Κύπρος: Ο λαός επιλέγει τις αλυσίδες του

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο δείχνουν ξεκάθαρα τη σημερινή επιβλητική νίκη στο δεύτερο γύρο ενός προσώπου που αντιπροσωπεύει τους πλέον αντιδραστικούς κύκλους, τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου κεφαλαίου.

Πρόκειται για τον πρόεδρο του δεξιού ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος στον πρώτο γύρο απέσπασε το επιβλητικό ποσοστό του 45,46%, με την υποστήριξη όλου του ξένου παράγοντα που έχει επενδύσει πάνω του. Τα γερμανικά ΜΜΕ έγραφαν μεσοβδόμαδα ότι ο Αναστασιάδης έχει υποσχεθεί «ταχεία συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ –το αργότερο μέχρι τα τέλη του Μαρτίου– για ένα πλήρες Μνημόνιο, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις». Ως κύριος εκφραστής της ακραίας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του καπιταλισμού στην Κύπρο, έχει αναλάβει και τις απαραίτητες δεσμεύσεις απέναντι στους ομοϊδεάτες του στη Δύση. Γι’ αυτό και θα υποστηρίξει και τις νέες προτάσεις δήθεν επίλυσης του Κυπριακού, που θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άλλωστε, η πολιτική που ακολουθεί διαχρονικά ο ΔΗΣΥ και ο Αναστασιάδης στο θέμα του Κυπριακού είναι εντελώς αντιφατική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη θερμή του υποστήριξη στο Σχέδιο Ανάν. Με μόνη διαφορά ότι μία νέα πρόταση λύσης πλέον θα έχει φόντο το φυσικό αέριο της Κύπρου και την πελατεία των κυπριακών τραπεζών.

Ενδεικτική είναι η αναφορά των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς όπου συστήνεται «στους Ευρωπαίους να χρησιμοποιήσουν την οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο ως μοχλό πίεσης επί της Λευκωσίας για πρόοδο στο διπλωματικό πεδίο αναφορικά με το Κυπριακό». Ως γνωστόν, ο ίδιος ο Αναστασιάδης και το επιτελείο του ήταν αυτό που πίεζε την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου, προκειμένου φυσικά οι αιχμές του ιμπεριαλιστικού τόξου –που εκφράζονται μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ– να έχουν τον πρώτο λόγο στις εθνικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κύπρου και φυσικά στο τραπεζικό της σύστημα. Σίγουρα η εξάρτηση δεν θα είναι μονομερής, καθότι υπάρχουν και συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου τόσο στην Κύπρο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση είναι η πρόθεση του Ανασταστασιάδη και του ΔΗΣΥ να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ.

Δεύτερος τερμάτισε ο «κεντρώος» υποψήφιος του ΑΚΕΛ, Σταύρος Μαλάς, με ποσοστό 26,91%. Είχε διατελέσει υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Χριστόφια και ήταν αυτός που πέρασε και το πρώτο άτυπα «μνημονιακό νομοσχέδιο» στο χώρο της υγείας. Οπότε και η πολιτική που θα ακολουθούσε αν εκλεγόταν, θα ήταν συνέχεια της κυβέρνησης Χριστόφια. Ήδη η Κύπρος με την υπερψήφιση –και από όλους τους βουλευτές του ΑΚΕΛ– του μνημονιακού προϋπολογισμού διανύει άτυπα εποχή πρώτου Μνημονίου.

Στο τελευταίο συνέδριο του ΑΚΕΛ, η υποψηφιότητα Μαλά υποστηρίχθηκε με ποσοστό 92,3%. Τόσο δεν πήρε ούτε ο απερχόμενος πρόεδρος, Δ. Χριστόφιας. Στόχος ήταν η συγκρότηση πολιτικών συμμαχιών πέραν της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ. Συμμαχιών στη λογική μιας αναβίωσης ενός ξεπερασμένου προοδευτικού μετώπου που να κάλυπτε το «μακαριακό» πολιτικό κέντρο, δηλαδή τη βάση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Η μεταλλαγμένη αυτή σοσιαλδημοκρατική συνταγή ενάντια στην υποψηφιότητα του Αναστασιάδη δεν απέδωσε, αφού απέσπασε το 24,93% των ψήφων, όταν το ΑΚΕΛ είναι κόμμα που εκπροσωοπεί άνω του 30% του λαού. Με μια σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή από τα αριστερά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Μετά κόπων και βασάνων ο Μαλάς κατάφερε να ξεπεράσει τον Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος υποστηρίχθηκε μόνο από την ΕΔΕΚ του 10%, αποσπώντας το 24,93% των ψήφων. Αυτό σημαίνει ότι ο Λιλλήκας ψηφίστηκε κυρίως από μερίδα της βάσης του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ αλλά και της παραδοσιακής Δεξιάς. Το ΔΗΚΟ είναι όμως αυτό που βγαίνει διασπασμένο από την εκλογική αναμέτρηση, καθώς η ηγεσία του υποστήριξε τον Αναστασιάδη. Όπως έδειξαν όμως τα αποτελέσματα, μεγάλη μερίδα της βάσης του ψήφισε τον Λιλλήκα για τον λόγο ότι αυτός υιοθέτησε τη γραμμή του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό αλλά και γιατί τάχθηκε με τη χαλαρή αντιμνημονιακή ρητορική του, ασχέτως αν ήταν σε επίπεδο τακτικισμού. Αυτό απορρόφησε και ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ. Αξίζει να σημειωθεί το ΔΗΚΟ είναι το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το κομμάτι έχει ήδη πληγεί από τις μνημονιακές πολιτικές και γι’ αυτό στήριξε με ψήφο διαμαρτυρίας τον Λιλλήκα, απορρίπτοντας τον ακραίο νεοφιλελεύθερο δεξιό Αναστασιάδη και την υποταγμένη ηγεσία του ΔΗΚΟ. Για άλλη μια φορά η ιστορία έδειξε ότι οι διαφορές στο εθνικό ζήτημα μεταξύ ηγεσιών υπερνικούνται όταν τα ταξικά συμφέροντα είναι κοινά.

Συμπερασματικά, οι εκλογές έδειξαν τη διατήρηση της δυναμικής του κεντρώου χώρου, η οποία είναι αντανάκλαση της κοινωνικής ειρήνης και της εργασιακής συναίνεσης. Εξ ου και το 0,8% που απέσπασε ο εκπρόσωπος του νεοναζιστικού ΕΛΑΜ, παρόλο που «ψέλλιζε» μια μη αποδοχή του Μνημονίου, εν τη απουσία μιας ανατρεπτικής Αριστεράς της νέας εποχής που θα είναι ενάντια σε μνημόνια που φέρνουν φτώχεια και εξαθλίωση. Αλλά και για να μη στραφεί ένα σεβαστό μέρος του λαϊκού παράγοντα στη φασιστική Δεξιά. Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα στην ιστορία του τόπου και διεθνώς.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 24/02/2013) 

ΕΛΑΜ όπως Χρυσή Αυγή

Το αυγό του φιδιού έσπασε και στο νησί

Το αυγό του φιδιού έσπασε και στο νησί

Τα μνημόνια κουβαλάνε τους σπόρους του φασισμού, όπως το σύννεφο την καταιγίδα. Είναι γνωστό πλέον ότι στην Ελλάδα το αυγό του φιδιού έχει σπάσει για τα καλά. Στην Κύπρο όμως είναι ένα στάδιο μετά την εκκόλαψη. Στην καρδιά του εορταστικού τριημέρου σημειώθηκε η κάθοδος στην Κύπρο των βουλευτών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη και Γιάννη Λαγού, σε προεκλογική εκδήλωση του ΕΛΑΜ. Με την εκδήλωση αυτή επισφραγίζεται και επίσημα ο ρόλος του ΕΛΑΜ για το αμέσως επόμενο διάστημα, ο οποίος αποτελεί τον αντίστοιχο νεοναζιστικό φορέα στη Κύπρο.

Διά στόματος Ηλία Κασιδιάρη λέχθηκε ότι «ΕΛΑΜ και Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς αδελφοποιημένα κόμματα, αλλά το ΕΛΑΜ είναι η Χρυσή Αυγή της Κύπρου»! Είναι γεγονός ότι στην Κύπρο όλοι πια γνωρίζουν το ποιόν της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και ότι το ΕΛΑΜ δεν αλλάζει τη συνταγή, παρά μόνο την προσαρμόζει στο βαθμό που απαιτείται στις ιδιομορφίες της κυπριακής κοινωνίας.

Κατά το παρελθόν, ο σημερινός πρόεδρος του ΕΛΑΜ υπήρξε ένας από τους υπαρχηγούς της Χρυσής Αυγής, δίπλα στον Μιχαλολιάκο, με αποστολή από τότε να επιστρέψει στη μεγαλόνησο και να ηγηθεί της κυπριακής θυγατρικής.

Άλλωστε, υπήρξε και επικεφαλής του πυρήνα της Χρυσής Αυγής Κύπρου το 2004. Όπως ο ίδιος αποκάλυψε σε συνέντευξή του, τα μέλη της οργάνωσής του είχαν κάνει αίτηση να εγγραφούν ως κόμμα στην Κύπρο με την ονομασία Χρυσή Αυγή. Όμως αυτό τους απαγορεύτηκε, με αποτέλεσμα να ονομάσουν τη νεοναζιστική οργάνωσή τους Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ).

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε εκδήλωση «πολιτικού φορέα» ακούστηκαν τόσο ωμά αποθεωτικές αναφορές για ακροδεξιούς πραξικοπηματίες του παρελθόντος, όπως το όνομα του ηγετίσκου των ταγμάτων ασφαλείας στην κατοχή Γρίβα Διγενή και συνθήματα τύπου «Ελλάς, ΚύπροςΈνωσις». Στην εκδήλωση αυτή είχε πλήθος παρατηρητών προχωρημένης ηλικίας που μερικές δεκαετίες πριν είχαν λάβει μέρος στο προδοτικό πραξικόπημα ως μέλη της φασιστικής ΕΟΚΑ Β.

Πριν ένα χρόνο είχε γραφτεί από αυτές τις γραμμές ότι εγκυμονεί ο κίνδυνος να βρεθεί γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί και να αναβιώσει σαν φάρσα ένα είδος μια πιο ανοιχτά αντιδραστικής «ΕΟΚΑ Γ», με νέα χαρακτηριστικά και δεδομένων των αναλογιών πάντα.

Παρουσιάζοντας τις νεοναζιστικές θέσεις του ΕΛΑΜ, ο υποψήφιος στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές Γιώργος Χαραλάμπους μεταξύ άλλων τάχθηκε και κατά του Μνημονίου. Από όλα τα υποψήφια επιτελεία για την Προεδρία της Δημοκρατίας, το μόνο (δήθεν) αντιμνημονιακό είναι αυτό του ΕΛΑΜ! Υπό το πρίσμα φυσικά της κοινωνικής πόλωσης και της ενοχοποίησης Τουρκοκυπρίων και ξένων εργατών.

Ο πολιτικός χάρτης των αστικών κομμάτων της Κύπρου έχει πλέον διαμορφωθεί. Η κυβερνώσα Αριστερά του ΑΚΕΛ επέλεξε τον δρόμο της πλήρους ενσωμάτωσης με τη σφραγίδα του στο Μνημόνιο. Το «μακαριακό» κέντρο και ο ΔΗΣΥ εμφανίζονται ως φανατικά  μνημονιακές δυνάμεις ως κύριοι εκφραστές των κυρίαρχων κύκλων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

Περισσότερο από ποτέ σήμερα υπάρχει ανάγκη μιας Αριστεράς που στο πλαίσιο της γενικότερης πάλης για την ανατροπή της σαρωτικής επίθεσης του μνημονίου  χρειάζεται να ξεσκεπάζει με επιμονή και να απομονώνει πολιτικά το ρόλο του ΕΛΑΜ -Χρυσή Αυγή και των συμμάχων τους.  Ειδική βαρύτητα αποκτά  η ανάγκη να συγκεκριμενοποιηθεί και να διευκρινιστεί η πολιτική της για την  ανατροπή της επίθεσης ειδικά στο ζήτημα των λαϊκών ελευθεριών και του δημοκρατικού ρόλου του μαζικού κινήματος.  Αυτό προϋποθέτει την πλήρη απογαλακτοποίηση της από το  ενσωματωμένο πολιτικό κατεστημένο της Κύπρου και ταυτόχρονα την επιδίωξη της ευρύτερης δυνατής ενότητας και μαζικής δράσης σε ανατρεπτική κατεύθυνση.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 05/01/2013)

Ο «Αττίλας ΙΙΙ» εισβάλλει στην Κύπρο με το ρόπαλο του Μνημονίου

Η νέα εποχή οικονομικής επικυριαρχίας για την πολύπαθη Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον γεγονός. Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου αναμένεται να πέσουν οι υπογραφές, οπότε η χώρα θα υπαχθεί επίσημα σε καθεστώς Μνημονίου. Με ήδη περιορισμένη την εθνική της κυριαρχία από την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία, το έγκλημα ολοκληρώνεται.

Οι όποιες ελπίδες υπήρχαν για την αποτυχία της συμφωνίας μεταξύ της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια και της τρόικας, δυστυχώς αποδείχτηκαν φρούδες. Το τελευταίο διάστημα πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν ότι η κυβέρνηση Χριστόφια θα πήγαινε την επικύρωση από αναβολή σε αναβολή, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις αρχές του 2013. Μάταια όμως. Γι’ άλλη μία φορά επικράτησε η λογική της «νομιμοφροσύνης» και του «κυβερνητισμού» στις τάξεις της. Η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο Μνημόνιο θα φέρει την υπογραφή της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια, υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου και φυσικά την ίδια την κυπριακή Αριστερά.

Όσα δεν κατάφερε η Δεξιά να επιβάλει εδώ και δεκαετίες –γιατί είχε πάντα απέναντι τον λαϊκό παράγοντα με κύριο εκφραστή του το μαχητικό ΑΚΕΛ ως αντιπολίτευση– τα κατάφερε η κυβέρνηση Χριστόφια. Η εκλογή της προ πενταετίας έφερε έναν άνεμο αισιοδοξίας στις τάξεις όλου του προοδευτικού κόσμου της Κύπρου. Την είχε εμπιστευτεί για τις διακηρύξεις της που αφορούσαν τη λύση του χρόνιου εθνικού της προβλήματος. Στην πορεία όμως στράφηκε προς το αντιδραστικό κράτος – χωροφύλακα της περιοχής, το Ισραήλ, που πνίγει στο αίμα πάλι τον παλαιστινιακό λαό.

Η Κύπρος δεν θα παίξει το ρόλο του συμμάχου, αλλά του υπηρέτη λόγω του υπερδανεισμού και του χρέους. Ενός χρέους που προήλθε από το PSI και φέρει μεταξύ άλλων την υπογραφή της κυπριακής κυβέρνησης, που δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα κι ετοιμάζεται και πάλι να υπηρετήσει τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Το δάνειο από τον μηχανισμό «στήριξης» θα είναι 17,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι και το ΑΕΠ της! Τα 10 δισ. θα πάνε απευθείας στις τράπεζες. Τα υπόλοιπα θα καλύψουν τις τρύπες που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά με την απευθείας χρηματοδότηση των τραπεζών. Το αντίτιμο θα περιλαμβάνει περαιτέρω μείωση μισθών κατά 16%, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67, κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, καθώς και περικοπές στις συντάξεις και κατάργηση επιδομάτων. Ούτε λόγος δεν γίνεται για την αύξηση του εταιρικού φόρου, που είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη (10%). Ο μέσος εταιρικός φόρος στην ευρωζώνη είναι 26,1%. Το πακέτο περιλαμβάνει και την ιδιωτικοποίηση «φιλέτων», δηλ. κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου όπως η CYTA, που έχει 1δισ. ευρώ κέρδος.

Για τις εντυπώσεις, κύκλοι της κυβέρνησης διαμήνυαν ότι κατάφεραν να φέρουν ένα ήπιο Μνημόνιο. Όπως όμως δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος» έτσι και δεν υπάρχει ήπιο Μνημόνιο! Όπου και αν πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ, άφησε πίσω του κοινωνικά συντρίμμια, εκατομμύρια ανέργους και μισθούς Μπαγκλαντές (σχεδόν)! Η ελληνική εμπειρία μάς δίδαξε ότι μετά το πρώτο Μνημόνιο, επιβάλλεται ένα –πολύ πιο σκληρό– δεύτερο και τρίτο.

Όλα δείχνουν ότι σε λίγους το μήνες το πολιτικό σκηνικό της Κύπρου θα αλλάξει. Ο Νίκος Αναστασιάδης του δεξιού ΔΗΣΥ, που αγωνιούσε μήπως και δεν υπογράψει η κυβέρνηση Χριστόφια το Μνημόνιο, θα βρει στρωμένο «κόκκινο» χαλί. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και πάλι ως φάρσα. Ο Μακάριος το 1974 κάλεσε το Συμβούλιο Ασφάλειας να αποκαταστήσει την «συνταγματικήν τάξιν» και στο αριστερό ΑΚΕΛ έλαχε ο τραγικός ρόλος να βάλει την υπογραφή του στην επέλαση των οικονομικών τανκς της τρόικας.

Δεν έχει κλείσει μία δεκαετία από τότε που οι ξένοι επικυρίαρχοι επιχείρησαν να επιβάλουν το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν για τη δήθεν λύση του εθνικού ζητήματος. Τότε που το 73% του κυπριακού λαού τους το έτριψε στη μούρη. Κατάφεραν όμως τελικά να επιβάλουν τον «κοινωνικό Ανάν», προκειμένου να γίνει η Κύπρος έρμαιο των ιμπεριαλιστικών βλέψεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και όλα αυτά με φόντο τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία οι κυρίαρχοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί φρόντισαν να τα «αξιοποιήσουν» για να «ζαλίσουν» τον κυπριακό λαό, ο οποίος δεν θα δει να βελτιώνεται το βιοτικό του επίπεδο από την εκμετάλλευσή τους.

Αντιθέτως, θα γίνει μάρτυρας υπεξαίρεσης του εθνικού του πλούτου και μάλιστα ούτε καν από την ντόπια αστική τάξη, αλλά από την ξένη. Τα συμφέροντα που διακυβεύονται ξεπερνούν κατά πολύ τη δυναμική του κυπριακού κεφαλαίου. Η δανειακή σύμβαση είναι όσο ο ετήσιος πλούτος και δεν προβλέπονται πόροι που θα διοχετεύονται στην παραγωγή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η τρόικα επέβαλε την υπεξαίρεση όλων των πιθανών εσόδων από την άντληση και αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τη διάθεσή τους στην εξυπηρέτηση των δανείων. Στο σχέδιο δράσης για το Ταμείο Υδρογονανθράκων υπάρχει αναφορά για ενημέρωση της τρόικας. Οι ξένοι πιστωτές επέβαλαν και μια ρήτρα – κλειδί για να το ελέγχουν, σύμφωνα με την οποία οι εισροές και εκροές του Ταμείου Υδρογοναναθράκων περιλαμβάνονται στον κρατικό προϋπολογισμό και άρα προορίζονται για εξόφληση του χρέους…

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/11/2012)

Υποψηφιότητα Μαλά: Επιλογή ήττας σε απαισιόδοξο κλίμα

Τεχνοκράτη στο τιμόνι βάζει το ΑΚΕΛ

ΚΥΠΡΟΣ

Τέλος εποχής για το ΑΚΕΛ σηματοδοτεί το χρίσμα που δόθηκε στον «κεντρώο» και τεχνοκράτη Σταύρο Μαλά για τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Το Έκτακτο  Παγκύπριο  Συνέδριο του κόμματος υιοθέτησε -όπως αναμενόταν- την πρόταση της ΚΕ να διεκδικήσει τις Προεδρικές του 2013 με υποψήφιο τον νυν υπουργό Υγείας. Το Συνέδριο με ψήφους 1183 υπέρ (92,3%), 81 κατά (6,3%) και 17 (1,3%) αποχή, αποφάσισε να στηρίξει την «ανεξάρτητη»  υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά.

Ελάχιστοι ήταν αυτοί στο ΑΚΕΛ που πίστευαν στην υποψηφιότητα Μαλά, μόλις διέρρευσε το όνομα του. Ακόμα πιο λίγοι ήταν, όμως, και αυτοί που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την επιλογή της ηγεσίας του κόμματος. Το «εθναρχικό» -όπως το χαρακτήρισαν και τα κυπριακά ΜΜΕ- ποσοστό της υποψηφιότητας Μαλά είναι μάλιστα  υψηλότερο και από αυτό που είχε αποσπάσει ο Δημήτρης Χριστόφιας, χαρακτηριστικό της πασοκοποίησης και του ιδεολογικού εκφυλισμού της μεγάλης κυπριακής Αριστεράς.

Η καθολική επιλογή στο πρόσωπο του Μαλά αποτελεί ξεκάθαρη εντολή για συγκρότηση πολιτικών συμμαχιών πολύ πέραν της κοινωνικής βάσης του ΑΚΕΛ. Ο γγ του ΑΚΕΛ Ά. Κυπριανού παρουσίασε την υποψηφιότητα Μαλά ως επιλογή που στηρίχθηκε στη λογική της συγκρότησης συνεργασιών, έστω και στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Την παρουσίασε ως προτιμότερη της όποιας κομματικής υποψηφιότητας που θα συσπείρωνε μεν τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ, αλλά «δεν θα μπορούσε να απευθυνθεί με επιτυχία στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο και θα επέτρεπε στο ΔΗΣΥ και στον Νίκο Αναστασιάδη να ενισχύσει επιπλέον την σκληρή κομματική του υποψηφιότητα». Επικοινωνιακά το ΑΚΕΛ με την επιλογή αυτή αποσκοπεί στην αναβίωση ενός ξεπερασμένου ευρύτερου προοδευτικού μετώπου που να καλύπτει το «μακαρικό» πολιτικό κέντρο, δηλαδή τους ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, δίνοντας και το στίγμα για το πώς κινηθεί προεκλογικά και στη συνέχεια.

Από τη συγκεκριμένη επιλογή προκύπτουν πολλά ερωτηματικά με τον τρόπο που πολιτεύεται το ΑΚΕΛ, με πρώτο και βασικότερο αν η υποψηφιότητα Μαλά αποτελεί συνειδητή επιλογή ήττας, που θα χρεωθεί σε ένα «ανεξάρτητο» υποψήφιο και όχι σε κομματικό. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ο Χριστόφιας έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας καθότι ήταν η πρώτη φορά που το ΑΚΕΛ κατέβασε υποψήφιο μέσα από τις τάξεις του. Αυτή εξέλιξη είχε ενθουσιάσει τότε τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας συσπειρώνοντας το κυπριακό προοδευτικό χώρο. Κλειδί βέβαια για αυτό τότε ήταν το κλίμα αισιοδοξίας που επικρατούσε για την επίλυση του κυπριακού.

Στους παλαιότερους η τακτική που ακολουθήθηκε για την επιλογή Μαλά από το ΑΚΕΛ θύμισε εν πολλοίς την επιλογή στις εκλογές του 1988 του, παντελώς άγνωστου έως τότε στο ευρύ κοινό, Γιώργου Βασιλείου. Τότε το ΑΚΕΛ κατάφερε να τον εκλέξει και στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Όπως ήταν αναμενόμενο ο Γ. Βασιλείου δεν παρέμεινε προσκολλημένος στο ΑΚΕΛ, με το οποίο ήρθε αργότερα και σε ρήξη. Και επειδή η ιστορία είναι πολλές φορές ο καθρέφτης του μέλλοντος μία ανάλογη εξέλιξη θεωρείται σχεδόν βέβαιη να συμβεί. Αυτό προϋποθέτει όμως ότι η πλειοψηφία του κυπριακού λαού θα στηρίξει την υποψηφιότητα Μαλά. Τα έως και τώρα προγνωστικά δεν είναι ενθαρρυντικά καθότι τα περισσότερα από αυτά κάνουν λόγο ότι ο Μαλάς δεν θα περάσει ούτε καν στο δεύτερο γύρο.

Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Ά. Κυπριανού ανοίγοντας τις εργασίες του Συνεδρίου του ΑΚΕΛ, άρχισε να μιλά για τις αρετές του υποψηφίου προέδρου εξηγώντας πόσο ικανός επιστήμονας είναι. Ο ίδιος ο Μαλάς μιλώντας στο ΡΙΚ επέλεξε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τεχνοκράτη, παρά ως πολιτικό. Φυσικά θα ήταν μάταιο να επιχειρηματολογήσει προεκλογικά με βάση τη δική του πολιτική εμπειρία με εκείνη των πολιτικών του αντιπάλων. Με μία διεισδυτική ματιά η διακυβέρνηση ΑΚΕΛ-Χριστόφια ακολούθησε τη συνταγή άλλων κρατών που πλήττονται από την κρίση της ευρωζώνης όπου νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί χώροι της μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας και της παραδοσιακής δεξιάς επιλέγουν τεχνοκράτες και όχι πολιτικούς ηγέτες. Τις τύχες της Ιταλία, που αυτή την περίοδο παίζει με τη φωτιά, τις κρατάει ο τεχνοκράτης-τραπεζίτης Μάριο Μόντι. Το ίδιο και η Πορτογαλία. Η Ελλάδα πειραματίστηκε με τον τεχνοκράτη-τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο. Ο Σαμαράς επικαλέστηκε προεκλογικά πολλές φορές την τεχνοκρατική του κατάρτιση παράλληλα με την ξενοφοβική του ρητορεία και τώρα επικαλείται τις ευλογίες της Παναγίας.

Το τελευταίο διάστημα η διακυβέρνηση ΑΚΕΛ-Χριστόφια συνομιλεί με την Τρόικα για τη διαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου. Οι εξελίξεις αυτές διεξάγονται βέβαια στη σκιά της ευρύτερης συζήτησης στην Ευρώπη για την τύχη της Ισπανίας και της Ελλάδας. Έτσι ηττημένο το ΑΚΕΛ προχωρεί σε υποχώρηση από τη διεκδίκηση της Κυπριακής Προεδρίας. Η τακτική του κομματικού υποψηφίου με τη γραμμή διαχείρισης του καπιταλισμού και της κρίσης του οδήγησε στη μοιραία κατάληξη. Πλέον το αυτοτελές κομμουνιστικό ρεύμα της Κύπρου έχει ραντεβού με την ιστορία προκειμένου το χαμένο όραμα να πάρει σάρκα και οστά.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 19/08/2012)

Ανατροπή Πολιτικού Σκηνικού στην Κύπρο

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Ο Πρόεδρος του Κ.Σ. της ΕΔΕΚ, Γιαννάκης Ομήρου, εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής. Η εκλογή Ομήρου έγινε με 28 ψήφους, έναντι 27 του προέδρου του ΔΗΚΟ Μάριου Καρογιάν. Υπέρ της υποψηφιότητας του κ. Ομήρου ψήφισαν επίσης οι 5 βουλευτές της ΕΔΕΚ, οι 20 του ΔΗΣΥ και οι δύο του Ευρωπαϊκού Κόμματος. Ο βουλευτής των Οικολόγων Γ. Περδίκης απέσυρε την υποψηφιότητά του και τήρησε αποχή καθότι θα μάζευε μόλις την ψήφο του εαυτού του.

Υπέρ του απερχόμενου Προέδρου Μάριο Καραγιάν, ψήφισαν οκτώ από τους εννέα βουλευτές του ΔΗΚΟ και οι 19 του ΑΚΕΛ. Το πρόσωπο που ψήφισε κόντρα στη γραμμή του ΔΗΚΟ ήταν ο βουλευτής Αμμοχώστου Ζαχαρίας Κουλίας. Ο κ. Κουλίας έμεινε τελικά αμετάπειστος, όσον αφορά στο ενδεχόμενο στήριξης της υποψηφιότητας του προέδρου του ΔΗΚΟ Μάριο Καραγιάν για την προεδρία της Βουλής, ψηφίζοντας τελικά τον Ομήρου! Το τελευταίο διάστημα ο κ. Κουλίας ήταν δυσαρεστημένος από τη στάση του κ. Καρογιάν στο Κυπριακό και στην ανοχή που έδειχνε στο ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ ο απερχόμενος Πρόεδρος της κυπριακής Βουλής, που επαναφέρουν νέο Σχέδιο Ανάν στο τραπέζι. Ο κ. Κουλίας είχε προτείνει την υποψηφιότητα του σημερινού αντιπροέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο, υιού του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο. Όπως ήταν αναμενόμενο ο κ. Κουλίας για το επόμενο διάστημα θα είναι ανεξάρτητος βουλευτής καθώς μετά από την στάση που κράτησε διαγράφτηκε.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 05/06/2011)

Προς ρήξη ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ;

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Χωρίς εκπλήξεις έληξαν οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο, με πρώτο κόμμα να αναδεικνύεται ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ), όπως προέβλεπαν και οι δημοσκοπήσεις. Το ΑΚΕΛ, παρά τη φθορά που υπέστη στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας, άντεξε και δεν μείωσε τα ποσοστά του όπως συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα κυβερνώντα κόμματα ανά την Ευρώπη. Μείωσε όμως την επιρροή του στην πολιτική σκακιέρα. Έτσι, στις βουλευτικές εκλογές της Κύπρου την περασμένη Κυριακή το ΔΗΣΥ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με ποσοστό 34,28% και το ΑΚΕΛ δεύτερο με ποσοστό 32,27%. Βάσει των τελικών αποτελεσμάτων σημείωσε αύξηση της εκλογικής του δύναμης κατά 3,76%, ενώ και το ΑΚΕΛ ενισχύθηκε κατά 1,36%. Τρίτο κόμμα είναι το ΔΗΚΟ με 15,76% και μείωση κατά 2,22%. 8,93% για την ΕΔΕΚ με οριακή πτώση 0,03%. Το δεξιό ΕΥΡΩΚΟ συγκέντρωσε 3,88% και οι Οικολόγοι 2,21%. Την ίδια ώρα σημαντικό κρίνεται και το ποσοστό 1,08% που πήρε το ακροδεξιό παρακλάδι της Χρυσής Αυγής ΕΛΑΜ. Ωστόσο, «τρίτο κόμμα» στην Κύπρο είναι η αποχή αφού το ποσοστό της υπερδιπλασιάστηκε από τις προηγούμενες εκλογές αγγίζοντας το 21,32% και είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία του νησιού, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στο κυπριακό πολιτικό κατεστημένο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα οι έδρες αναμένεται να κατανεμηθούν ως ακολούθως: ΔΗΣΥ 20, ΑΚΕΛ 19, ΔΗΚΟ 9, ΕΔΕΚ 5, ΕΥΡΩΚΟ 2, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 1. Με τα δεδομένα αποτελέσματα οι 29 ψήφοι που απαιτούνται για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας έχουν πυκνώσει οι βολιδοσκοπήσεις των κομμάτων. Εμφανώς, οποιοδήποτε σχήμα επιλεγεί θα περιλαμβάνει το ΔΗΚΟ. Η κατανομή αυτή αφήνει ανοικτή την εκλογή προέδρου στη νέα Βουλή, καθώς τα συγκυβερνώντα ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ συγκεντρώνουν 28 έδρες, μία λιγότερη από όσες χρειάζονται για να εκλέξουν τον πρόεδρο του σώματος. Η αριθμητική πραγματικότητα επιβάλλει στο ΑΚΕΛ να συνεργαστεί με το ΔΗΚΟ και τους Οικολόγους (ή την ΕΔΕΚ), και στον ΔΗΣΥ να συνεργαστεί με το ΔΗΚΟ, αφού ακόμη κι αν συνεργαστεί με όλα τα λοιπά κόμματα (ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγους) δεν συγκεντρώνει το απαιτούμενο «κατώφλι» ψήφων. Οπότε τα παζάρια δίνουν και παίρνουν αυτές τις μέρες στην Λευκωσία. Οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι από το σχήμα που τελικά θα προκριθεί, θα φανεί και η δυνατότητα παράτασης της συγκυβέρνησης ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ. Στην περίπτωση εξάλλου που παραμείνει ο Μάριος Καρογιάν στην προεδρία της Βουλής, το ΑΚΕΛ θα έχει χάσει το πλεονέκτημα που είχε την προηγούμενη φορά – όταν ο Δημήτρης Χριστόφιας ως πρόεδρος της Βουλής ζήτησε την υποστήριξη του ΔΗΚΟ για την Προεδρία της Δημοκρατίας, προσφέροντάς του σε αντάλλαγμα την προεδρία της Βουλής. Στα αξιοσημείωτα των αποτελεσμάτων είναι η μεγάλη πτώση των ποσοστών του ΔΗ.ΚΟ. που οφείλεται στη χαμένη φερεγγυότητά που είχε αποκτήσει επί την εποχή του σχεδίου Ανάν επί προεδρίας του ηγέτη του και τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 29/05/2011)