Λύση με το μαχαίρι στο λαιμό

Το Σχέδιο Ανάν με τα ρούχα ενός άλλου

Το Σχέδιο Ανάν με τα ρούχα ενός άλλου

Με την μορφή του κατεπείγοντος καλούνται οι εκπρόσωποι των δύο κοινοτήτων Αναστασιάδης και Έρογλου να συνομιλήσουν και να συμφωνήσουν σε μια κοινή πρόταση για τη λύση του κυπριακού. «Ο πραγματικός στόχος δεν είναι η δημιουργία μιας νέας ομόσπονδης στέγης στην Κύπρο, αλλά η φθηνή μεταφορά αερίου», γράφει ο τ/κ δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ στην εφημερίδα ο Πολίτης.

Ο «άνθρωπος κλειδί», όπως τον είχε χαρακτηρίσει και ο πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ και εκπρόσωπο της ΕΕ σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας, Χαβιέ Σολάνα, για την λύση δεν είναι άλλος από τον Αναστασιάδη. Γιατί όπως είχε αναφέρει πριν κάποιους μήνες για τον άνθρωπο κλειδί του ε/κ κεφαλαίου, «το 2004 υποστήριξε ένθερμα το Σχέδιο Ανάν» και «που στο τιμόνι της Κύπρου θα ξανανοίξει ο δρόμος για την λύση που θα βάλει την Κύπρο ακόμη περισσότερο εντός της ΕΕ».

Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, δια στόματος του ΓΓ του δηλώνει ότι δεν θα στηρίξει μια λύση η οποία θα δένει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ. Είναι αλήθεια ότι η θέση της μη ένταξης στο ΝΑΤΟ αποτελούσε για το ΑΚΕΛ το αντιστάθμισμα στις υποχωρήσεις που έκανε στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, στην ΟΝΕ και στο μνημόνιο. Πλέον έφτασε ο καιρός να δείξει και στη πράξη την θέση του για την ένταξη στο ΝΑΤΟ καθότι αυτό επιβάλει η λύση.

Το δεδομένο είναι ότι οι συνομιλίες δεν είναι παράγωγο προσέγγισης της ε/κ και τ/κ κοινότητας, αλλά προϊόν εκβιαστικών πιέσεων. Όπως και το Μνημόνιο, που αφού υποθήκευσε το ταξικό ζήτημα, θα αποτελέσει τον πολιορκητικό κριό για το ΝΑΙ υποθηκεύοντας και το εθνικό. Όπως γράφτηκε στο κυπριακό μέσο Άστρα επικαλούμενο διαρροές από διπλωματικές πήγες της Νέας Υόρκης, «σε περίπτωση που οι δυο πλευρές δεν επιδείξουν βούληση για λύση του κυπριακού, ο διεθνής παράγοντας δεν θα προσφέρει πλέον καμία βοήθεια με όλα τα συνεπακόλουθα».

Ήδη υπάρχουν συμφωνίες για την κατασκευή αγωγού που θα συνδέει την Κύπρο με την Τουρκία και θα μεταφέρει το φυσικό αέριο από τη Μεσόγειο στην Ευρώπη μέσω της ΑΟΖ της Κύπρου. Αυτές αφορούν προς το παρόν δύο ενεργειακά μονοπώλια, την ισραηλινή εταιρεία Delek και την τουρκικής Zorlu Energy και αναμένεται η προσθήκη σε αυτές της αμερικανικής Noble Energy. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθεί μία λύση στο κυπριακό που να εξυπηρετεί αυτές τις συμφωνίες, αυξάνοντας την πιθανότητα δημιουργίας μιας εύθραυστης ισορροπίας στη περιοχή.

Μόνο απαξίωση και απόρριψη πρέπει να επιδείξει ο κυπριακός λαός σε αυτούς που χαράζουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την ιμπεριαλιστική ειρήνη, για να εξυπηρετήσουν με δουλοπρέπεια τα ενεργειακά μονοπώλια. Υπό αυτό το πρίσμα και μόνο, ποιοι είναι οι εχθροί της ειρήνης; αυτοί που λένε ΟΧΙ στην κατεπείγον λύση που προτάσσουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των πολυεθνικών του φυσικού πλούτου που πρώτα διαμελίζουν έναν λαό και μετά του επιβάλουν μια λύση συνομοσπονδίας διαιωνίζοντας τους ανταγωνισμούς; ή αυτοί που λένε ΝΑΙ χωρίς να συνυπολογίζουν τους παραπάνω παράγοντες;

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 23/2/2013)

Όχι στη λύση με όρους Μνημονίου

nato

ΚΥΠΡΟΣ

Με συντονισμένο τρόπο διαμορφώνονται τα έως τώρα δεδομένα στο Κυπριακό. Ιδίως μετά και τις ταυτόχρονες δηλώσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου Όλι Ρεν και του Τούρκου προέδρου Αμπντουλάχ Γκιούλ. Όλως τυχαίως, την ίδια μέρα και στο ίδιο μήκος κύματος έκαναν λόγο για «λύση», με αφορμή την οικονομική κρίση στην Κύπρο. Η οικονομική επιβίωση της Κύπρου περνάει μέσα από την επίλυση του Κυπριακού.

Ανάλογα συντονίστηκε και το ντόπιο κεφάλαιο που πατρίδα δεν κοιτά. Είτε αυτό είναι ελληνοκυπριακής καταγωγής, είτε τουρκοκυπριακής. Η «πράσινη γραμμή» που (υποτίθεται) υπάρχει ανάμεσα σε αυτό καταργείται και τα οδοφράγματα που  «διαχωρίζουν» τα συμφέροντα της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής αστικής τάξης πέφτουν. Απευθύνοντας χαιρετισμό στη Γενική Συνέλευση της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ) Κύπρου, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Τουρκοκύπριων επιχειρηματιών (ISAD) Μετίν Σιαντί τόνισε ότι «οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι επιχειρηματίες πρέπει να ενώσουν τα χέρια και να συνεργαστούν για τη λύση του Κυπριακού». Στη συνέχεια εξέφρασε «την αλληλεγγύη των Τουρκοκύπριων επιχειρηματιών με αφορμή την οικονομική κρίση και ότι η συγκεκριμένη χρονική στιγμή υπαγορεύει την επίλυση του Κυπριακού… Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται επίδειξη κατανόησης και συμπάθειας και από τις δύο πλευρές», προσθέτοντας ότι «αυτό είναι η μεγαλύτερη αρετή της παρούσας ηγεσίας της ελληνοκυπριακής κοινότητας», φωτογραφίζοντας την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Σε αυτή τη βάση η κυβέρνηση Αναστασιάδη θα εντάξει την Κύπρο στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, ενώ η εξάρτηση από το Ισραήλ θα είναι συνδετικός κρίκος με την Τουρκία.

Η Τουρκία θεωρείται πλέον παίχτης κλειδί για τη θέση του δυτικού μονοπωλιακού κεφαλαίου στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου. Και αυτό γιατί πρώτον προκρίνεται η μεταφορά του φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας καθότι είναι και η πιο συμφέρουσα λύση. Δεύτερον, σε ενδεχόμενη ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Δαμασκό, προβλέπεται να γίνει χρήση στρατιωτικών βάσεων εντός των συνόρων της. Όμως θα διεκδικήσει και κάποια ανταλλάγματα, ισχυροποιώντας τη θέση της στο Κυπριακό. Φυσικά, δεν θα μείνει και αμέτοχη στην εκμετάλλευση των θαλάσσιων οικοπέδων της Κύπρου. Με λίγα λόγια αυτή η περίοδος μπορεί να θεωρηθεί πλέον ως το πρώιμο στάδιο μίας επικείμενης λύσης του Κυπριακού που θα παραπέμπει σε ένα νέο σχέδιο Ανάν. Αλλά με πολύ πιο αντιδραστικούς όρους για τους λαούς της περιοχής. Χωρίς τη διενέργεια δημοψηφισμάτων και με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Οι δυνάμεις του ντόπιου κεφαλαίου συσπειρώνονται για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους.

Τον ίδιο δρόμο θα πρέπει να ακολουθήσουν οι λαοί της περιοχής. Για την προάσπιση των δικών τους συμφερόντων θα πρέπει να ξεπεραστεί σύντομα ο διχασμός που υπάρχει από το 2004 μεταξύ του ρεύματος του κοσμοπολίτικου «ναι» και αυτό του διεθνιστικού και πατριωτικού «όχι». Απαραίτητη είναι η αντιδιαστολή με το αστικό και εθνικιστικό «όχι». Στο πλαίσιο της κοινής συνεργασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών της περιοχής να απορριφθεί οποιοδήποτε σχέδιο πάει να επιβληθεί. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό θα εξυπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των μονοπωλίων, μέσω της αρπαγής και εκμετάλλευσης των ΑΟΖ και των εργαζομένων. Με όρους μισθών πείνας και φτώχειας, όπως ακριβώς επιβάλλουν τα μνημόνια.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 26/05/2013)

Κύπρος: Πρώτα χρεοκοπία και μετά διχοτόμηση;

rockefeller_octopus«Δεν είμαστε μόνοι μας» ήταν ένα από τα βασικά προεκλογικά σλόγκαν του εκλογικού επιτελείου του Αναστασιάδη. Προφανώς αυτό είχε να κάνει με τη φιλοξενία των εργασιών της Έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που διοργανώθηκε στην Κύπρο από το κόμμα που ηγείται, το ΔΗΣΥ.

Ένα μήνα μετά τις εκλογές και ο λαός της Κύπρου έχει υποστεί κοινωνικό σοκ μετά την επαίσχυντη απόφαση του Γιούρογκρουπ. Η εσωτερική ληστρική πολιτική σε βάρος των εργαζομένων της Κύπρου, που δειλά δειλά είχε ξεκινήσει εν αναμονή της συνομολόγησης του Μνημονίου, μετατράπηκε εν μια νυκτί σε ληστρική επιδρομή από τα γεράκια της τρόικας και κατ’ επέκταση των Βρυξελλών, λεηλατώντας το βασικό πυλώνα της οικονομίας, το χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Όσο θα περνάει ο καιρός, θα τη βιώνει με το χειρότερο τρόπο, καθώς έπεται απότομη απομόχλευση στην οικονομία της, που θα οδηγήσει φυσικά σε απότομη κοινωνική κάθοδο. Ακριβώς το ίδιο θα συνέβαινε και σε μία οικονομία με ισχυρή παραγωγική δομή, αν οι μεγάλες της τράπεζες κατέρρεαν.

Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι η κυπριακή κοινωνία βιώνει ξανά τις συνέπειες του ταξικού συσχετισμού παγκοσμίως και τη διαπάλη για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Η αρπαγή των ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των εργαζομένων θα γίνει με τους όρους των μισθών πείνας που επιβάλλει η τρόικα. Η εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων θα οδηγήσουν την Κύπρο με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερο δανεισμό και περισσότερα χρέη. Ο δε εθνικός πλούτος του λαού θα φυγαδεύεται στις μαύρες τρύπες των φορολογικών παραδείσων. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι η Κύπρος ένας από αυτούς τους «παραδείσους». Και αυτό γιατί οι ΗΠΑ προκρίνουν την ηγεμονία της Γερμανίας στην ευρωπεριφέρεια αναθέτοντάς της την αποστολή της οικονομικής αποδυνάμωσης της Κύπρου για να προωθήσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων της στον τομέα της ενέργειας.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του πρώην γ.γ. του ΝΑΤΟ και εκπρόσωπο της ΕΕ σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας, Χαβιέ Σολάνα που λίγο πολύ θεωρεί «άνθρωπο κλειδί τον Αναστασιάδη γιατί το 2004 υποστήριξε ένθερμα το Σχέδιο Ανάν» και που «τώρα στο τιμόνι της Κύπρου ίσως ξανανοίξει ο δρόμος για ένα νέο κύκλο διαλόγου και επίλυση της εδαφικής διένεξης που θα έβαζε την Κύπρο ακόμη περισσότερο εντός της ΕΕ και οι οικονομικές συνέπειες λόγω των ενεργειακών αποθεμάτων της θα εκτείνονταν σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο».

Το πολυκλαδικό – πολυεθνικό μονοπώλιο, ως βασικός υποκινητής των εξελίξεων στην ΝΑ Μεσόγειο, προτάσσει τη μεταφορά μέσω Τουρκίας των τεραστίων αποθεμάτων φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Κύπρου γιατί αποτελεί την πιο οικονομική λύση. Όπως έκανε και στη περίπτωση της κατασκευής του διαδριατικού αγωγού φυσικού αερίου TAP, που η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποστηρίζει με πάθος. Μέχρι και στο σημείο να απειλήσει την κυβέρνηση Σαμαρά ότι αν δεν υπογράψει, θα κάνει τα στραβά μάτια σε περίπτωση που η Τουρκία αντιδράσει βίαια. Σκοπός φυσικά είναι απομονωθεί ενεργειακά από την περιοχή η Ρωσία.

Έτσι η Τουρκία αποκτά σιγά σιγά κυρίαρχη θέση στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αφού ενεργειακά μετατρέπεται σε παίχτης – κλειδί για το δυτικό μονοπωλιακό κεφάλαιο. Παράλληλα, η στρατηγική συνεργασία Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβιβ αποδεικνύεται μια φούσκα. Εύθραυστη ήταν και η «πολυμερής» εξάρτηση της Κύπρου, όπως με έπαρση την χαρακτήριζε η προηγούμενη κυβέρνηση Χριστόφια. Ιδίως έως τώρα που η Ρωσία κρατάει διστακτική στάση.

Δεν υπάρχει ένα κράτος στη σύγχρονη ιστορία που να συμμάχησε με το Ισραήλ και να ευνοήθηκε. Αντιθέτως, όλα έπαιξαν το ρόλο του υπηρέτη, ενώ στο εσωτερικό τους πάντα επικράτησαν πολιτικές και οικονομικές ανισορροπίες. Έπρεπε να περιμένει τρία περίπου χρόνια η συγγνώμη του Νετανιάχου προς τον Ερντογάν για τη δολοφονία των Τούρκων πλοίο «Μαβί Μαρμαρά». Υποτίθεται ότι το Ισραήλ είναι στρατηγικός σύμμαχος της Κύπρου. Μέχρι και οι ΗΠΑ τότε την είχαν καταδικάσει και τώρα πιέζουν για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο συμμάχων τους. Κι όλα συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Ομπάμα στο Ισραήλ.

Την ίδια ώρα έχει απεμποληθεί η διαχρονική φιλική στάση προς τους αραβικούς λαούς στο όνομα της «στρατηγικής συμμαχίας» με το κράτος – στρατοκράτη, το Ισραήλ. Ο Λίβανος αρνείται να επικυρώσει διά του κοινοβουλίου του τη συμφωνία καθορισμού της ΑΟΖ που υπέγραψε με την Κύπρο το 2006, καθότι η ΑΟΖ Ισραήλ – Κύπρου καταπατάει κυριαρχικά δικαιώματα. Η Αίγυπτος μόλις πρόσφατα ανακοίνωσε ότι δεν αναγνωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ, ενώ είναι διατεθειμένη να καθορίσει με την Τουρκία. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το «οικονομικό θαύμα» της Κύπρου, που ξεκίνησε στα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80 οφείλεται εν πολλοίς σε αραβικά κεφάλαια που εισέρρευσαν λόγω της αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Όλες αυτές οι ραγδαίες εξελίξεις οδηγούν για την ώρα την Κύπρο στη διεθνή απομόνωση. Τόσο απομονωμένη δεν υπήρξε ούτε την εποχή του Μακαρίου. Με φόντο την κυπριακή χρεωκοπία είναι πιο ευάλωτη από ποτέ. Πέρα από την απότομη φτωχοποίηση του λαού, κινδυνεύει και η ίδια της η υπόσταση ως ανεξάρτητου κράτους.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ (01/04/2013)

Κύπρος: Ο λαός επιλέγει τις αλυσίδες του

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο δείχνουν ξεκάθαρα τη σημερινή επιβλητική νίκη στο δεύτερο γύρο ενός προσώπου που αντιπροσωπεύει τους πλέον αντιδραστικούς κύκλους, τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου κεφαλαίου.

Πρόκειται για τον πρόεδρο του δεξιού ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος στον πρώτο γύρο απέσπασε το επιβλητικό ποσοστό του 45,46%, με την υποστήριξη όλου του ξένου παράγοντα που έχει επενδύσει πάνω του. Τα γερμανικά ΜΜΕ έγραφαν μεσοβδόμαδα ότι ο Αναστασιάδης έχει υποσχεθεί «ταχεία συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ –το αργότερο μέχρι τα τέλη του Μαρτίου– για ένα πλήρες Μνημόνιο, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις». Ως κύριος εκφραστής της ακραίας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του καπιταλισμού στην Κύπρο, έχει αναλάβει και τις απαραίτητες δεσμεύσεις απέναντι στους ομοϊδεάτες του στη Δύση. Γι’ αυτό και θα υποστηρίξει και τις νέες προτάσεις δήθεν επίλυσης του Κυπριακού, που θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άλλωστε, η πολιτική που ακολουθεί διαχρονικά ο ΔΗΣΥ και ο Αναστασιάδης στο θέμα του Κυπριακού είναι εντελώς αντιφατική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη θερμή του υποστήριξη στο Σχέδιο Ανάν. Με μόνη διαφορά ότι μία νέα πρόταση λύσης πλέον θα έχει φόντο το φυσικό αέριο της Κύπρου και την πελατεία των κυπριακών τραπεζών.

Ενδεικτική είναι η αναφορά των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς όπου συστήνεται «στους Ευρωπαίους να χρησιμοποιήσουν την οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο ως μοχλό πίεσης επί της Λευκωσίας για πρόοδο στο διπλωματικό πεδίο αναφορικά με το Κυπριακό». Ως γνωστόν, ο ίδιος ο Αναστασιάδης και το επιτελείο του ήταν αυτό που πίεζε την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου, προκειμένου φυσικά οι αιχμές του ιμπεριαλιστικού τόξου –που εκφράζονται μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ– να έχουν τον πρώτο λόγο στις εθνικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κύπρου και φυσικά στο τραπεζικό της σύστημα. Σίγουρα η εξάρτηση δεν θα είναι μονομερής, καθότι υπάρχουν και συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου τόσο στην Κύπρο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση είναι η πρόθεση του Ανασταστασιάδη και του ΔΗΣΥ να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ.

Δεύτερος τερμάτισε ο «κεντρώος» υποψήφιος του ΑΚΕΛ, Σταύρος Μαλάς, με ποσοστό 26,91%. Είχε διατελέσει υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Χριστόφια και ήταν αυτός που πέρασε και το πρώτο άτυπα «μνημονιακό νομοσχέδιο» στο χώρο της υγείας. Οπότε και η πολιτική που θα ακολουθούσε αν εκλεγόταν, θα ήταν συνέχεια της κυβέρνησης Χριστόφια. Ήδη η Κύπρος με την υπερψήφιση –και από όλους τους βουλευτές του ΑΚΕΛ– του μνημονιακού προϋπολογισμού διανύει άτυπα εποχή πρώτου Μνημονίου.

Στο τελευταίο συνέδριο του ΑΚΕΛ, η υποψηφιότητα Μαλά υποστηρίχθηκε με ποσοστό 92,3%. Τόσο δεν πήρε ούτε ο απερχόμενος πρόεδρος, Δ. Χριστόφιας. Στόχος ήταν η συγκρότηση πολιτικών συμμαχιών πέραν της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ. Συμμαχιών στη λογική μιας αναβίωσης ενός ξεπερασμένου προοδευτικού μετώπου που να κάλυπτε το «μακαριακό» πολιτικό κέντρο, δηλαδή τη βάση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Η μεταλλαγμένη αυτή σοσιαλδημοκρατική συνταγή ενάντια στην υποψηφιότητα του Αναστασιάδη δεν απέδωσε, αφού απέσπασε το 24,93% των ψήφων, όταν το ΑΚΕΛ είναι κόμμα που εκπροσωοπεί άνω του 30% του λαού. Με μια σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή από τα αριστερά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Μετά κόπων και βασάνων ο Μαλάς κατάφερε να ξεπεράσει τον Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος υποστηρίχθηκε μόνο από την ΕΔΕΚ του 10%, αποσπώντας το 24,93% των ψήφων. Αυτό σημαίνει ότι ο Λιλλήκας ψηφίστηκε κυρίως από μερίδα της βάσης του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ αλλά και της παραδοσιακής Δεξιάς. Το ΔΗΚΟ είναι όμως αυτό που βγαίνει διασπασμένο από την εκλογική αναμέτρηση, καθώς η ηγεσία του υποστήριξε τον Αναστασιάδη. Όπως έδειξαν όμως τα αποτελέσματα, μεγάλη μερίδα της βάσης του ψήφισε τον Λιλλήκα για τον λόγο ότι αυτός υιοθέτησε τη γραμμή του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό αλλά και γιατί τάχθηκε με τη χαλαρή αντιμνημονιακή ρητορική του, ασχέτως αν ήταν σε επίπεδο τακτικισμού. Αυτό απορρόφησε και ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ. Αξίζει να σημειωθεί το ΔΗΚΟ είναι το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το κομμάτι έχει ήδη πληγεί από τις μνημονιακές πολιτικές και γι’ αυτό στήριξε με ψήφο διαμαρτυρίας τον Λιλλήκα, απορρίπτοντας τον ακραίο νεοφιλελεύθερο δεξιό Αναστασιάδη και την υποταγμένη ηγεσία του ΔΗΚΟ. Για άλλη μια φορά η ιστορία έδειξε ότι οι διαφορές στο εθνικό ζήτημα μεταξύ ηγεσιών υπερνικούνται όταν τα ταξικά συμφέροντα είναι κοινά.

Συμπερασματικά, οι εκλογές έδειξαν τη διατήρηση της δυναμικής του κεντρώου χώρου, η οποία είναι αντανάκλαση της κοινωνικής ειρήνης και της εργασιακής συναίνεσης. Εξ ου και το 0,8% που απέσπασε ο εκπρόσωπος του νεοναζιστικού ΕΛΑΜ, παρόλο που «ψέλλιζε» μια μη αποδοχή του Μνημονίου, εν τη απουσία μιας ανατρεπτικής Αριστεράς της νέας εποχής που θα είναι ενάντια σε μνημόνια που φέρνουν φτώχεια και εξαθλίωση. Αλλά και για να μη στραφεί ένα σεβαστό μέρος του λαϊκού παράγοντα στη φασιστική Δεξιά. Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα στην ιστορία του τόπου και διεθνώς.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 24/02/2013) 

Ο οικονομικός Αττίλας είναι εδώ

φωτό από διαδήλωση

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Την «τιμητική» της είχε η Λεμεσός την εβδομάδα που πέρασε καθότι φιλοξένησε τις εργασίες της Έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που διοργανώθηκε από το ΔΗΣΥ. Στη σύνοδο παρέστησαν αντιπροσωπείες όλων των δεξιών κομμάτων της Ευρώπης του κεφαλαίου, όπως η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το προεδρείο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αρχηγοί κομμάτων και ηγέτες κρατών, μεταξύ των οποίων οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, Γερμανός ηγέτης δεν είχε πατήσει το πόδι του στη μεγαλόνησο. Μέσα σε δύο χρόνια η Μέρκελ το επισκέφθηκε δύο φορές και αυτές ακριβώς την ίδια ημερομηνία (11/1). Η πρώτη επίσκεψη έγινε με φόντο τον ενεργειακό πλούτο και συγκεκριμένα για το οικόπεδο 12. Αυτή τη φορά όμως ο σκοπός της άφιξης Μέρκελ ήταν αναβαθμισμένος. Φυσικά –γι’ αυτούς που αγαπούν τους αριθμούς και τα σενάρια συνομωσιολογίας– η ατζέντα της επίσκεψης περιλάμβανε και τον διάλογο που γίνεται για τα οικόπεδα 9 και 10, τα οποία είναι σε διαπραγμάτευση ανάμεσα στην κυβέρνηση και σε εταιρείες. Απώτερος σκοπός είναι η απόκτηση πλήρους ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών από μεγάλες επιχειρήσεις –κυρίως του Βορρά– σε επίπεδο ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Το τελευταίο διάστημα η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, καθώς και άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι και στελέχη του ΔΝΤ, έχουν υιοθετήσει τις γνωστές μαξιμαλιστικές θέσεις σε βάρος της Κύπρου. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό είναι γιατί πια αποτελούν τον πλέον ισχυρό πόλο στη διαπραγμάτευση για τους όρους συνομολόγησης του κυπριακού Μνημονίου. Αυτή η ισχύς έχει εν πολλοίς να κάνει με την άρνηση της Ρωσίας να χορηγήσει δάνεια, αλλά και με την υποταγή της κυβερνώσας Αριστεράς του νησιού. Με την ίδια λοιπόν συνταγή που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα, έτσι και στην Κύπρο υπάρχει μεθοδευμένη ευρωπαϊκή πίεση.

Οι επιθετικές δηλώσεις της Μέρκελ ότι «η Κύπρος δεν θα πρέπει να περιμένει κανενός είδους ειδική μεταχείριση στις διαπραγματεύσεις για τους όρους του Μνημονίου που την περιμένει» και ότι «οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν σύντομα», είναι χαρακτηριστικές. Από την άλλη ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν έκανε σαφείς τις προθέσεις του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης να θέσει υπό την εποπτεία του τις κυπριακές τράπεζες. Με την επιβολή ενός νέου πλαισίου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου, που θα εναρμονίζεται πλήρως με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις για τη δανειοδότηση της Λευκωσίας, θα μπει φραγμός στο ρωσικό κεφάλαιο, το οποίο υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 26 δισ. δολάρια. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα συνεχίσει να αποτελεί η Κύπρος φορολογικό παράδεισο για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, π.χ. για γερμανικές ναυτιλιακές. Αν ναι, τότε στο επίπεδο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών θα μιλάμε για επικυριαρχία του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης έναντι της Ρωσίας. Με τον τρόπο αυτό επιχειρείται μεθοδευμένα να δημιουργηθούν συνθήκες ανεξέλεγκτης φιλελευθεροποίησης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου με την υποστήριξη ενός συντηρητικού δημόσιου και κρατικού τομέα.

Η σύνοδος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με την επίσκεψη Μέρκελ επέδρασε και στις πολιτικές εξελίξεις της Κύπρου. Στην ουσία επισφραγίζεται η επικυριαρχία της παραδοσιακής Δεξιάς του ΔΗΣΥ Νίκου Αναστασιάδη, που εκφράζει πλέον και επίσημα τους πιο αντιδραστικούς κύκλους του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της αναβολής της μαύρης συνόδου από τις αρχές Δεκεμβρίου στις αρχές Ιανουαρίου, στην καρδιά δηλαδή της προεκλογικής περιόδου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης, στις δηλώσεις του ανέφερε ότι «η Άνγκελα Μέρκελ δεν θα επιμείνει στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και αυτό μπορεί να αποφευχθεί εφόσον το χρέος της Κύπρου είναι βιώσιμο». Μόνο που το κυπριακό χρέος είναι σίγουρα μη βιώσιμο και άρα η συνταγή που περιλαμβάνει ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου αλλά και του ορυκτού είναι δεδομένη.

«Θα ήθελα να σημειώσω ότι η Κύπρος πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της», ανέφερε η Mέρκελ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η καθυστέρηση της υπογραφής του Μνημονίου έχει να κάνει με τη μη επίτευξη συμφωνίας στο τομέα των αποκρατικοποιήσεων.

Στα πολύ θετικά καταγράφεται η διοργάνωση διαμαρτυρίας έξω από το ξενοδοχείο που πραγματοποιήθηκε η σύνοδος από νέα πολιτικά ρεύματα που κινούνται αριστερά του ΑΚΕΛ, όπως είναι η ΕΡΑΣ, οι ΑΝΤΑΡΤΕΣ και η ΝΕΔΑ. Μόνο απογοήτευση προκαλεί η αισθητή απουσία του ΑΚΕΛ και δη του συνδικαλιστικού του οργάνου ΠΕΟ, που δύο μέρες πριν στην ίδια πόλη, τη Λεμεσό, ο κόσμος του κατέκλυζε μαζικά την προεκλογική ομιλία του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Σταύρου Μαλά.

Η μάχη ενάντια στο μαύρο μέτωπο και την ΕΕ που επιβάλει μνημόνια οδηγώντας τους λαούς στη φτώχεια και στην εξαθλίωση είναι υπόθεση της Αριστεράς των ανατροπών και της νέας εποχής!

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 13/01/2013)

Ο «Αττίλας ΙΙΙ» εισβάλλει στην Κύπρο με το ρόπαλο του Μνημονίου

Η νέα εποχή οικονομικής επικυριαρχίας για την πολύπαθη Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον γεγονός. Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου αναμένεται να πέσουν οι υπογραφές, οπότε η χώρα θα υπαχθεί επίσημα σε καθεστώς Μνημονίου. Με ήδη περιορισμένη την εθνική της κυριαρχία από την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία, το έγκλημα ολοκληρώνεται.

Οι όποιες ελπίδες υπήρχαν για την αποτυχία της συμφωνίας μεταξύ της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια και της τρόικας, δυστυχώς αποδείχτηκαν φρούδες. Το τελευταίο διάστημα πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν ότι η κυβέρνηση Χριστόφια θα πήγαινε την επικύρωση από αναβολή σε αναβολή, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις αρχές του 2013. Μάταια όμως. Γι’ άλλη μία φορά επικράτησε η λογική της «νομιμοφροσύνης» και του «κυβερνητισμού» στις τάξεις της. Η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο Μνημόνιο θα φέρει την υπογραφή της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια, υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου και φυσικά την ίδια την κυπριακή Αριστερά.

Όσα δεν κατάφερε η Δεξιά να επιβάλει εδώ και δεκαετίες –γιατί είχε πάντα απέναντι τον λαϊκό παράγοντα με κύριο εκφραστή του το μαχητικό ΑΚΕΛ ως αντιπολίτευση– τα κατάφερε η κυβέρνηση Χριστόφια. Η εκλογή της προ πενταετίας έφερε έναν άνεμο αισιοδοξίας στις τάξεις όλου του προοδευτικού κόσμου της Κύπρου. Την είχε εμπιστευτεί για τις διακηρύξεις της που αφορούσαν τη λύση του χρόνιου εθνικού της προβλήματος. Στην πορεία όμως στράφηκε προς το αντιδραστικό κράτος – χωροφύλακα της περιοχής, το Ισραήλ, που πνίγει στο αίμα πάλι τον παλαιστινιακό λαό.

Η Κύπρος δεν θα παίξει το ρόλο του συμμάχου, αλλά του υπηρέτη λόγω του υπερδανεισμού και του χρέους. Ενός χρέους που προήλθε από το PSI και φέρει μεταξύ άλλων την υπογραφή της κυπριακής κυβέρνησης, που δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα κι ετοιμάζεται και πάλι να υπηρετήσει τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Το δάνειο από τον μηχανισμό «στήριξης» θα είναι 17,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι και το ΑΕΠ της! Τα 10 δισ. θα πάνε απευθείας στις τράπεζες. Τα υπόλοιπα θα καλύψουν τις τρύπες που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά με την απευθείας χρηματοδότηση των τραπεζών. Το αντίτιμο θα περιλαμβάνει περαιτέρω μείωση μισθών κατά 16%, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67, κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, καθώς και περικοπές στις συντάξεις και κατάργηση επιδομάτων. Ούτε λόγος δεν γίνεται για την αύξηση του εταιρικού φόρου, που είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη (10%). Ο μέσος εταιρικός φόρος στην ευρωζώνη είναι 26,1%. Το πακέτο περιλαμβάνει και την ιδιωτικοποίηση «φιλέτων», δηλ. κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου όπως η CYTA, που έχει 1δισ. ευρώ κέρδος.

Για τις εντυπώσεις, κύκλοι της κυβέρνησης διαμήνυαν ότι κατάφεραν να φέρουν ένα ήπιο Μνημόνιο. Όπως όμως δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος» έτσι και δεν υπάρχει ήπιο Μνημόνιο! Όπου και αν πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ, άφησε πίσω του κοινωνικά συντρίμμια, εκατομμύρια ανέργους και μισθούς Μπαγκλαντές (σχεδόν)! Η ελληνική εμπειρία μάς δίδαξε ότι μετά το πρώτο Μνημόνιο, επιβάλλεται ένα –πολύ πιο σκληρό– δεύτερο και τρίτο.

Όλα δείχνουν ότι σε λίγους το μήνες το πολιτικό σκηνικό της Κύπρου θα αλλάξει. Ο Νίκος Αναστασιάδης του δεξιού ΔΗΣΥ, που αγωνιούσε μήπως και δεν υπογράψει η κυβέρνηση Χριστόφια το Μνημόνιο, θα βρει στρωμένο «κόκκινο» χαλί. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και πάλι ως φάρσα. Ο Μακάριος το 1974 κάλεσε το Συμβούλιο Ασφάλειας να αποκαταστήσει την «συνταγματικήν τάξιν» και στο αριστερό ΑΚΕΛ έλαχε ο τραγικός ρόλος να βάλει την υπογραφή του στην επέλαση των οικονομικών τανκς της τρόικας.

Δεν έχει κλείσει μία δεκαετία από τότε που οι ξένοι επικυρίαρχοι επιχείρησαν να επιβάλουν το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν για τη δήθεν λύση του εθνικού ζητήματος. Τότε που το 73% του κυπριακού λαού τους το έτριψε στη μούρη. Κατάφεραν όμως τελικά να επιβάλουν τον «κοινωνικό Ανάν», προκειμένου να γίνει η Κύπρος έρμαιο των ιμπεριαλιστικών βλέψεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και όλα αυτά με φόντο τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία οι κυρίαρχοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί φρόντισαν να τα «αξιοποιήσουν» για να «ζαλίσουν» τον κυπριακό λαό, ο οποίος δεν θα δει να βελτιώνεται το βιοτικό του επίπεδο από την εκμετάλλευσή τους.

Αντιθέτως, θα γίνει μάρτυρας υπεξαίρεσης του εθνικού του πλούτου και μάλιστα ούτε καν από την ντόπια αστική τάξη, αλλά από την ξένη. Τα συμφέροντα που διακυβεύονται ξεπερνούν κατά πολύ τη δυναμική του κυπριακού κεφαλαίου. Η δανειακή σύμβαση είναι όσο ο ετήσιος πλούτος και δεν προβλέπονται πόροι που θα διοχετεύονται στην παραγωγή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η τρόικα επέβαλε την υπεξαίρεση όλων των πιθανών εσόδων από την άντληση και αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τη διάθεσή τους στην εξυπηρέτηση των δανείων. Στο σχέδιο δράσης για το Ταμείο Υδρογονανθράκων υπάρχει αναφορά για ενημέρωση της τρόικας. Οι ξένοι πιστωτές επέβαλαν και μια ρήτρα – κλειδί για να το ελέγχουν, σύμφωνα με την οποία οι εισροές και εκροές του Ταμείου Υδρογοναναθράκων περιλαμβάνονται στον κρατικό προϋπολογισμό και άρα προορίζονται για εξόφληση του χρέους…

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/11/2012)

Σε ρόλο καταδότη οι βάσεις στη Κύπρο

ΚΥΠΡΟΣ

Για πολλοστή φορά επιβεβαιώνεται ο «κρίσιμος» γεωπολιτικός ρόλος που έχουν για τη δύση οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια, ο οποίος φαίνεται να έχει ριζώσει για τα καλά στη κρίση στη Συρία.

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του κυριακάτικου φύλλου των Τάιμς πληροφορίες που συγκεντρώνονται, μέσω των συστημάτων παρακολούθησης των βάσεων, για μετακινήσεις των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων, διοχετεύονται στους Σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Φιλοξενεί, μάλιστα, δηλώσεις αξιωματούχου της αντιπολίτευσης στη Συρία, που αποκαλύπτει ότι οι βρετανικές Αρχές γνωρίζουν και εγκρίνουν απόλυτα την παροχή πληροφοριών που συλλέγονται από τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο στους Σύρους αντικαθεστωτικούς, μέσω Τουρκίας. Όπως ανέφερε οι Βρετανοί παρακολουθούν από την Κύπρο και συλλέγουν πολύ χρήσιμα στοιχεία, τα οποία «δίνουν στους Τούρκους και στους Αμερικανούς και εμείς τα παίρνουμε από τους Τούρκους». Με βάση αυτές τις πληροφορίες, οι αντάρτες κατάφεραν επιτυχημένα χτυπήματα κατά του στρατού σε δύο περιπτώσεις.

Παράλληλα, η γερμανική εφημερίδα Μπιλντ αμ Σόνταγκ αναφέρεται σε ανάμειξη των μυστικών υπηρεσιών της Γερμανίας στις συγκρούσεις στη Συρία. Σύμφωνα με δημοσίευμά της, πράκτορες της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND), οι οποίοι επιβαίνουν σε πλοία ανοιχτά της Κύπρου και της Συρίας, χρησιμοποιώντας συστήματα υψηλής τεχνολογίας που καταγράφουν πληροφορίες για τις μετακινήσεις των συριακών στρατευμάτων, τις οποίες διαβιβάζουν σε Αμερικανούς και Βρετανούς και, ακολούθως, τις διοχετεύουν στους Σύρους αντάρτες.

Οι αποκαλύψεις αυτές αποτελούν την πρώτη επίσημη σύνδεση των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών με τους Σύρους αντικαθεστωτικούς. Έως τώρα αυτή η σύνδεση απλώς φημολογούταν. Κατόπιν εντολής της Κύπριας υπουργού Εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή, η κυπριακή Υπάτη Αρμοστεία στο Λονδίνο έχει κινήσει διαδικασία υποβολής διερευνητικού διαβήματος στο υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας. Όπως εξήγησε η ΥΠΕΞ «η χρήση των βάσεων για σκοπούς άλλους από αμυντικούς θα συνιστούσε παραβίαση της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης». Ανακοίνωση εξέδωσαν το ΑΚΕΛ και η ΕΔΕΚ που καταγγέλλουν τις Βρετανικές κατασκοπευτικές κινήσεις που δια μέσω των Βάσεων αποτελούν πηγή κινδύνου για τους λαούς της περιοχής. Γραπτή ανακοίνωση εξέδωσε και το τουρκοκυπριακό κόμμα Ενωμένη Κύπρος όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο είναι εργαλείο συγκέντρωσης πληροφοριών για την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην Συρία υπογραμμίζοντας ότι η χρησιμοποίηση του νησιού ως βάση συλλογής πληροφοριών και κατασκοπείας, υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό και θα πρέπει να αποσυρθούν άμεσα».

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 27/08/2012)