Να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες και όχι οι λαοί!

Η Κύπρος σε Μνημόνιο

Το «Όχι» στο αναγκαστικό κούρεμα των καταθέσεων φυσικά πρέπει να χαιρετιστεί και να στηριχθεί ως δείγμα ανυπακοής και αντίστασης κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως κατά του σκληρού πυρήνα της ζώνης του ευρώ.

Από την άλλη όμως, δεν παύει να είναι σημάδι ταλάντευσης της κυπριακής αστικής τάξης, ανάμεσα στην ευθυγράμμιση με το μοντέλο ανάπτυξης που προτείνει η Γερμανία και η ΕΕ και στην υπεράσπιση του υφιστάμενου παρασιτικού μοντέλου, δηλαδή αυτού ενός φορολογικού παραδείσου και των τραπεζικών πλυντηρίων που εκφράζεται μέσω της συμπόρευσης με τη Ρωσία.

Ο κυπριακός λαός δεν έχει πια συμφέρον να αποδεχτεί ούτε το ένα μοντέλο ανάπτυξης, ούτε το άλλο. Ιδίως τώρα με τις νέες εξελίξεις. Όπως δεν έχει συμφέρον να αποδεχτεί ούτε τη μία, ούτε την άλλη μορφή εξωτερικού δανεισμού. Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, διαφορές που αφορούν στα αστικά συμφέροντα και πιο συγκεκριμένα στη διάσωση των χρεωκοπημένων τραπεζών και την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων.

Ο κυπριακός λαός και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να διαλέξουν, όπως η αστική τάξη, την ιμπεριαλιστική σημαία υπό την οποία θα τεθούν για να προστατέψουν και αυτά τα συμφέροντά τους. Η Κύπρος για τη Γερμανία, τη Ρωσία και τις χώρες της ΕΕ αποτελεί πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με κοινό παρονομαστή την πολιτική και υλική απαξίωση της εργασίας και την εθνική υποτέλεια.

Και το ένα δάνειο και το άλλο θα επιφέρουν δεινά στον κυπριακό λαό. Θα του αφαιρέσουν τη δημόσιο εθνικό πλούτο που επί δεκαετίες ο ίδιος δημιούργησε. Θα του μειώσουν τους μισθούς και θα καταρρακώσουν το ασφαλιστικό σύστημα. Επιπλέον, θα ραπίσει την εθνική του ανεξαρτησία, για την οποία δεκαετίες παλεύει συρρικνώνοντας την ίδια του τη δημοκρατία.

Το να χρεωθεί ο κυπριακός λαός ένα δάνειο 10 δισ. από την τρόικα και να του υπεξαιρέσουν 6-7 δις από τα ασφαλιστικά του ταμεία φυσικά αποτελεί την πιο επώδυνη λύση γι’ αυτόν. Η μόνη λύση που μπορεί να τον διασφαλίσει μελλοντικά είναι η ανεμπόδιστη χρεωκοπία των τραπεζών. Σε πρώτο στάδιο να ενσωματώσει στη δική της πραγματικότητα ένα μοντέλο τύπου Ισλανδίας, με τη θέσπιση πλαισίου για το δημόσιο κοινωνικό έλεγχό τους. Αυτό όμως προϋποθέτει την έξοδο της Κύπρου από τη ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οποιαδήποτε άλλη λύση θα πλήξει βάναυσα τα εργατολαϊκά στρώματα. Αρωγός σε αυτό το ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα είναι η εθνικοποίηση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου με τα έσοδα να πηγαίνουν στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

 Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, (23/03/2013)

Κύπρος: Ο λαός επιλέγει τις αλυσίδες του

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο δείχνουν ξεκάθαρα τη σημερινή επιβλητική νίκη στο δεύτερο γύρο ενός προσώπου που αντιπροσωπεύει τους πλέον αντιδραστικούς κύκλους, τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου κεφαλαίου.

Πρόκειται για τον πρόεδρο του δεξιού ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος στον πρώτο γύρο απέσπασε το επιβλητικό ποσοστό του 45,46%, με την υποστήριξη όλου του ξένου παράγοντα που έχει επενδύσει πάνω του. Τα γερμανικά ΜΜΕ έγραφαν μεσοβδόμαδα ότι ο Αναστασιάδης έχει υποσχεθεί «ταχεία συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ –το αργότερο μέχρι τα τέλη του Μαρτίου– για ένα πλήρες Μνημόνιο, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις». Ως κύριος εκφραστής της ακραίας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του καπιταλισμού στην Κύπρο, έχει αναλάβει και τις απαραίτητες δεσμεύσεις απέναντι στους ομοϊδεάτες του στη Δύση. Γι’ αυτό και θα υποστηρίξει και τις νέες προτάσεις δήθεν επίλυσης του Κυπριακού, που θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άλλωστε, η πολιτική που ακολουθεί διαχρονικά ο ΔΗΣΥ και ο Αναστασιάδης στο θέμα του Κυπριακού είναι εντελώς αντιφατική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη θερμή του υποστήριξη στο Σχέδιο Ανάν. Με μόνη διαφορά ότι μία νέα πρόταση λύσης πλέον θα έχει φόντο το φυσικό αέριο της Κύπρου και την πελατεία των κυπριακών τραπεζών.

Ενδεικτική είναι η αναφορά των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς όπου συστήνεται «στους Ευρωπαίους να χρησιμοποιήσουν την οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο ως μοχλό πίεσης επί της Λευκωσίας για πρόοδο στο διπλωματικό πεδίο αναφορικά με το Κυπριακό». Ως γνωστόν, ο ίδιος ο Αναστασιάδης και το επιτελείο του ήταν αυτό που πίεζε την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου, προκειμένου φυσικά οι αιχμές του ιμπεριαλιστικού τόξου –που εκφράζονται μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ– να έχουν τον πρώτο λόγο στις εθνικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κύπρου και φυσικά στο τραπεζικό της σύστημα. Σίγουρα η εξάρτηση δεν θα είναι μονομερής, καθότι υπάρχουν και συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου τόσο στην Κύπρο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση είναι η πρόθεση του Ανασταστασιάδη και του ΔΗΣΥ να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ.

Δεύτερος τερμάτισε ο «κεντρώος» υποψήφιος του ΑΚΕΛ, Σταύρος Μαλάς, με ποσοστό 26,91%. Είχε διατελέσει υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Χριστόφια και ήταν αυτός που πέρασε και το πρώτο άτυπα «μνημονιακό νομοσχέδιο» στο χώρο της υγείας. Οπότε και η πολιτική που θα ακολουθούσε αν εκλεγόταν, θα ήταν συνέχεια της κυβέρνησης Χριστόφια. Ήδη η Κύπρος με την υπερψήφιση –και από όλους τους βουλευτές του ΑΚΕΛ– του μνημονιακού προϋπολογισμού διανύει άτυπα εποχή πρώτου Μνημονίου.

Στο τελευταίο συνέδριο του ΑΚΕΛ, η υποψηφιότητα Μαλά υποστηρίχθηκε με ποσοστό 92,3%. Τόσο δεν πήρε ούτε ο απερχόμενος πρόεδρος, Δ. Χριστόφιας. Στόχος ήταν η συγκρότηση πολιτικών συμμαχιών πέραν της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ. Συμμαχιών στη λογική μιας αναβίωσης ενός ξεπερασμένου προοδευτικού μετώπου που να κάλυπτε το «μακαριακό» πολιτικό κέντρο, δηλαδή τη βάση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Η μεταλλαγμένη αυτή σοσιαλδημοκρατική συνταγή ενάντια στην υποψηφιότητα του Αναστασιάδη δεν απέδωσε, αφού απέσπασε το 24,93% των ψήφων, όταν το ΑΚΕΛ είναι κόμμα που εκπροσωοπεί άνω του 30% του λαού. Με μια σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή από τα αριστερά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Μετά κόπων και βασάνων ο Μαλάς κατάφερε να ξεπεράσει τον Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος υποστηρίχθηκε μόνο από την ΕΔΕΚ του 10%, αποσπώντας το 24,93% των ψήφων. Αυτό σημαίνει ότι ο Λιλλήκας ψηφίστηκε κυρίως από μερίδα της βάσης του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ αλλά και της παραδοσιακής Δεξιάς. Το ΔΗΚΟ είναι όμως αυτό που βγαίνει διασπασμένο από την εκλογική αναμέτρηση, καθώς η ηγεσία του υποστήριξε τον Αναστασιάδη. Όπως έδειξαν όμως τα αποτελέσματα, μεγάλη μερίδα της βάσης του ψήφισε τον Λιλλήκα για τον λόγο ότι αυτός υιοθέτησε τη γραμμή του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό αλλά και γιατί τάχθηκε με τη χαλαρή αντιμνημονιακή ρητορική του, ασχέτως αν ήταν σε επίπεδο τακτικισμού. Αυτό απορρόφησε και ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ. Αξίζει να σημειωθεί το ΔΗΚΟ είναι το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το κομμάτι έχει ήδη πληγεί από τις μνημονιακές πολιτικές και γι’ αυτό στήριξε με ψήφο διαμαρτυρίας τον Λιλλήκα, απορρίπτοντας τον ακραίο νεοφιλελεύθερο δεξιό Αναστασιάδη και την υποταγμένη ηγεσία του ΔΗΚΟ. Για άλλη μια φορά η ιστορία έδειξε ότι οι διαφορές στο εθνικό ζήτημα μεταξύ ηγεσιών υπερνικούνται όταν τα ταξικά συμφέροντα είναι κοινά.

Συμπερασματικά, οι εκλογές έδειξαν τη διατήρηση της δυναμικής του κεντρώου χώρου, η οποία είναι αντανάκλαση της κοινωνικής ειρήνης και της εργασιακής συναίνεσης. Εξ ου και το 0,8% που απέσπασε ο εκπρόσωπος του νεοναζιστικού ΕΛΑΜ, παρόλο που «ψέλλιζε» μια μη αποδοχή του Μνημονίου, εν τη απουσία μιας ανατρεπτικής Αριστεράς της νέας εποχής που θα είναι ενάντια σε μνημόνια που φέρνουν φτώχεια και εξαθλίωση. Αλλά και για να μη στραφεί ένα σεβαστό μέρος του λαϊκού παράγοντα στη φασιστική Δεξιά. Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα στην ιστορία του τόπου και διεθνώς.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 24/02/2013) 

ΕΛΑΜ όπως Χρυσή Αυγή

Το αυγό του φιδιού έσπασε και στο νησί

Το αυγό του φιδιού έσπασε και στο νησί

Τα μνημόνια κουβαλάνε τους σπόρους του φασισμού, όπως το σύννεφο την καταιγίδα. Είναι γνωστό πλέον ότι στην Ελλάδα το αυγό του φιδιού έχει σπάσει για τα καλά. Στην Κύπρο όμως είναι ένα στάδιο μετά την εκκόλαψη. Στην καρδιά του εορταστικού τριημέρου σημειώθηκε η κάθοδος στην Κύπρο των βουλευτών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη και Γιάννη Λαγού, σε προεκλογική εκδήλωση του ΕΛΑΜ. Με την εκδήλωση αυτή επισφραγίζεται και επίσημα ο ρόλος του ΕΛΑΜ για το αμέσως επόμενο διάστημα, ο οποίος αποτελεί τον αντίστοιχο νεοναζιστικό φορέα στη Κύπρο.

Διά στόματος Ηλία Κασιδιάρη λέχθηκε ότι «ΕΛΑΜ και Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς αδελφοποιημένα κόμματα, αλλά το ΕΛΑΜ είναι η Χρυσή Αυγή της Κύπρου»! Είναι γεγονός ότι στην Κύπρο όλοι πια γνωρίζουν το ποιόν της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και ότι το ΕΛΑΜ δεν αλλάζει τη συνταγή, παρά μόνο την προσαρμόζει στο βαθμό που απαιτείται στις ιδιομορφίες της κυπριακής κοινωνίας.

Κατά το παρελθόν, ο σημερινός πρόεδρος του ΕΛΑΜ υπήρξε ένας από τους υπαρχηγούς της Χρυσής Αυγής, δίπλα στον Μιχαλολιάκο, με αποστολή από τότε να επιστρέψει στη μεγαλόνησο και να ηγηθεί της κυπριακής θυγατρικής.

Άλλωστε, υπήρξε και επικεφαλής του πυρήνα της Χρυσής Αυγής Κύπρου το 2004. Όπως ο ίδιος αποκάλυψε σε συνέντευξή του, τα μέλη της οργάνωσής του είχαν κάνει αίτηση να εγγραφούν ως κόμμα στην Κύπρο με την ονομασία Χρυσή Αυγή. Όμως αυτό τους απαγορεύτηκε, με αποτέλεσμα να ονομάσουν τη νεοναζιστική οργάνωσή τους Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ).

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε εκδήλωση «πολιτικού φορέα» ακούστηκαν τόσο ωμά αποθεωτικές αναφορές για ακροδεξιούς πραξικοπηματίες του παρελθόντος, όπως το όνομα του ηγετίσκου των ταγμάτων ασφαλείας στην κατοχή Γρίβα Διγενή και συνθήματα τύπου «Ελλάς, ΚύπροςΈνωσις». Στην εκδήλωση αυτή είχε πλήθος παρατηρητών προχωρημένης ηλικίας που μερικές δεκαετίες πριν είχαν λάβει μέρος στο προδοτικό πραξικόπημα ως μέλη της φασιστικής ΕΟΚΑ Β.

Πριν ένα χρόνο είχε γραφτεί από αυτές τις γραμμές ότι εγκυμονεί ο κίνδυνος να βρεθεί γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί και να αναβιώσει σαν φάρσα ένα είδος μια πιο ανοιχτά αντιδραστικής «ΕΟΚΑ Γ», με νέα χαρακτηριστικά και δεδομένων των αναλογιών πάντα.

Παρουσιάζοντας τις νεοναζιστικές θέσεις του ΕΛΑΜ, ο υποψήφιος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές Γιώργος Χαραλάμπους μεταξύ άλλων τάχθηκε και κατά του Μνημονίου. Από όλα τα υποψήφια επιτελεία για την Προεδρία της Δημοκρατίας, το μόνο (δήθεν) αντιμνημονιακό είναι αυτό του ΕΛΑΜ! Υπό το πρίσμα φυσικά της κοινωνικής πόλωσης και της ενοχοποίησης Τουρκοκυπρίων και ξένων εργατών.

Ο πολιτικός χάρτης των αστικών κομμάτων της Κύπρου έχει πλέον διαμορφωθεί. Η κυβερνώσα Αριστερά του ΑΚΕΛ επέλεξε τον δρόμο της πλήρους ενσωμάτωσης με τη σφραγίδα του στο Μνημόνιο. Το «μακαριακό» κέντρο και ο ΔΗΣΥ εμφανίζονται ως φανατικά  μνημονιακές δυνάμεις ως κύριοι εκφραστές των κυρίαρχων κύκλων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

Περισσότερο από ποτέ σήμερα υπάρχει ανάγκη μιας Αριστεράς που στο πλαίσιο της γενικότερης πάλης για την ανατροπή της σαρωτικής επίθεσης του μνημονίου  χρειάζεται να ξεσκεπάζει με επιμονή και να απομονώνει πολιτικά το ρόλο του ΕΛΑΜ -Χρυσή Αυγή και των συμμάχων τους.  Ειδική βαρύτητα αποκτά  η ανάγκη να συγκεκριμενοποιηθεί και να διευκρινιστεί η πολιτική της για την  ανατροπή της επίθεσης ειδικά στο ζήτημα των λαϊκών ελευθεριών και του δημοκρατικού ρόλου του μαζικού κινήματος.  Αυτό προϋποθέτει την πλήρη απογαλακτοποίηση της από το  ενσωματωμένο πολιτικό κατεστημένο της Κύπρου και ταυτόχρονα την επιδίωξη της ευρύτερης δυνατής ενότητας και μαζικής δράσης σε ανατρεπτική κατεύθυνση.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 05/01/2013)

Υποταγή του ΑΚΕΛ στον δρόμο του Μνημονίου

left or right

Λίγες μέρες μετά τη συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης Χριστόφια και της τρόικας, η ολομέλεια της κυπριακής Βουλής υπερψήφισε 24 μνημονιακά νομοσχέδια. Δεν χρειάστηκαν ούτε καν 30 λεπτά για την ψήφισή τους. Γεγονός που αποτελεί νέο «ρεκόρ γκίνες» στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Σημειωτέον ότι η πλειοψηφία των νομοσχεδίων ψηφίστηκε ομόφωνα. Μόνο τρία νομοσχέδια ψηφίστηκαν κατά πλειοψηφία. Μεταξύ αυτών που κράτησαν αρνητική στάση ήταν ο ανεξάρτητος βουλευτής Ζ. Κουλία, γνωστός για τις ακροδεξιές του θέσεις και o πραξικοπηματίας Ν. Κουτσού, του ακροδεξιού ΕΥΡΩΚΟ.

Είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπει κανείς κομμάτια της άκρας Δεξιάς να καταψηφίζουν κάποια από τα αντιλαϊκά μέτρα και να μην παρουσιάζεται έστω ένας «αντάρτης» από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΕΛ. Κάποιος από την κοινοβουλευτική ομάδα που να σεβαστεί τις όποιες αξίες και ιδανικά έχουν απομείνει από την ιστορία του ΑΚΕΛ.

Αντ’ αυτού, ο γ.γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού έκανε έκκληση να παραμείνουν όλοι σοβαροί και υπεύθυνοι και να χειριστούν τα ζητήματα στο διαμορφωμένο πλέον πλαίσιο της συναίνεσης. Η συγκεκριμένη δήλωση έγινε μετά από τη συνάντηση που είχε με αντιπροσωπεία από την οικονομική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και η οποία αποτελείτο από τον βουλευτή και καθηγητή Γιώργο Σταθάκη και τον καθηγητή Σπύρο Λαπατσιώρα.

Πρόκειται για δύο αντιπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ που μοιράζουν δεξιά –κι όχι αριστερά– διαπιστευτήρια στους κυρίαρχους κύκλους, προετοιμάζοντας το έδαφος προκειμένου να γίνουν κυβέρνηση. Ιδίως ο τελευταίος διαφημίζει συνεχώς το τελευταίο διάστημα το παράδειγμα της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια. Κατά τον καθηγητή Σ. Λαπατσιώρα η διαπραγμάτευση με την τρόικα θεωρείται επιτυχής και επιτρέπει την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων. Για πού και για ποιους όμως; Είναι γνωστό ότι η κρίση της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, που μαίνεται από το 1973, έχει περάσει σε μια νέα, πολύ πιο άγρια φάση. Σε ένα τέτοιο τοπίο η λογική του «ήπιου» Μνημονίου αποτελεί την απαρχή για το σάρωμα οποιασδήποτε κατάκτησης του εργατικού κινήματος. Αυταπατάται κανείς αν θεωρεί ότι αυτό το είδος σοσιαλδημοκρατίας –που βρίσκεται στο επίπεδο του τακτικισμού–- είναι σε θέση να σταθεί. Άμεση συνέπεια είναι η ενσωμάτωση των οργανωμένων φορέων της εργασίας στο κεφαλαιακό κατεστημένο, υποθηκεύοντας τον πλούτο του κόσμου της εργασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνένοχη στάση αποχής της ΠΕΟ (ΑΚΕΛ) και της ΣΕΚ (ΔΗΣΥ) από τις κινητοποιήσεις επ’ αόριστο των εργαζομένων στους ημικρατικούς, έως ότου ανακληθεί η απόφαση που προβλέπει τη δανειοδότηση προς το κράτος ύψους 200 εκατ. ευρώ, από τα ταμεία συντάξεων των εργαζομένων της Σίτα και της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (ΑΗΚ).

Είναι δεδομένο ότι στο μέλλον το κυπριακό χρέος θα είναι μη βιώσιμο. Αυτό θα οδηγήσει σε κούρεμα των κυπριακών ομολόγων στα πρότυπα του ελληνικού PSI με αποτέλεσμα ο μόχθος των εργαζομένων στις ημικρατικές να θυσιαστεί.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 22/12/2012)

Κύπρος: Προϋπολογισμός Μνημονίου

scissors15

Προϋπολογισμός βάρβαρης λιτότητας είναι ο κυπριακός προϋπολογισμός για το 2013, ο οποίος έχει ενσωματώσει τα όσα υποδείχτηκαν από την τρόικα, χωρίς καν να έχει υπογραφτεί ακόμη επίσημα το Μνημόνιο. Κατακτήσεις που για δεκαετίες θεωρούνταν κεκτημένα, πλέον θα θεωρούνται ζητούμενα.

Συνολικά, ο μνημονιακός προϋπολογισμός περιλαμβάνει περικοπές στο κρατικό μισθολόγιο και στις κοινωνικές παροχές που θα αγγίξουν τα 1,35 δισ. (ή 7,5% του ΑΕΠ), την ίδια ώρα που 11,8 δισ. (ή 65,5% του ΑΕΠ) χορηγείται απευθείας στις τράπεζες από το κράτος. Ενώ η φοροδιαφυγή αγγίζει τα 1,3 δισ. (14% του ΑΕΠ)!

Τα πρώτα μεγάλα θύματα του Μνημονίου είναι 992 έκτακτοι ωρομίσθιοι –από το σύνολο των 1.806– που εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι αποτελούν τους πλέον χαμηλόμισθους, ενώ η πλειοψηφία αυτών διαμένει σε αγροτικές και φτωχές περιοχές της Κύπρου. Μεσοβδόμαδα πραγματοποίησαν μαζική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο Οικονομικών στην Λευκωσία. Στα αξιοσημείωτα περιλαμβάνεται η άρνηση του υπουργού να συναντηθεί μαζί τους με αποτέλεσμα να σπάσουν τον κλοιό της αστυνομίας και να εισέλθουν στο κτίριο του υπουργείου. Όμως η προσπάθειά τους ανακόπηκε από την ηγεσία των συνδικαλιστικών οργανώσεων…Όπως αναφέρεται στο νέο μνημονιακό προϋπολογισμό για το πρώτο εξάμηνο του νέου έτους, 140.000 δικαιούχοι θα πάψουν να έχουν πρόσβαση στη δωρεάν περίθαλψη. Έχει ήδη επιβληθεί χαράτσι 10 ευρώ στις επισκέψεις στα τμήματα των Επειγόντων Περιστατικών από τον πρώην υπουργό Υγείας και νυν υποψήφιο του ΑΚΕΛ για την Προεδρία, Σταύρο Μαλά. Αυτός που έχει δηλώσει ότι όποιος υποψήφιος δεν ακολουθήσει αντιμνημονιακή γραμμή θα είναι ανεύθυνος. Ήταν το πρώτο μνημονιακό μέτρο σε προμνημονιακή –για την Κύπρο– εποχή. Γεγονός που χαιρετίστηκε φυσικά από την τρόικα. Χαράτσι επιβάλλεται και στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τις πολύτεκνες οικογένειες, ενώ προβλέπεται εξαίρεση του 3% επί των συντάξιμων απολαβών από το ταμείο χήρων και ορφανών. Παράλληλα, καταργούνται κοινωνικές παροχές ύψους 113 εκατ. ευρώ όπως οικογενειακά επιδόματα, εκπαιδευτικές χορηγίες κ.λπ.

Από την 1η Ιανουαρίου 2013, ο ΦΠΑ θα πάει στο 18% και το 2014 19%. Επίσης, από 8% σε 9% θα αυξηθεί ο μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ, ενώ μπαίνει επιπλέον φόρος 7 λεπτά ανά λίτρο στα καύσιμα. Φυσικά η φοροεπιδρομή δεν συνδυάζεται με αύξηση του εταιρικού φόρου, ο οποίος υπενθυμίζεται είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη. Παρά μόνο θα επιβληθεί ένα συμβολικό χαράτσι το οποίο είναι ενιαίο για όλες τις επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο κυπριακός λαός θα βλέπει την τρόικα να εποφθαλμιά τον ορυκτό του πλούτο και την κερδοφόρα τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Σίτα και την ΑΤΑ να καταργείται.

Τέλος, το ποσό των 18 δισ. ευρώ που θα δανειστεί η Κύπρος και ισούται με το ετήσιο ΑΕΠ της Κύπρου(!) μάλλον είναι φουσκωμένο από τους ντόπιους τοκογλύφους, οι οποίοι πίεζαν ασφυκτικά για την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου και να βάλουν τον λαό να πληρώσει, όχι μόνο τις ζημιές των τραπεζών, αλλά και τις «προμήθειες» που ενδεχομένως να προκύψουν μέσα από τη δανειοδότηση, υποθηκεύοντας τον παραγόμενο πλούτο ολόκληρου του κυπριακού λαού.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 02/12/2012)

Για τα μάτια της Τρόικα

ΚΥΠΡΟΣ

Τα μέτρα που διέρρευσαν στον τύπο μεσοβδόμαδα αποτελούν την προέκταση του προσχεδίου του Μνημονίου που παρέδωσε η Τρόικα στην Κυπριακή Δημοκρατία στα τέλη του περασμένου Ιουλίου.

Στο επόμενο διάστημα αναμένεται η υπογραφή του Μνημονίου που θα υπογράψει η Κύπρος με τους δανειστές. Όπως φαίνεται το χρονοδιάγραμμα τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια καθότι από τις αρχές του καλοκαιριού που πέρασε είχαν εξαγγείλει ότι το φθινόπωρο θα ψηφιστεί το Μνημόνιο.

Η ανασφάλεια που επικρατεί στον κυπριακό λαό είναι έντονη. Το βιοτικό επίπεδο αναπόφευκτα γίνεται χαμηλότερο και το ζωνάρι σφίγγει περισσότερο. Υποτίθεται ότι η Κύπρος θα τελεί υπό καθεστώς Μνημονίου μέχρι το 2015. Αν κρίνει κανείς από τα άλλα κράτη που υπάγονται σε αυτό το κατοχικό καθεστώς η ημερομηνία λήξης δεν υπάρχει.

Ακριβώς την ίδια συνταγή που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα θέλει να εφαρμόσει η Τρόικα και στην Κύπρο. Επίθεση στα δημόσια οικονομικά και στις εργασιακές σχέσεις προκειμένου να διασωθεί το διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που μεθοδευμένα δημιούργησε μία τεράστια «μαύρη τρύπα» στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου.

Θεραπεία σοκ χαρακτήρισε ακόμα και ο Φιλελεύθερος το κοκτέιλ των προτεινόμενων μέτρων από τους τροϊκανούς για την Κύπρο με την επόμενη μέρα να περιέχει αρκετό ψαλίδισμα σε κεκτημένα και ωφελήματα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται οι εισηγήσεις της Τρόικας πρόκειται να κάνουν βάρβαρη την καθημερινότητα. Το αντιλαϊκό πακέτο περιλαμβάνει πετσόκομμα μισθών και συντάξεων και το τίναγμα στον αέρα των οικογενειακών προϋπολογισμών από τη φοροεπιδρομή που έρχεται.

Το έλλειμμα για το 2012 «επιβάλλεται» να είναι της τάξης των 700 εκατ. ευρώ και να μην υπερβεί σε ποσοστό το 4% του ΑΕΠ. Για το λόγο αυτό «χρειάζονται» μέτρα εξοικονόμησης της τάξης των 200 με 300 εκατ. ευρώ. Για να γίνει αυτό προβλέπεται πλήρης κατάργηση της ΑΤΑ στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Μαχαίρι στο κρατικό μισθολόγιο κατά 15%. Επέκταση του παγώματος των μισθών και της προσωρινής εισφοράς επί των μεικτών αποδοχών για δύο ακόμη χρόνια, μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου 2015. Κατάργηση του 13ου μισθού. Μείωση της 13ης σύνταξης κατά 50% για τους συνταξιούχους.  Πέρα από την αφαίμαξη εργασιακών κεκτημένων η Τρόικα πιέζει την άμεση έναρξη διαδικασιών για την ιδιωτικοποίηση ημικρατικών οργανισμών, όπως της Αρχής Τηλεπικοινωνιών και των Κυπριακών Αερογραμμών. Και όλα αυτά για να εξοικονομήσουν 200 με 300 εκατ. ευρώ. Όταν οι ανάγκες για ανακεφαλαιοποίηση από το κράτος της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας ήδη ανέρχονται σε περίπου 2,5 δισ. ευρώ, ενώ οι ανείσπρακτες οφειλές του συνολικού κεφαλαίου ανέρχεται στα 1.8 δισ. ευρώ.

Για την μάχη των εντυπώσεων όμως, ο Πρόεδρος Χριστόφιας βρέθηκε μεσοβδόμαδα στο Προεδρικό με την διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ζητώντας της να δείξει κατανόηση, όταν αυτή πριν μερικούς μήνες δήλωσε ότι δεν έχει καμία λύπηση για τους έλληνες γιατί φοροδιαφεύγουν.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 16/09/2012)

Κύπρος και Μνημόνιο: Η νέα αποικιοκρατία

Το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου είναι ο συνολικός (δηλαδή δημόσιος και ιδιωτικός) δανεισμός. Στις αρχές του 2012, το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) άγγιζε το 288% του ΑΕΠ. Αν στο ιδιωτικό χρέος προστεθεί και το δημόσιο (72%), τότε η Κύπρος είναι ένα από τα πιο χρεωμένα κράτη στον κόσμο. Με το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, η φούσκα έσκασε, αφότου φυσικά οι πρωταγωνιστές -όπως οι ιθύνοντες της Marfin Popular Bank- εξασφαλίστηκαν προσωπικά. Τώρα, τα μέτρα λιτότητας και η ύφεση δεν αργούν. Όπως άλλωστε δεν αργεί κι ένα νέο σχέδιο διχοτόμησης…

ΚΥΠΡΟΣ

Όταν ήρθαν στην Κύπρο οι Βρετανοί αποικιοκράτες, ήταν έντονη η εξάρτηση των αγροτών από τους τοκογλύφους και φοροσυλλέκτες της εποχής, οι περισσότεροι των οποίων ήταν έμποροι που τους υπεξαιρούσαν την παραγωγή. Παραδόξως, στο οθωμανικό δίκαιο δεν προβλεπόταν κατάσχεση γης λόγω χρεών, αλλά μόνο ποινή φυλάκισης. Μέχρι το 1880, η μικρή ιδιοκτησία ώς ένα βαθμό προστατευόταν.

Με την επιβολή του βρετανικού δικαίου, το σύστημα που έβαζε φραγμούς στις βλέψεις των τοκογλύφων άλλαξε και η κατάσχεση γης λόγω χρεών μπήκε σε εφαρμογή. Έτσι άρχισε μια διαπάλη μεταξύ φοροσυλλεκτών και τοκογλύφων για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στη κατάσχεση της ιδιοκτησίας χρεωμένων αγροτών. Κατόπιν εισήγησης του τότε Νομοθετικού Συμβουλίου, μπήκε σε εφαρμογή ένας νόμος που υποτίθεται ότι προστάτευε τους αδύνατους αγρότες από τους φοροεισπράκτορες, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τους τοκογλύφους να υπεξαιρούν την περιουσία των μικροαγροτών. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση ενός βρετανού αξιωματούχου ονόματι Cobham: «Ο φοροεισπράκτορας είναι ένας, οι τοκογλύφοι είναι πλήθος». Εικάζεται ότι οι πρώτοι ιδρυτές τοπικών τραπεζών στη Κύπρο ήταν τοκογλύφοι που βρήκαν γόνιμο έδαφος στο θεσμικό πλαίσιο το οποίο είχαν εισαγάγει οι βρετανοί αποικιοκράτες, που ήταν οι πρωτομάστορες της τοκογλυφικής τεχνογνωσίας. «Το μυστικό της κερδοσκοπίας είναι να αγοράζεις όταν το αίμα κυλάει στους δρόμους» είπε κάποτε ο βρετανός τραπεζίτης βαρόνος Ρότσιλντ. Έτσι εμφανίζεται με εμβρυακή μορφή η διαπλοκή των τοκογλύφων, δηλαδή του χρηματοπιστωτικού τομέα, με τους πολιτικούς παράγοντες της εποχής. Πολλές είναι και οι περιπτώσεις από τότε έως και σήμερα που ο ρόλος των δύο αναλαμβάνεται από ένα πρόσωπο…

Εικάζεται ότι πολλοί φοροσυλλέκτες, από την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι τον μερικό αφανισμό τους, σχετίζονταν άμεσα με τους κόλπους της εκκλησίας. Σε όλη την επικράτεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας η ορθόδοξη εκκλησία κατείχε αξιώματα. Οι περισσότεροι φοροσυλλέκτες ήταν  ταυτόχρονα αυλικοί της εκκλησίας. Εξ ου και η αδυναμία της ντόπιας αστικής τάξης να απογαλακτιστεί μέχρι σήμερα από την εκκλησία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο σήμερα που η εκκλησία της Κύπρου είναι ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στη χώρα. Το 1912 ιδρύθηκε η Τράπεζα Κύπρου με πρώτο πρόεδρο του ΔΣ της τον Αντώνη Θεοδότου, ανιψιό του Αρχιεπίσκοπου Σωφρονίου. Υπήρξε μεγαλοπαράγοντας και διετέλεσε και πολιτικός. Λέγεται ότι εκμεταλλευόταν υπερχρεωμένους αποκομίζοντας μεγάλη κέρδη. Έτσι, υπό τις ευλογίες της εκκλησίας, αναδείχτηκε και ένας από τους μεγαλύτερους τραπεζικούς κολοσσούς του νησιού, η Τράπεζα Κύπρου.

Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το πλαίσιο χτίστηκε ένας πανίσχυρος συνασπισμός συμφερόντων που θεμελιώθηκε σε ένα σύστημα διαπλοκής μεταξύ τραπεζών, δικηγορικών γραφείων, πολιτικού κατεστημένου και εκκλησίας.

Παρασιτισμός και πλυντήρια

Λόγω του μικρού μεγέθου της η Κύπρος δεν διαθέτει κάποια αναπτυξιακή δυναμική. Ο ετήσιος πλούτος σε όρους ΑΕΠ είναι μόλις 18 δισ. ευρώ. Πέρα από τον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα, ο (παρασιτικός) τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» του νησιού. Αποτελεί κλασική περίπτωση αποβιομηχανοποιημένης οικονομίας που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με δικά της μέσα τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού της τομέα.

Το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου είναι ο συνολικός (δηλαδή δημόσιος και ιδιωτικός) δανεισμός. Στις αρχές του 2012, το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) άγγιζε το 288% του ΑΕΠ.  Αν στο ιδιωτικό χρέος προστεθεί και το δημόσιο (72%), τότε η Κύπρος είναι ένα από τα πιο χρεωμένα κράτη στον κόσμο. Τούτη η διόγκωση του χρέους είναι αποτέλεσμα των υπερκερδών του χρηματοπιστωτικού συστήματος από την εισροή ξένου κεφαλαίου και τον υπερδανεισμό των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Πάνω σε αυτή τη φούσκα δημιουργήθηκε και η δανεική ευημερία της Κύπρου. Αφορμή για να σκάσει η φούσκα ήταν το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων αφού το άνοιγμα των κυπριακών τραπεζών σε ελληνικούς κρατικούς τίτλους ήταν τεράστιο. Αυτό είχε ως συνέπεια να δημιουργεί μία τεράστια «μαύρη τρύπα» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου.

Έχοντας ήδη κάνει αίτηση για ένταξη στον Μηχανισμό και με τους «Τροϊκανούς», σαν έτοιμοι από καιρό, να αλωνίζουν στο νησί ακτινογραφώντας την οικονομία του για να βγάλουν το λογαριασμό που άφησαν οι τράπεζες στον κυπριακό λαό, η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας είναι θέμα ημερών. Η λιτότητα θα μειώσει την συνολική ζήτηση. Στη συνέχεια θα επέλθει μια τεράστια απομόχλευση στην οικονομία που θα οδηγήσει στη «φτωχοποίηση» της εργαζόμενης πλειονότητας και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η ύφεση θα βαθαίνει και θα συνοδεύεται από μεγαλύτερη απομόχλευση, ενώ ο φαύλος κύκλος θα βαθαίνει…

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή του παρασιτισμού της οικονομίας της Κύπρου. Είναι γνωστές οι επιδόσεις της στο ξέπλυμα χρήματος. «28 κατασκευαστές» πιστοποιούν ότι η Κύπρος διατηρεί ένα από τα ισχυρότερα «πλυντήρια» για τη νομιμοποίηση βρώμικου χρήματος στην Ευρώπη. Δεν έχει περάσει ένας μήνας που η Αίγυπτος ζήτησε από τις κυπριακές αρχές να διερευνήσουν κατά πόσον υπάρχουν στην Κύπρο τραπεζικοί λογαριασμοί του Χόσνι Μουμπάρακ και άλλων μελών της οικογένειάς του. Στάλθηκε μάλιστα κατάλογος ονομάτων για να διερευνηθεί το κατά πόσο έχουν εγγραφεί εταιρείες στο όνομα αυτών. Οι έρευνες συνεχίζονται μέχρι σήμερα ενώ στάλθηκε στην Κύπρο και κλιμάκιο αξιωματούχων της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Μέχρι τώρα έχει δεσμευθεί ποσό περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ στο όνομα ενός ατόμου που βρίσκεται στον σχετικό κατάλογο.

Η υπόθεση θυμίζει την εποχή που ξεπλένονταν τα περίφημα δολάρια του Μιλόσεβιτς, τα οποία τα διαχειρίζονταν το δικηγορικό γραφείο του βουλευτή του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της κυπριακής Βουλής! Την ίδια ώρα ο Παπαδόπουλος αντιπροσωπεύει νομικά τη Λαϊκή Τράπεζα. Εξελιγμένη περίπτωση αδιαφανών διαδικασιών και πολλαπλών ρόλων αφού στο πρόσωπό του συνδυάζονται «τρία σε ένα»: πολιτικός, τραπεζίτης και δικηγόρος.

MIG: Money is gone

Δεν έχει περάσει ένας χρόνος που η περιοδική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς «The Banker» απένειμε τον τίτλο της καλύτερης τράπεζας της χρονιάς στη Marfin Popular Bank. Ο λόγος ήταν η επέκταση της τράπεζας σε 11 χώρες με ένα δίκτυο άνω των 500 υποκαταστημάτων. Δεν πέρασε ένας χρόνος και η πρωταθλήτρια τράπεζα καταλήγει να είναι η πιο προβληματική.

Επι διοικήσεως Ανδρέα Βγενόπουλου, το 2007, η τράπεζα προέβη σε μεγάλα πιστωτικά ανοίγματα στην Ελλάδα. Ακολούθησαν αθρόες αγορές ελληνικών ομολόγων στα «καζίνα» της δευτερογενούς αγοράς ομολόγων από ξένους πιστωτές που τα ξεφορτώνονταν άρον άρον. Με το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, δημιουργείται μια τεραστιών διαστάσεων «μαύρη τρύπα» ύψους 1,8 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο 10% του ΑΕΠ της Κύπρου. Ο κύριος MIG όμως είχε ήδη φροντίσει να πηδήσει από το καράβι πριν καν αυτό να αρχίζει να μπάζει νερά.

Τα τελευταία χρόνια η Λαϊκή Τράπεζα δάνεισε σε μέλη του ΔΣ και μετόχους σχεδόν ένα δισ. ευρώ χωρίς τις απαιτούμενες εξασφαλίσεις και εγγυήσεις. Αυτό συνέβαινε τα τελευταία 10 χρόνια και άρα επί διοικήσεως Βγενόπουλου. Υπάρχει μια θεωρία των Akelrof και Romer, καθηγητές κι οι δύο στο Μπέρκλεϊ, που υποστηρίζει ότι ο καλύτερος τρόπος να ληστέψεις μια τράπεζα είναι να την αγοράσεις. Αν οι μεγαλομέτοχοι είναι και διευθύνοντες σύμβουλοι, τα πάντρα γίνονται ευκολότερα. Δάνεια διοχετεύονται σε ελεγχόμενα δίκτυα και οι εμπλεκόμενοι επωφελούνται από την προσωρινή κερδοφορία της τράπεζας, καθώς και από τους ευνοϊκούς όρους των δανείων που πήραν.  Επιπλέον, ως διευθύνοντες σύμβουλοι απολαμβάνουν και υψηλά μπόνους για την «επιτυχή» διοίκηση της τράπεζας.  Όταν έρθει η ώρα της αλήθειας, ανακαλύπτεται ότι τα δάνεια που πήραν είναι σημαντικά υψηλότερα από το μετοχικό κεφάλαιο που επένδυσαν.  Αν χάσουν τη διευθυντική τους θέση, αυτό δεν έχει σημασία. Η απώλεια εισοδήματος μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ ετησίως είναι πολύ μικρή μπροστά στα μπόνους εκατομμυρίων που ήδη είχαν λάβει.

Όταν πήδησε από το καράβι ο Βγενόπουλος, τον ακολούθησαν οι δυο πιο πιστοί συνεργάτες του, ο τελευταίος διευθύνων σύμβουλος Ε. Μπουλούτας και ο Ηρακλής Κουνάδης, πρώην μέλος του ΔΣ της τράπεζας. Ο πρώτος έφυγε κατά 2,7 εκατ. ευρώ πλουσιότερος, αφού εκτός από τις ετήσιες απολαβές του ύψους 1,166 εκατ. ευρώ, πήρε επιπλέον 1,543 εκατ. ευρώ ως μπόνους παραίτησης. Αλληλουχία γεγονότων που θυμίζει έντονα την περίπτωση της Ισλανδικής τράπεζας Landbsanki που πτώχευσε…

Όσον αφορά το τραπεζικό σύστημα στο σύνολό του, οι ανάγκες της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας για ανακεφαλαιοποίηση (από το κράτος) ήδη ανέρχονται σε περίπου 2,5 δισ. ευρώ. Σε αυτό το ποσό πρέπει να προστεθούν δύο παράμετροι: Πρώτον, η χορήγηση 23 δισ. ευρώ σε πελάτες στην Ελλάδα και δεύτερον, ότι σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης το σύνολο των εκκρεμών δανείων και επισφαλών τοποθετήσεων ανέρχονται στα 152 δισ. (!!!), όταν ο ετήσιος πλούτος της Κύπρου είναι μόλις 17,8 δισ. ευρώ

Με έτοιμη την τεχνογνωσία…

Η νέα πραγματικότητα που επιβάλλεται από τη μεταμοντέρνα δικτατορία των αγορών παράγει νέα ήθη, τα οποία συμπορεύονται με τον τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό που ριζώνει στο εσωτερικό του κράτους. Η νέα αντίληψη που κυριαρχεί είναι ότι το κοινωνικό κράτος θεωρείται αναχρονιστικό. Κι οι θιασώτες αυτής της αντίληψης την εφαρμόζουν πιστά.

Σύσσωμη η εγχώρια Τρόικα που απαρτίζεται από το πολιτικό κατεστημένο, το τραπεζικό λόμπι και τους γιάπηδες δικηγόρους με κοινό παρονομαστή τα κυπριακά μίντια, προπαγανδίζει συνεχώς ότι το «Σίτι της Ανατολικής Μεσογείου» κατέρρευσε επειδή μολύνθηκε από μια μεταδοτική ασθένεια. Έφταιξε ένας κολλητικός ιός που προήλθε από τη μεγάλη έκθεση κυπριακών κεφαλαίων στα ελληνικά ομόλογα.

Αυτή είναι η μισή αλήθεια, που αποκρύπτει σκοπίμως την άλλη μισή: ότι η κατάρρευση οφείλεται στην αισχροκέρδεια του εγχώριου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που τζογάρισε στα ελληνικά ομόλογα στη λεγόμενη δευτερογενή αγορά. Την ώρα, δηλαδή, που γερμανοί, γάλλοι και άγγλοι ομολογιούχοι μανιωδώς τα ξεφορτώνονταν. Φυσικά δεν κλείστηκε καμία συμφωνία με το ελληνικό κράτος, αλλά με τα κοράκια του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι αδίστακτοι τραπεζίτες είναι υπόλογοι απέναντι στον κυπριακό λαό.

Τα υπόλοιπο μέρος της απολογητικής ρητορικής της προσφυγής θυμίζει τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που συγκροτήθηκε στα άλλα κράτη τα οποία έχουν υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου. «Η Κύπρος έχει έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Αν γίνουμε ανταγωνιστικοί, τότε θα μπορούμε να λύσουμε τις λεγόμενες μακροοικονομικές ανισορροπίες αφού καταναλώνουμε περισσότερο απ’ ό,τι παράγουμε». Ξεχνούν, βέβαια, ότι στην εποχή της φούσκας και πριν την ένταξη στην ΟΝΕ, η Κύπρος είχε πλεονάσματα, ασχέτως αν και τότε δεν είχε πραγματική οικονομία και ότι τώρα πληρώνει τον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα όπως η Ιρλανδία και η Ισλανδία. «Είναι πάμπολλοι τούτοι οι τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι», λένε οι εκπρόσωποι του συστήματος, αποκρύπτοντας την αδηφαγία των διεφθαρμένων τραπεζιτών και τις σκοτεινές διαδρομές που διέγραφε το χρήμα πριν φτάσει στους μεγαλοεπιχειρηματίες. «Το κράτος δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις στο τέλος του μηνός», κραυγάζουν προβάλλοντας την επιβολή Μνημονίου ως τη μόνη βιώσιμη λύση.

Οι παραπάνω φράσεις αποτελούν πιστή «αντιγραφή κι επικόλληση» της επικοινωνιακής τρομοκρατίας των μνημονιακών κατεστημένων της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Μία συνταγή άκρως επιτυχημένη μέχρι στιγμής που καλλιεργεί τα φοβικά σύνδρομα για να ακολουθήσουν  οι «θεραπείες σοκ» στους εργαζομένους και στα πλατιά λαϊκά στρώματα.

 Το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο»

 Ταπεινωμένη η Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε και την Ευρωπαϊκή Προεδρία. Είχε επενδύσει πολλά στο να αναδείξει το χρόνιο εθνικό της ζήτημα που δεν είναι άλλο από αυτό της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Είναι το πρώτο κράτος με περιορισμένη εθνική κυριαρχία που αναλαμβάνει την Προεδρία. Ο θεσμός αυτός έχει χάσει εδώ και χρόνια την αίγλη που είχε κάποτε λόγω της κρίσης της ευρωζώνης.

Η αριστερή κυβέρνηση Χριστόφια έχει ήδη κάνει προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης ώστε η Κύπρος να υπαχθεί σε καθεστώς «Πλήρους Μνημονίου». Το περίεργο είναι ότι ο Χριστόφιας συνεχίζει να τρέχει να βρει επιπλέον «διασώστες» σε Ρωσία και Κίνα. Δηλαδή και Μνημόνιο και διακρατικό δάνειο ώσπου οι αλυσίδες να σφίξουν γερά τη μεγαλόνησο. Έχοντας ήδη τις βρετανικές βάσεις και την Τουρκία στο βόρειο μέρος, αν προστεθούν κι οι δύο «πυρηνικές» υπερδυνάμεις τότε το αβύθιστο αεροπλανοφόρο, όπως το χαρακτηρίζει ο Νταβούτογλου, θα βουλιάξει σε χρόνο ρεκόρ.

Αντί λοιπόν ως αριστερή κυβέρνηση να προχωρήσει σε πλήρη κρατικοποίηση των τραπεζών και να παλέψει για διαγραφή του χρέους, προτιμά να βάζει τον πρόεδρο Χριστόφια να παίζει με τις εντυπώσεις και να καθησυχάζει τους ευρωπαίους εταίρους ότι «μπορεί να είμαι κομμουνιστής αλλά δεν θα κάνω καμιά επανάσταση, μην ανησυχείτε». Από την άλλη, η αντιπολίτευση ως ο εκφραστής των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου υπονόμευσε ευθύς εξαρχής τη λήψη διακρατικών δανείων πιέζοντας για προσφυγή στο Μηχανισμό και την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου.

Σε αυτό το έδαφος (απίστευτα γόνιμο για να αναδειχθεί το αδελφό κόμμα της Χρυσής Αυγής, το ΕΛΑΜ, ως το μόνο αντιμνημονιακό κόμμα διεκδικώντας δάφνες ΕΟΚΑ Γ’) είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο διεθνής παράγοντας θα επιδιώξει να επαναφέρει εκ νέου διχοτομικά φιλοτουρκικά σχέδια, όπως το σχέδιο Ανάν που απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού. Και τότε με τι σθένος θα το απορρίψει μια Κύπρος αποδυναμωμένη και υπερχρεωμένη;

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow, No. 8, σελ. 68-75)