση της υπογραφής του Μνημονίου έχει να κάνει με τη μη επίτευξη συμφωνίας στο τομέα των αποκρατικοποιήσεων.

Στα πολύ θετικά καταγράφεται η διοργάνωση διαμαρτυρίας έξω από το ξενοδοχείο που πραγματοποιήθηκε η σύνοδος από νέα πολιτικά ρεύματα που κινούνται αριστερά του ΑΚΕΛ, όπως είναι η ΕΡΑΣ, οι ΑΝΤΑΡΤΕΣ και η ΝΕΔΑ. Μόνο απογοήτευση προκαλεί η αισθητή απουσία του ΑΚΕΛ και δη του συνδικαλιστικού του οργάνου ΠΕΟ, που δύο μέρες πριν στην ίδια πόλη, τη Λεμεσό, ο κόσμος του κατέκλυζε μαζικά την προεκλογική ομιλία του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Σταύρου Μαλά.

Η μάχη ενάντια στο μαύρο μέτωπο και την ΕΕ που επιβάλει μνημόνια οδηγώντας τους λαούς στη φτώχεια και στην εξαθλίωση είναι υπόθεση της Αριστεράς των ανατροπών και της νέας εποχής!

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 13/01/2013)

Κύπρος: Προϋπολογισμός Μνημονίου

scissors15

Προϋπολογισμός βάρβαρης λιτότητας είναι ο κυπριακός προϋπολογισμός για το 2013, ο οποίος έχει ενσωματώσει τα όσα υποδείχτηκαν από την τρόικα, χωρίς καν να έχει υπογραφτεί ακόμη επίσημα το Μνημόνιο. Κατακτήσεις που για δεκαετίες θεωρούνταν κεκτημένα, πλέον θα θεωρούνται ζητούμενα.

Συνολικά, ο μνημονιακός προϋπολογισμός περιλαμβάνει περικοπές στο κρατικό μισθολόγιο και στις κοινωνικές παροχές που θα αγγίξουν τα 1,35 δισ. (ή 7,5% του ΑΕΠ), την ίδια ώρα που 11,8 δισ. (ή 65,5% του ΑΕΠ) χορηγείται απευθείας στις τράπεζες από το κράτος. Ενώ η φοροδιαφυγή αγγίζει τα 1,3 δισ. (14% του ΑΕΠ)!

Τα πρώτα μεγάλα θύματα του Μνημονίου είναι 992 έκτακτοι ωρομίσθιοι –από το σύνολο των 1.806– που εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι αποτελούν τους πλέον χαμηλόμισθους, ενώ η πλειοψηφία αυτών διαμένει σε αγροτικές και φτωχές περιοχές της Κύπρου. Μεσοβδόμαδα πραγματοποίησαν μαζική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο Οικονομικών στην Λευκωσία. Στα αξιοσημείωτα περιλαμβάνεται η άρνηση του υπουργού να συναντηθεί μαζί τους με αποτέλεσμα να σπάσουν τον κλοιό της αστυνομίας και να εισέλθουν στο κτίριο του υπουργείου. Όμως η προσπάθειά τους ανακόπηκε από την ηγεσία των συνδικαλιστικών οργανώσεων…Όπως αναφέρεται στο νέο μνημονιακό προϋπολογισμό για το πρώτο εξάμηνο του νέου έτους, 140.000 δικαιούχοι θα πάψουν να έχουν πρόσβαση στη δωρεάν περίθαλψη. Έχει ήδη επιβληθεί χαράτσι 10 ευρώ στις επισκέψεις στα τμήματα των Επειγόντων Περιστατικών από τον πρώην υπουργό Υγείας και νυν υποψήφιο του ΑΚΕΛ για την Προεδρία, Σταύρο Μαλά. Αυτός που έχει δηλώσει ότι όποιος υποψήφιος δεν ακολουθήσει αντιμνημονιακή γραμμή θα είναι ανεύθυνος. Ήταν το πρώτο μνημονιακό μέτρο σε προμνημονιακή –για την Κύπρο– εποχή. Γεγονός που χαιρετίστηκε φυσικά από την τρόικα. Χαράτσι επιβάλλεται και στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τις πολύτεκνες οικογένειες, ενώ προβλέπεται εξαίρεση του 3% επί των συντάξιμων απολαβών από το ταμείο χήρων και ορφανών. Παράλληλα, καταργούνται κοινωνικές παροχές ύψους 113 εκατ. ευρώ όπως οικογενειακά επιδόματα, εκπαιδευτικές χορηγίες κ.λπ.

Από την 1η Ιανουαρίου 2013, ο ΦΠΑ θα πάει στο 18% και το 2014 19%. Επίσης, από 8% σε 9% θα αυξηθεί ο μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ, ενώ μπαίνει επιπλέον φόρος 7 λεπτά ανά λίτρο στα καύσιμα. Φυσικά η φοροεπιδρομή δεν συνδυάζεται με αύξηση του εταιρικού φόρου, ο οποίος υπενθυμίζεται είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη. Παρά μόνο θα επιβληθεί ένα συμβολικό χαράτσι το οποίο είναι ενιαίο για όλες τις επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο κυπριακός λαός θα βλέπει την τρόικα να εποφθαλμιά τον ορυκτό του πλούτο και την κερδοφόρα τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Σίτα και την ΑΤΑ να καταργείται.

Τέλος, το ποσό των 18 δισ. ευρώ που θα δανειστεί η Κύπρος και ισούται με το ετήσιο ΑΕΠ της Κύπρου(!) μάλλον είναι φουσκωμένο από τους ντόπιους τοκογλύφους, οι οποίοι πίεζαν ασφυκτικά για την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου και να βάλουν τον λαό να πληρώσει, όχι μόνο τις ζημιές των τραπεζών, αλλά και τις «προμήθειες» που ενδεχομένως να προκύψουν μέσα από τη δανειοδότηση, υποθηκεύοντας τον παραγόμενο πλούτο ολόκληρου του κυπριακού λαού.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 02/12/2012)

Ο «Αττίλας ΙΙΙ» εισβάλλει στην Κύπρο με το ρόπαλο του Μνημονίου

Η νέα εποχή οικονομικής επικυριαρχίας για την πολύπαθη Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον γεγονός. Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου αναμένεται να πέσουν οι υπογραφές, οπότε η χώρα θα υπαχθεί επίσημα σε καθεστώς Μνημονίου. Με ήδη περιορισμένη την εθνική της κυριαρχία από την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία, το έγκλημα ολοκληρώνεται.

Οι όποιες ελπίδες υπήρχαν για την αποτυχία της συμφωνίας μεταξύ της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια και της τρόικας, δυστυχώς αποδείχτηκαν φρούδες. Το τελευταίο διάστημα πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν ότι η κυβέρνηση Χριστόφια θα πήγαινε την επικύρωση από αναβολή σε αναβολή, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις αρχές του 2013. Μάταια όμως. Γι’ άλλη μία φορά επικράτησε η λογική της «νομιμοφροσύνης» και του «κυβερνητισμού» στις τάξεις της. Η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο Μνημόνιο θα φέρει την υπογραφή της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια, υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου και φυσικά την ίδια την κυπριακή Αριστερά.

Όσα δεν κατάφερε η Δεξιά να επιβάλει εδώ και δεκαετίες –γιατί είχε πάντα απέναντι τον λαϊκό παράγοντα με κύριο εκφραστή του το μαχητικό ΑΚΕΛ ως αντιπολίτευση– τα κατάφερε η κυβέρνηση Χριστόφια. Η εκλογή της προ πενταετίας έφερε έναν άνεμο αισιοδοξίας στις τάξεις όλου του προοδευτικού κόσμου της Κύπρου. Την είχε εμπιστευτεί για τις διακηρύξεις της που αφορούσαν τη λύση του χρόνιου εθνικού της προβλήματος. Στην πορεία όμως στράφηκε προς το αντιδραστικό κράτος – χωροφύλακα της περιοχής, το Ισραήλ, που πνίγει στο αίμα πάλι τον παλαιστινιακό λαό.

Η Κύπρος δεν θα παίξει το ρόλο του συμμάχου, αλλά του υπηρέτη λόγω του υπερδανεισμού και του χρέους. Ενός χρέους που προήλθε από το PSI και φέρει μεταξύ άλλων την υπογραφή της κυπριακής κυβέρνησης, που δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα κι ετοιμάζεται και πάλι να υπηρετήσει τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Το δάνειο από τον μηχανισμό «στήριξης» θα είναι 17,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι και το ΑΕΠ της! Τα 10 δισ. θα πάνε απευθείας στις τράπεζες. Τα υπόλοιπα θα καλύψουν τις τρύπες που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά με την απευθείας χρηματοδότηση των τραπεζών. Το αντίτιμο θα περιλαμβάνει περαιτέρω μείωση μισθών κατά 16%, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67, κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, καθώς και περικοπές στις συντάξεις και κατάργηση επιδομάτων. Ούτε λόγος δεν γίνεται για την αύξηση του εταιρικού φόρου, που είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη (10%). Ο μέσος εταιρικός φόρος στην ευρωζώνη είναι 26,1%. Το πακέτο περιλαμβάνει και την ιδιωτικοποίηση «φιλέτων», δηλ. κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου όπως η CYTA, που έχει 1δισ. ευρώ κέρδος.

Για τις εντυπώσεις, κύκλοι της κυβέρνησης διαμήνυαν ότι κατάφεραν να φέρουν ένα ήπιο Μνημόνιο. Όπως όμως δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος» έτσι και δεν υπάρχει ήπιο Μνημόνιο! Όπου και αν πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ, άφησε πίσω του κοινωνικά συντρίμμια, εκατομμύρια ανέργους και μισθούς Μπαγκλαντές (σχεδόν)! Η ελληνική εμπειρία μάς δίδαξε ότι μετά το πρώτο Μνημόνιο, επιβάλλεται ένα –πολύ πιο σκληρό– δεύτερο και τρίτο.

Όλα δείχνουν ότι σε λίγους το μήνες το πολιτικό σκηνικό της Κύπρου θα αλλάξει. Ο Νίκος Αναστασιάδης του δεξιού ΔΗΣΥ, που αγωνιούσε μήπως και δεν υπογράψει η κυβέρνηση Χριστόφια το Μνημόνιο, θα βρει στρωμένο «κόκκινο» χαλί. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και πάλι ως φάρσα. Ο Μακάριος το 1974 κάλεσε το Συμβούλιο Ασφάλειας να αποκαταστήσει την «συνταγματικήν τάξιν» και στο αριστερό ΑΚΕΛ έλαχε ο τραγικός ρόλος να βάλει την υπογραφή του στην επέλαση των οικονομικών τανκς της τρόικας.

Δεν έχει κλείσει μία δεκαετία από τότε που οι ξένοι επικυρίαρχοι επιχείρησαν να επιβάλουν το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν για τη δήθεν λύση του εθνικού ζητήματος. Τότε που το 73% του κυπριακού λαού τους το έτριψε στη μούρη. Κατάφεραν όμως τελικά να επιβάλουν τον «κοινωνικό Ανάν», προκειμένου να γίνει η Κύπρος έρμαιο των ιμπεριαλιστικών βλέψεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και όλα αυτά με φόντο τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία οι κυρίαρχοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί φρόντισαν να τα «αξιοποιήσουν» για να «ζαλίσουν» τον κυπριακό λαό, ο οποίος δεν θα δει να βελτιώνεται το βιοτικό του επίπεδο από την εκμετάλλευσή τους.

Αντιθέτως, θα γίνει μάρτυρας υπεξαίρεσης του εθνικού του πλούτου και μάλιστα ούτε καν από την ντόπια αστική τάξη, αλλά από την ξένη. Τα συμφέροντα που διακυβεύονται ξεπερνούν κατά πολύ τη δυναμική του κυπριακού κεφαλαίου. Η δανειακή σύμβαση είναι όσο ο ετήσιος πλούτος και δεν προβλέπονται πόροι που θα διοχετεύονται στην παραγωγή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η τρόικα επέβαλε την υπεξαίρεση όλων των πιθανών εσόδων από την άντληση και αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τη διάθεσή τους στην εξυπηρέτηση των δανείων. Στο σχέδιο δράσης για το Ταμείο Υδρογονανθράκων υπάρχει αναφορά για ενημέρωση της τρόικας. Οι ξένοι πιστωτές επέβαλαν και μια ρήτρα – κλειδί για να το ελέγχουν, σύμφωνα με την οποία οι εισροές και εκροές του Ταμείου Υδρογοναναθράκων περιλαμβάνονται στον κρατικό προϋπολογισμό και άρα προορίζονται για εξόφληση του χρέους…

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/11/2012)