Να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες και όχι οι λαοί!

Η Κύπρος σε Μνημόνιο

Το «Όχι» στο αναγκαστικό κούρεμα των καταθέσεων φυσικά πρέπει να χαιρετιστεί και να στηριχθεί ως δείγμα ανυπακοής και αντίστασης κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως κατά του σκληρού πυρήνα της ζώνης του ευρώ.

Από την άλλη όμως, δεν παύει να είναι σημάδι ταλάντευσης της κυπριακής αστικής τάξης, ανάμεσα στην ευθυγράμμιση με το μοντέλο ανάπτυξης που προτείνει η Γερμανία και η ΕΕ και στην υπεράσπιση του υφιστάμενου παρασιτικού μοντέλου, δηλαδή αυτού ενός φορολογικού παραδείσου και των τραπεζικών πλυντηρίων που εκφράζεται μέσω της συμπόρευσης με τη Ρωσία.

Ο κυπριακός λαός δεν έχει πια συμφέρον να αποδεχτεί ούτε το ένα μοντέλο ανάπτυξης, ούτε το άλλο. Ιδίως τώρα με τις νέες εξελίξεις. Όπως δεν έχει συμφέρον να αποδεχτεί ούτε τη μία, ούτε την άλλη μορφή εξωτερικού δανεισμού. Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, διαφορές που αφορούν στα αστικά συμφέροντα και πιο συγκεκριμένα στη διάσωση των χρεωκοπημένων τραπεζών και την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων.

Ο κυπριακός λαός και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να διαλέξουν, όπως η αστική τάξη, την ιμπεριαλιστική σημαία υπό την οποία θα τεθούν για να προστατέψουν και αυτά τα συμφέροντά τους. Η Κύπρος για τη Γερμανία, τη Ρωσία και τις χώρες της ΕΕ αποτελεί πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με κοινό παρονομαστή την πολιτική και υλική απαξίωση της εργασίας και την εθνική υποτέλεια.

Και το ένα δάνειο και το άλλο θα επιφέρουν δεινά στον κυπριακό λαό. Θα του αφαιρέσουν τη δημόσιο εθνικό πλούτο που επί δεκαετίες ο ίδιος δημιούργησε. Θα του μειώσουν τους μισθούς και θα καταρρακώσουν το ασφαλιστικό σύστημα. Επιπλέον, θα ραπίσει την εθνική του ανεξαρτησία, για την οποία δεκαετίες παλεύει συρρικνώνοντας την ίδια του τη δημοκρατία.

Το να χρεωθεί ο κυπριακός λαός ένα δάνειο 10 δισ. από την τρόικα και να του υπεξαιρέσουν 6-7 δις από τα ασφαλιστικά του ταμεία φυσικά αποτελεί την πιο επώδυνη λύση γι’ αυτόν. Η μόνη λύση που μπορεί να τον διασφαλίσει μελλοντικά είναι η ανεμπόδιστη χρεωκοπία των τραπεζών. Σε πρώτο στάδιο να ενσωματώσει στη δική της πραγματικότητα ένα μοντέλο τύπου Ισλανδίας, με τη θέσπιση πλαισίου για το δημόσιο κοινωνικό έλεγχό τους. Αυτό όμως προϋποθέτει την έξοδο της Κύπρου από τη ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οποιαδήποτε άλλη λύση θα πλήξει βάναυσα τα εργατολαϊκά στρώματα. Αρωγός σε αυτό το ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα είναι η εθνικοποίηση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου με τα έσοδα να πηγαίνουν στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

 Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, (23/03/2013)

Ο οικονομικός Αττίλας είναι εδώ

φωτό από διαδήλωση

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Την «τιμητική» της είχε η Λεμεσός την εβδομάδα που πέρασε καθότι φιλοξένησε τις εργασίες της Έκτακτης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που διοργανώθηκε από το ΔΗΣΥ. Στη σύνοδο παρέστησαν αντιπροσωπείες όλων των δεξιών κομμάτων της Ευρώπης του κεφαλαίου, όπως η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, το προεδρείο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αρχηγοί κομμάτων και ηγέτες κρατών, μεταξύ των οποίων οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, Γερμανός ηγέτης δεν είχε πατήσει το πόδι του στη μεγαλόνησο. Μέσα σε δύο χρόνια η Μέρκελ το επισκέφθηκε δύο φορές και αυτές ακριβώς την ίδια ημερομηνία (11/1). Η πρώτη επίσκεψη έγινε με φόντο τον ενεργειακό πλούτο και συγκεκριμένα για το οικόπεδο 12. Αυτή τη φορά όμως ο σκοπός της άφιξης Μέρκελ ήταν αναβαθμισμένος. Φυσικά –γι’ αυτούς που αγαπούν τους αριθμούς και τα σενάρια συνομωσιολογίας– η ατζέντα της επίσκεψης περιλάμβανε και τον διάλογο που γίνεται για τα οικόπεδα 9 και 10, τα οποία είναι σε διαπραγμάτευση ανάμεσα στην κυβέρνηση και σε εταιρείες. Απώτερος σκοπός είναι η απόκτηση πλήρους ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών από μεγάλες επιχειρήσεις –κυρίως του Βορρά– σε επίπεδο ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Το τελευταίο διάστημα η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, καθώς και άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι και στελέχη του ΔΝΤ, έχουν υιοθετήσει τις γνωστές μαξιμαλιστικές θέσεις σε βάρος της Κύπρου. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό είναι γιατί πια αποτελούν τον πλέον ισχυρό πόλο στη διαπραγμάτευση για τους όρους συνομολόγησης του κυπριακού Μνημονίου. Αυτή η ισχύς έχει εν πολλοίς να κάνει με την άρνηση της Ρωσίας να χορηγήσει δάνεια, αλλά και με την υποταγή της κυβερνώσας Αριστεράς του νησιού. Με την ίδια λοιπόν συνταγή που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα, έτσι και στην Κύπρο υπάρχει μεθοδευμένη ευρωπαϊκή πίεση.

Οι επιθετικές δηλώσεις της Μέρκελ ότι «η Κύπρος δεν θα πρέπει να περιμένει κανενός είδους ειδική μεταχείριση στις διαπραγματεύσεις για τους όρους του Μνημονίου που την περιμένει» και ότι «οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν σύντομα», είναι χαρακτηριστικές. Από την άλλη ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν έκανε σαφείς τις προθέσεις του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης να θέσει υπό την εποπτεία του τις κυπριακές τράπεζες. Με την επιβολή ενός νέου πλαισίου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου, που θα εναρμονίζεται πλήρως με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις για τη δανειοδότηση της Λευκωσίας, θα μπει φραγμός στο ρωσικό κεφάλαιο, το οποίο υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 26 δισ. δολάρια. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα συνεχίσει να αποτελεί η Κύπρος φορολογικό παράδεισο για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, π.χ. για γερμανικές ναυτιλιακές. Αν ναι, τότε στο επίπεδο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών θα μιλάμε για επικυριαρχία του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης έναντι της Ρωσίας. Με τον τρόπο αυτό επιχειρείται μεθοδευμένα να δημιουργηθούν συνθήκες ανεξέλεγκτης φιλελευθεροποίησης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου με την υποστήριξη ενός συντηρητικού δημόσιου και κρατικού τομέα.

Η σύνοδος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με την επίσκεψη Μέρκελ επέδρασε και στις πολιτικές εξελίξεις της Κύπρου. Στην ουσία επισφραγίζεται η επικυριαρχία της παραδοσιακής Δεξιάς του ΔΗΣΥ Νίκου Αναστασιάδη, που εκφράζει πλέον και επίσημα τους πιο αντιδραστικούς κύκλους του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της αναβολής της μαύρης συνόδου από τις αρχές Δεκεμβρίου στις αρχές Ιανουαρίου, στην καρδιά δηλαδή της προεκλογικής περιόδου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης, στις δηλώσεις του ανέφερε ότι «η Άνγκελα Μέρκελ δεν θα επιμείνει στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και αυτό μπορεί να αποφευχθεί εφόσον το χρέος της Κύπρου είναι βιώσιμο». Μόνο που το κυπριακό χρέος είναι σίγουρα μη βιώσιμο και άρα η συνταγή που περιλαμβάνει ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου αλλά και του ορυκτού είναι δεδομένη.

«Θα ήθελα να σημειώσω ότι η Κύπρος πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της», ανέφερε η Mέρκελ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η καθυστέρηση της υπογραφής του Μνημονίου έχει να κάνει με τη μη επίτευξη συμφωνίας στο τομέα των αποκρατικοποιήσεων.

Στα πολύ θετικά καταγράφεται η διοργάνωση διαμαρτυρίας έξω από το ξενοδοχείο που πραγματοποιήθηκε η σύνοδος από νέα πολιτικά ρεύματα που κινούνται αριστερά του ΑΚΕΛ, όπως είναι η ΕΡΑΣ, οι ΑΝΤΑΡΤΕΣ και η ΝΕΔΑ. Μόνο απογοήτευση προκαλεί η αισθητή απουσία του ΑΚΕΛ και δη του συνδικαλιστικού του οργάνου ΠΕΟ, που δύο μέρες πριν στην ίδια πόλη, τη Λεμεσό, ο κόσμος του κατέκλυζε μαζικά την προεκλογική ομιλία του υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Σταύρου Μαλά.

Η μάχη ενάντια στο μαύρο μέτωπο και την ΕΕ που επιβάλει μνημόνια οδηγώντας τους λαούς στη φτώχεια και στην εξαθλίωση είναι υπόθεση της Αριστεράς των ανατροπών και της νέας εποχής!

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 13/01/2013)

Ο πρόεδρος του Μνημονίου

xristofkias

Με δάκρυα στα μάτια ο Δημήτρης Χριστόφιας ανήγγειλε και επισήμως την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Μνημονίου. Πολιτικό ρέκβιεμ για τον πρόεδρο του ΑΚΕΛ.

Ένα παλιό ρητό λέει ότι «δύο είναι οι τρόποι για να υποδουλώσεις έναν λαό, ο πρώτος είναι με το σπαθί και ο δεύτερος με το χρέος». Στην περίπτωση της Κύπρου θα ισχύσουν πλέον και τα δύο. Έχοντας ήδη απολέσει το 38% της εθνικής της κυριαρχίας από την Τουρκία και την Αγγλία, η Κύπρος με την υπαγωγή της σε καθεστώς Μνημονίου θα δει το δημόσιο χρέος της από το χαμηλό 71,6% επί του ΑΕΠ, να ξεπερνάει το 175%(!!!) του ΑΕΠ της. Και αυτή είναι πρόβλεψη από την ίδια την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία και το οποίο θα προκύψει από το συνολικό ύψος των δανείων που θα είναι τα 17,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι το μέγεθος της πραγματικής οικονομίας της Κύπρου.

Στο μεταξύ, με την ψυχολογία του υποταγμένου εμφανίστηκε ο πρόεδρος Χριστόφιας στο διάγγελμα που απηύθυνε προς τον κυπριακό λαό, επισημοποιώντας την απόφασή του να θέσει την Κύπρο σε καθεστώς Μνημονίου. «Η αλόγιστη έκθεση των κυπριακών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα» είναι η κύρια αιτία για τον πρόεδρο Χριστόφια της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας. Χωρίς όμως να εξηγεί ότι αυτή ήρθε από το περιβόητο PSI στην Ελλάδα, το όποιο η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση το υπέγραψε. Ο υπερδιογκωμένος χρηματοπιστωτικός τομέας, ο οποίος εδώ και δεκαετίες είναι οκτώ φορές μεγαλύτερος από την πραγματική οικονομία, δεν φάνηκε ποτέ να τον ενοχλεί. Ούτε ότι κατά καιρούς στην Κύπρο έβρισκε διέξοδο ο υπεξαιρεμένος δημόσιος πλούτος άλλων λαών, όπως για παράδειγμα αυτών της πρώην ΕΣΣΔ.

Την αμέσως επόμενη ημέρα εμφανίστηκε στο βήμα του 26ου Συνεδρίου της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας. Με δάκρυα στα μάτια δήλωσε στον χαιρετισμό του «περήφανος για τις αξίες και τα ιδανικά με τα οποία γαλουχήθηκε στις γραμμές του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ». Αξίες και ιδανικά που θυσιάστηκαν στο βωμό της «προοδευτικής» παραλλαγής της αστικής πολιτικής και της συναίνεσης που ακολούθησε. Στην πενταετή διακυβέρνησή του ουκ ολίγες φορές δήλωσε ότι πρέπει να αποφεύγονται οι απεργίες, καλώντας τα συνδικάτα να επιδεικνύουν υψηλό αίσθημα ευθύνης. Τώρα ζητάει και τα εύσημα από τα συνδικάτα δηλώνοντας ότι αν αναλάμβαναν «τη διαχείριση της κατάστασης οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, οι επιπτώσεις πάνω στους εργαζόμενους θα ήταν ολέθριες». Ξεχνάει ότι ο ίδιος έφερε την τρόικα και ότι μετά το πρώτο Μνημόνιο, έρχεται ένα –πολύ πιο σκληρό– δεύτερο και τρίτο.

«Έγνοια μας ήταν και είναι από τη μια η θωράκιση της κυπριακής οικονομίας, αλλά και η όσο το δυνατό πιο δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης». Οι αντιφάσεις αυτές τον οδήγησαν τον ίδιο και το κόμμα του να ακολουθήσει τον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αναλαμβάνοντας κιόλας καθήκοντα προέδρου. Η υπακοή στους σκληρούς όρους της ευρωζώνης τον έφεραν στο στρατηγικό αδιέξοδο να βάλει την υπογραφή του στο Μνημόνιο, στρώνοντας το κόκκινο χαλί στον δεξιό Νίκο Αναστασιάδη να τηρήσει το δόγμα του.

«Στηρίζοντας τις τράπεζες στηρίζεται η οικονομία», είναι ο τίτλος τέλους της πενταετούς διακυβέρνησής του.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 09/12/2012)

Κύπρος: Προϋπολογισμός Μνημονίου

scissors15

Προϋπολογισμός βάρβαρης λιτότητας είναι ο κυπριακός προϋπολογισμός για το 2013, ο οποίος έχει ενσωματώσει τα όσα υποδείχτηκαν από την τρόικα, χωρίς καν να έχει υπογραφτεί ακόμη επίσημα το Μνημόνιο. Κατακτήσεις που για δεκαετίες θεωρούνταν κεκτημένα, πλέον θα θεωρούνται ζητούμενα.

Συνολικά, ο μνημονιακός προϋπολογισμός περιλαμβάνει περικοπές στο κρατικό μισθολόγιο και στις κοινωνικές παροχές που θα αγγίξουν τα 1,35 δισ. (ή 7,5% του ΑΕΠ), την ίδια ώρα που 11,8 δισ. (ή 65,5% του ΑΕΠ) χορηγείται απευθείας στις τράπεζες από το κράτος. Ενώ η φοροδιαφυγή αγγίζει τα 1,3 δισ. (14% του ΑΕΠ)!

Τα πρώτα μεγάλα θύματα του Μνημονίου είναι 992 έκτακτοι ωρομίσθιοι –από το σύνολο των 1.806– που εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι αποτελούν τους πλέον χαμηλόμισθους, ενώ η πλειοψηφία αυτών διαμένει σε αγροτικές και φτωχές περιοχές της Κύπρου. Μεσοβδόμαδα πραγματοποίησαν μαζική διαμαρτυρία έξω από το υπουργείο Οικονομικών στην Λευκωσία. Στα αξιοσημείωτα περιλαμβάνεται η άρνηση του υπουργού να συναντηθεί μαζί τους με αποτέλεσμα να σπάσουν τον κλοιό της αστυνομίας και να εισέλθουν στο κτίριο του υπουργείου. Όμως η προσπάθειά τους ανακόπηκε από την ηγεσία των συνδικαλιστικών οργανώσεων…Όπως αναφέρεται στο νέο μνημονιακό προϋπολογισμό για το πρώτο εξάμηνο του νέου έτους, 140.000 δικαιούχοι θα πάψουν να έχουν πρόσβαση στη δωρεάν περίθαλψη. Έχει ήδη επιβληθεί χαράτσι 10 ευρώ στις επισκέψεις στα τμήματα των Επειγόντων Περιστατικών από τον πρώην υπουργό Υγείας και νυν υποψήφιο του ΑΚΕΛ για την Προεδρία, Σταύρο Μαλά. Αυτός που έχει δηλώσει ότι όποιος υποψήφιος δεν ακολουθήσει αντιμνημονιακή γραμμή θα είναι ανεύθυνος. Ήταν το πρώτο μνημονιακό μέτρο σε προμνημονιακή –για την Κύπρο– εποχή. Γεγονός που χαιρετίστηκε φυσικά από την τρόικα. Χαράτσι επιβάλλεται και στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τις πολύτεκνες οικογένειες, ενώ προβλέπεται εξαίρεση του 3% επί των συντάξιμων απολαβών από το ταμείο χήρων και ορφανών. Παράλληλα, καταργούνται κοινωνικές παροχές ύψους 113 εκατ. ευρώ όπως οικογενειακά επιδόματα, εκπαιδευτικές χορηγίες κ.λπ.

Από την 1η Ιανουαρίου 2013, ο ΦΠΑ θα πάει στο 18% και το 2014 19%. Επίσης, από 8% σε 9% θα αυξηθεί ο μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ, ενώ μπαίνει επιπλέον φόρος 7 λεπτά ανά λίτρο στα καύσιμα. Φυσικά η φοροεπιδρομή δεν συνδυάζεται με αύξηση του εταιρικού φόρου, ο οποίος υπενθυμίζεται είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη. Παρά μόνο θα επιβληθεί ένα συμβολικό χαράτσι το οποίο είναι ενιαίο για όλες τις επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο κυπριακός λαός θα βλέπει την τρόικα να εποφθαλμιά τον ορυκτό του πλούτο και την κερδοφόρα τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Σίτα και την ΑΤΑ να καταργείται.

Τέλος, το ποσό των 18 δισ. ευρώ που θα δανειστεί η Κύπρος και ισούται με το ετήσιο ΑΕΠ της Κύπρου(!) μάλλον είναι φουσκωμένο από τους ντόπιους τοκογλύφους, οι οποίοι πίεζαν ασφυκτικά για την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου και να βάλουν τον λαό να πληρώσει, όχι μόνο τις ζημιές των τραπεζών, αλλά και τις «προμήθειες» που ενδεχομένως να προκύψουν μέσα από τη δανειοδότηση, υποθηκεύοντας τον παραγόμενο πλούτο ολόκληρου του κυπριακού λαού.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 02/12/2012)

ΑΚΕΛ: Αντι-ευρώ ασκήσεις

ΚΥΠΡΟΣ

Τα κύρια σημεία της τελευταίας συνέντευξης Κυπριανού που αξίζει κανείς να επικεντρωθεί ήταν η δήλωση «εάν η τρόικα επιμένει σε οδυνηρότατα μέτρα για να παραμείνουμε στη ζώνη του ευρώ, τότε δεν πρέπει να πεισμώσουμε και να πούμε ότι παραμένουμε όσο οδυνηρά κι αν είναι τα μέτρα». Αμέσως ζητήθηκε από τον δημοσιογράφο να διευκρινίσει αν αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο αποχώρησης της Κύπρου από την ευρωζώνη, με τον Α. Κυπριανού να ξεκαθαρίζει ότι «σίγουρα το αφήνω ανοικτό το θέμα!

Από την στιγμή που απευθυνθήκαμε στον μηχανισμό στήριξης για εξασφάλιση δανείου, αυτό που προέχει είναι η διαπραγμάτευση με την με την τρόικα να πετύχουμε τους καλύτερους δυνατούς όρους, για να υπερασπιστούμε τις βασικές κατακτήσεις των εργαζομένων, για να διασφαλίσουμε την προοπτική της οικονομίας μας και για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας μας».

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι φανερά ενοχλημένοι εκφραστές της «ευρωδουλικής» αντίληψης της Κύπρου αντέδρασαν εντόνως: «Οι δηλώσεις αυτές επιτείνουν την κρίση εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας της κυπριακής οικονομίας και λειτουργούν κακόβουλα θέλοντας να καταστρέψουν το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ, Χάρης Γεωργιάδης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΚΟ, Φώτης Φωτίου, χαρακτήρισε άστοχη και ατυχή τη δήλωση Κυπριανού, προσθέτοντας ότι τάχα προκαλεί σύγχυση και αβεβαιότητα στο εσωτερικό και στους ξένους. «Τέτοιες δηλώσεις μόνο ζημιά προκαλούν στην οικονομία και τον τόπο», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΕΔΕΚ, Δημήτρης Παπαδάκης, ενώ πρόσθεσε ότι θα ήταν πολιτική και οικονομική καταστροφή μια ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ. Διερωτήθηκε επίσης «τι εντύπωση δίνεται στο εξωτερικό».

Αμέσως ακολούθησε γραπτή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Στέφανου Στεφάνου αναφέροντας ότι σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, δεν τίθεται θέμα εξόδου της Κύπρου από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν όμως κάποιος διαβάσει την απομαγνητοφωνημένη ομιλία Κυπριανού, όπως αυτή δημοσιεύτηκε από το ίδιο το ΑΚΕΛ, θα διαπιστώσει ότι αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο εξόδου της Κύπρου από την ευρωζώνη. Το ερώτημα πάντως που έθεσε ο γ.γ. του ΑΚΕΛ ήταν ξεκάθαρο.

Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Η δήλωση Κυπριανού σε μια περίοδο που η κρίση στην ευρωζώνη ολοένα και βαθαίνει, με τη λαϊκή δυσαρέσκεια συνεχώς να φουντώνει σε όλα τα κράτη μέλη του ευρωπαϊκού Νότου, αποτελεί μια θετική εξέλιξη ανεξάρτητα από τις αληθινές προθέσεις ή τις όποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Σε άλλα κράτη, όπως στην Ελλάδα, αυτοί που διεκδικούν μια «αριστερή κυβέρνηση» δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα φοβικά σύνδρομα του ευρωμονόδρομου. Από την άλλη, φυσικά, μια τέτοια δήλωση ανεβάζει απότομα τον πήχη για το ίδιο το ΑΚΕΛ και θα είναι ακόμα πιο οδυνηρό και απογοητευτικό το ενδεχόμενο η υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου να φέρει την υπογραφή του.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 30/09/2012)

Για τα μάτια της Τρόικα

ΚΥΠΡΟΣ

Τα μέτρα που διέρρευσαν στον τύπο μεσοβδόμαδα αποτελούν την προέκταση του προσχεδίου του Μνημονίου που παρέδωσε η Τρόικα στην Κυπριακή Δημοκρατία στα τέλη του περασμένου Ιουλίου.

Στο επόμενο διάστημα αναμένεται η υπογραφή του Μνημονίου που θα υπογράψει η Κύπρος με τους δανειστές. Όπως φαίνεται το χρονοδιάγραμμα τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια καθότι από τις αρχές του καλοκαιριού που πέρασε είχαν εξαγγείλει ότι το φθινόπωρο θα ψηφιστεί το Μνημόνιο.

Η ανασφάλεια που επικρατεί στον κυπριακό λαό είναι έντονη. Το βιοτικό επίπεδο αναπόφευκτα γίνεται χαμηλότερο και το ζωνάρι σφίγγει περισσότερο. Υποτίθεται ότι η Κύπρος θα τελεί υπό καθεστώς Μνημονίου μέχρι το 2015. Αν κρίνει κανείς από τα άλλα κράτη που υπάγονται σε αυτό το κατοχικό καθεστώς η ημερομηνία λήξης δεν υπάρχει.

Ακριβώς την ίδια συνταγή που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα θέλει να εφαρμόσει η Τρόικα και στην Κύπρο. Επίθεση στα δημόσια οικονομικά και στις εργασιακές σχέσεις προκειμένου να διασωθεί το διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που μεθοδευμένα δημιούργησε μία τεράστια «μαύρη τρύπα» στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου.

Θεραπεία σοκ χαρακτήρισε ακόμα και ο Φιλελεύθερος το κοκτέιλ των προτεινόμενων μέτρων από τους τροϊκανούς για την Κύπρο με την επόμενη μέρα να περιέχει αρκετό ψαλίδισμα σε κεκτημένα και ωφελήματα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται οι εισηγήσεις της Τρόικας πρόκειται να κάνουν βάρβαρη την καθημερινότητα. Το αντιλαϊκό πακέτο περιλαμβάνει πετσόκομμα μισθών και συντάξεων και το τίναγμα στον αέρα των οικογενειακών προϋπολογισμών από τη φοροεπιδρομή που έρχεται.

Το έλλειμμα για το 2012 «επιβάλλεται» να είναι της τάξης των 700 εκατ. ευρώ και να μην υπερβεί σε ποσοστό το 4% του ΑΕΠ. Για το λόγο αυτό «χρειάζονται» μέτρα εξοικονόμησης της τάξης των 200 με 300 εκατ. ευρώ. Για να γίνει αυτό προβλέπεται πλήρης κατάργηση της ΑΤΑ στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Μαχαίρι στο κρατικό μισθολόγιο κατά 15%. Επέκταση του παγώματος των μισθών και της προσωρινής εισφοράς επί των μεικτών αποδοχών για δύο ακόμη χρόνια, μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου 2015. Κατάργηση του 13ου μισθού. Μείωση της 13ης σύνταξης κατά 50% για τους συνταξιούχους.  Πέρα από την αφαίμαξη εργασιακών κεκτημένων η Τρόικα πιέζει την άμεση έναρξη διαδικασιών για την ιδιωτικοποίηση ημικρατικών οργανισμών, όπως της Αρχής Τηλεπικοινωνιών και των Κυπριακών Αερογραμμών. Και όλα αυτά για να εξοικονομήσουν 200 με 300 εκατ. ευρώ. Όταν οι ανάγκες για ανακεφαλαιοποίηση από το κράτος της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας ήδη ανέρχονται σε περίπου 2,5 δισ. ευρώ, ενώ οι ανείσπρακτες οφειλές του συνολικού κεφαλαίου ανέρχεται στα 1.8 δισ. ευρώ.

Για την μάχη των εντυπώσεων όμως, ο Πρόεδρος Χριστόφιας βρέθηκε μεσοβδόμαδα στο Προεδρικό με την διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ζητώντας της να δείξει κατανόηση, όταν αυτή πριν μερικούς μήνες δήλωσε ότι δεν έχει καμία λύπηση για τους έλληνες γιατί φοροδιαφεύγουν.

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 16/09/2012)

Κύπρος και Μνημόνιο: Η νέα αποικιοκρατία

Το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου είναι ο συνολικός (δηλαδή δημόσιος και ιδιωτικός) δανεισμός. Στις αρχές του 2012, το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) άγγιζε το 288% του ΑΕΠ. Αν στο ιδιωτικό χρέος προστεθεί και το δημόσιο (72%), τότε η Κύπρος είναι ένα από τα πιο χρεωμένα κράτη στον κόσμο. Με το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, η φούσκα έσκασε, αφότου φυσικά οι πρωταγωνιστές -όπως οι ιθύνοντες της Marfin Popular Bank- εξασφαλίστηκαν προσωπικά. Τώρα, τα μέτρα λιτότητας και η ύφεση δεν αργούν. Όπως άλλωστε δεν αργεί κι ένα νέο σχέδιο διχοτόμησης…

ΚΥΠΡΟΣ

Όταν ήρθαν στην Κύπρο οι Βρετανοί αποικιοκράτες, ήταν έντονη η εξάρτηση των αγροτών από τους τοκογλύφους και φοροσυλλέκτες της εποχής, οι περισσότεροι των οποίων ήταν έμποροι που τους υπεξαιρούσαν την παραγωγή. Παραδόξως, στο οθωμανικό δίκαιο δεν προβλεπόταν κατάσχεση γης λόγω χρεών, αλλά μόνο ποινή φυλάκισης. Μέχρι το 1880, η μικρή ιδιοκτησία ώς ένα βαθμό προστατευόταν.

Με την επιβολή του βρετανικού δικαίου, το σύστημα που έβαζε φραγμούς στις βλέψεις των τοκογλύφων άλλαξε και η κατάσχεση γης λόγω χρεών μπήκε σε εφαρμογή. Έτσι άρχισε μια διαπάλη μεταξύ φοροσυλλεκτών και τοκογλύφων για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στη κατάσχεση της ιδιοκτησίας χρεωμένων αγροτών. Κατόπιν εισήγησης του τότε Νομοθετικού Συμβουλίου, μπήκε σε εφαρμογή ένας νόμος που υποτίθεται ότι προστάτευε τους αδύνατους αγρότες από τους φοροεισπράκτορες, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τους τοκογλύφους να υπεξαιρούν την περιουσία των μικροαγροτών. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση ενός βρετανού αξιωματούχου ονόματι Cobham: «Ο φοροεισπράκτορας είναι ένας, οι τοκογλύφοι είναι πλήθος». Εικάζεται ότι οι πρώτοι ιδρυτές τοπικών τραπεζών στη Κύπρο ήταν τοκογλύφοι που βρήκαν γόνιμο έδαφος στο θεσμικό πλαίσιο το οποίο είχαν εισαγάγει οι βρετανοί αποικιοκράτες, που ήταν οι πρωτομάστορες της τοκογλυφικής τεχνογνωσίας. «Το μυστικό της κερδοσκοπίας είναι να αγοράζεις όταν το αίμα κυλάει στους δρόμους» είπε κάποτε ο βρετανός τραπεζίτης βαρόνος Ρότσιλντ. Έτσι εμφανίζεται με εμβρυακή μορφή η διαπλοκή των τοκογλύφων, δηλαδή του χρηματοπιστωτικού τομέα, με τους πολιτικούς παράγοντες της εποχής. Πολλές είναι και οι περιπτώσεις από τότε έως και σήμερα που ο ρόλος των δύο αναλαμβάνεται από ένα πρόσωπο…

Εικάζεται ότι πολλοί φοροσυλλέκτες, από την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι τον μερικό αφανισμό τους, σχετίζονταν άμεσα με τους κόλπους της εκκλησίας. Σε όλη την επικράτεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας η ορθόδοξη εκκλησία κατείχε αξιώματα. Οι περισσότεροι φοροσυλλέκτες ήταν  ταυτόχρονα αυλικοί της εκκλησίας. Εξ ου και η αδυναμία της ντόπιας αστικής τάξης να απογαλακτιστεί μέχρι σήμερα από την εκκλησία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο σήμερα που η εκκλησία της Κύπρου είναι ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στη χώρα. Το 1912 ιδρύθηκε η Τράπεζα Κύπρου με πρώτο πρόεδρο του ΔΣ της τον Αντώνη Θεοδότου, ανιψιό του Αρχιεπίσκοπου Σωφρονίου. Υπήρξε μεγαλοπαράγοντας και διετέλεσε και πολιτικός. Λέγεται ότι εκμεταλλευόταν υπερχρεωμένους αποκομίζοντας μεγάλη κέρδη. Έτσι, υπό τις ευλογίες της εκκλησίας, αναδείχτηκε και ένας από τους μεγαλύτερους τραπεζικούς κολοσσούς του νησιού, η Τράπεζα Κύπρου.

Πάνω, λοιπόν, σε αυτό το πλαίσιο χτίστηκε ένας πανίσχυρος συνασπισμός συμφερόντων που θεμελιώθηκε σε ένα σύστημα διαπλοκής μεταξύ τραπεζών, δικηγορικών γραφείων, πολιτικού κατεστημένου και εκκλησίας.

Παρασιτισμός και πλυντήρια

Λόγω του μικρού μεγέθου της η Κύπρος δεν διαθέτει κάποια αναπτυξιακή δυναμική. Ο ετήσιος πλούτος σε όρους ΑΕΠ είναι μόλις 18 δισ. ευρώ. Πέρα από τον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα, ο (παρασιτικός) τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» του νησιού. Αποτελεί κλασική περίπτωση αποβιομηχανοποιημένης οικονομίας που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με δικά της μέσα τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού της τομέα.

Το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου είναι ο συνολικός (δηλαδή δημόσιος και ιδιωτικός) δανεισμός. Στις αρχές του 2012, το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) άγγιζε το 288% του ΑΕΠ.  Αν στο ιδιωτικό χρέος προστεθεί και το δημόσιο (72%), τότε η Κύπρος είναι ένα από τα πιο χρεωμένα κράτη στον κόσμο. Τούτη η διόγκωση του χρέους είναι αποτέλεσμα των υπερκερδών του χρηματοπιστωτικού συστήματος από την εισροή ξένου κεφαλαίου και τον υπερδανεισμό των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Πάνω σε αυτή τη φούσκα δημιουργήθηκε και η δανεική ευημερία της Κύπρου. Αφορμή για να σκάσει η φούσκα ήταν το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων αφού το άνοιγμα των κυπριακών τραπεζών σε ελληνικούς κρατικούς τίτλους ήταν τεράστιο. Αυτό είχε ως συνέπεια να δημιουργεί μία τεράστια «μαύρη τρύπα» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου.

Έχοντας ήδη κάνει αίτηση για ένταξη στον Μηχανισμό και με τους «Τροϊκανούς», σαν έτοιμοι από καιρό, να αλωνίζουν στο νησί ακτινογραφώντας την οικονομία του για να βγάλουν το λογαριασμό που άφησαν οι τράπεζες στον κυπριακό λαό, η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας είναι θέμα ημερών. Η λιτότητα θα μειώσει την συνολική ζήτηση. Στη συνέχεια θα επέλθει μια τεράστια απομόχλευση στην οικονομία που θα οδηγήσει στη «φτωχοποίηση» της εργαζόμενης πλειονότητας και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η ύφεση θα βαθαίνει και θα συνοδεύεται από μεγαλύτερη απομόχλευση, ενώ ο φαύλος κύκλος θα βαθαίνει…

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή του παρασιτισμού της οικονομίας της Κύπρου. Είναι γνωστές οι επιδόσεις της στο ξέπλυμα χρήματος. «28 κατασκευαστές» πιστοποιούν ότι η Κύπρος διατηρεί ένα από τα ισχυρότερα «πλυντήρια» για τη νομιμοποίηση βρώμικου χρήματος στην Ευρώπη. Δεν έχει περάσει ένας μήνας που η Αίγυπτος ζήτησε από τις κυπριακές αρχές να διερευνήσουν κατά πόσον υπάρχουν στην Κύπρο τραπεζικοί λογαριασμοί του Χόσνι Μουμπάρακ και άλλων μελών της οικογένειάς του. Στάλθηκε μάλιστα κατάλογος ονομάτων για να διερευνηθεί το κατά πόσο έχουν εγγραφεί εταιρείες στο όνομα αυτών. Οι έρευνες συνεχίζονται μέχρι σήμερα ενώ στάλθηκε στην Κύπρο και κλιμάκιο αξιωματούχων της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Μέχρι τώρα έχει δεσμευθεί ποσό περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ στο όνομα ενός ατόμου που βρίσκεται στον σχετικό κατάλογο.

Η υπόθεση θυμίζει την εποχή που ξεπλένονταν τα περίφημα δολάρια του Μιλόσεβιτς, τα οποία τα διαχειρίζονταν το δικηγορικό γραφείο του βουλευτή του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της κυπριακής Βουλής! Την ίδια ώρα ο Παπαδόπουλος αντιπροσωπεύει νομικά τη Λαϊκή Τράπεζα. Εξελιγμένη περίπτωση αδιαφανών διαδικασιών και πολλαπλών ρόλων αφού στο πρόσωπό του συνδυάζονται «τρία σε ένα»: πολιτικός, τραπεζίτης και δικηγόρος.

MIG: Money is gone

Δεν έχει περάσει ένας χρόνος που η περιοδική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς «The Banker» απένειμε τον τίτλο της καλύτερης τράπεζας της χρονιάς στη Marfin Popular Bank. Ο λόγος ήταν η επέκταση της τράπεζας σε 11 χώρες με ένα δίκτυο άνω των 500 υποκαταστημάτων. Δεν πέρασε ένας χρόνος και η πρωταθλήτρια τράπεζα καταλήγει να είναι η πιο προβληματική.

Επι διοικήσεως Ανδρέα Βγενόπουλου, το 2007, η τράπεζα προέβη σε μεγάλα πιστωτικά ανοίγματα στην Ελλάδα. Ακολούθησαν αθρόες αγορές ελληνικών ομολόγων στα «καζίνα» της δευτερογενούς αγοράς ομολόγων από ξένους πιστωτές που τα ξεφορτώνονταν άρον άρον. Με το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, δημιουργείται μια τεραστιών διαστάσεων «μαύρη τρύπα» ύψους 1,8 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο 10% του ΑΕΠ της Κύπρου. Ο κύριος MIG όμως είχε ήδη φροντίσει να πηδήσει από το καράβι πριν καν αυτό να αρχίζει να μπάζει νερά.

Τα τελευταία χρόνια η Λαϊκή Τράπεζα δάνεισε σε μέλη του ΔΣ και μετόχους σχεδόν ένα δισ. ευρώ χωρίς τις απαιτούμενες εξασφαλίσεις και εγγυήσεις. Αυτό συνέβαινε τα τελευταία 10 χρόνια και άρα επί διοικήσεως Βγενόπουλου. Υπάρχει μια θεωρία των Akelrof και Romer, καθηγητές κι οι δύο στο Μπέρκλεϊ, που υποστηρίζει ότι ο καλύτερος τρόπος να ληστέψεις μια τράπεζα είναι να την αγοράσεις. Αν οι μεγαλομέτοχοι είναι και διευθύνοντες σύμβουλοι, τα πάντρα γίνονται ευκολότερα. Δάνεια διοχετεύονται σε ελεγχόμενα δίκτυα και οι εμπλεκόμενοι επωφελούνται από την προσωρινή κερδοφορία της τράπεζας, καθώς και από τους ευνοϊκούς όρους των δανείων που πήραν.  Επιπλέον, ως διευθύνοντες σύμβουλοι απολαμβάνουν και υψηλά μπόνους για την «επιτυχή» διοίκηση της τράπεζας.  Όταν έρθει η ώρα της αλήθειας, ανακαλύπτεται ότι τα δάνεια που πήραν είναι σημαντικά υψηλότερα από το μετοχικό κεφάλαιο που επένδυσαν.  Αν χάσουν τη διευθυντική τους θέση, αυτό δεν έχει σημασία. Η απώλεια εισοδήματος μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ ετησίως είναι πολύ μικρή μπροστά στα μπόνους εκατομμυρίων που ήδη είχαν λάβει.

Όταν πήδησε από το καράβι ο Βγενόπουλος, τον ακολούθησαν οι δυο πιο πιστοί συνεργάτες του, ο τελευταίος διευθύνων σύμβουλος Ε. Μπουλούτας και ο Ηρακλής Κουνάδης, πρώην μέλος του ΔΣ της τράπεζας. Ο πρώτος έφυγε κατά 2,7 εκατ. ευρώ πλουσιότερος, αφού εκτός από τις ετήσιες απολαβές του ύψους 1,166 εκατ. ευρώ, πήρε επιπλέον 1,543 εκατ. ευρώ ως μπόνους παραίτησης. Αλληλουχία γεγονότων που θυμίζει έντονα την περίπτωση της Ισλανδικής τράπεζας Landbsanki που πτώχευσε…

Όσον αφορά το τραπεζικό σύστημα στο σύνολό του, οι ανάγκες της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας για ανακεφαλαιοποίηση (από το κράτος) ήδη ανέρχονται σε περίπου 2,5 δισ. ευρώ. Σε αυτό το ποσό πρέπει να προστεθούν δύο παράμετροι: Πρώτον, η χορήγηση 23 δισ. ευρώ σε πελάτες στην Ελλάδα και δεύτερον, ότι σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης το σύνολο των εκκρεμών δανείων και επισφαλών τοποθετήσεων ανέρχονται στα 152 δισ. (!!!), όταν ο ετήσιος πλούτος της Κύπρου είναι μόλις 17,8 δισ. ευρώ

Με έτοιμη την τεχνογνωσία…

Η νέα πραγματικότητα που επιβάλλεται από τη μεταμοντέρνα δικτατορία των αγορών παράγει νέα ήθη, τα οποία συμπορεύονται με τον τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό που ριζώνει στο εσωτερικό του κράτους. Η νέα αντίληψη που κυριαρχεί είναι ότι το κοινωνικό κράτος θεωρείται αναχρονιστικό. Κι οι θιασώτες αυτής της αντίληψης την εφαρμόζουν πιστά.

Σύσσωμη η εγχώρια Τρόικα που απαρτίζεται από το πολιτικό κατεστημένο, το τραπεζικό λόμπι και τους γιάπηδες δικηγόρους με κοινό παρονομαστή τα κυπριακά μίντια, προπαγανδίζει συνεχώς ότι το «Σίτι της Ανατολικής Μεσογείου» κατέρρευσε επειδή μολύνθηκε από μια μεταδοτική ασθένεια. Έφταιξε ένας κολλητικός ιός που προήλθε από τη μεγάλη έκθεση κυπριακών κεφαλαίων στα ελληνικά ομόλογα.

Αυτή είναι η μισή αλήθεια, που αποκρύπτει σκοπίμως την άλλη μισή: ότι η κατάρρευση οφείλεται στην αισχροκέρδεια του εγχώριου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που τζογάρισε στα ελληνικά ομόλογα στη λεγόμενη δευτερογενή αγορά. Την ώρα, δηλαδή, που γερμανοί, γάλλοι και άγγλοι ομολογιούχοι μανιωδώς τα ξεφορτώνονταν. Φυσικά δεν κλείστηκε καμία συμφωνία με το ελληνικό κράτος, αλλά με τα κοράκια του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι αδίστακτοι τραπεζίτες είναι υπόλογοι απέναντι στον κυπριακό λαό.

Τα υπόλοιπο μέρος της απολογητικής ρητορικής της προσφυγής θυμίζει τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που συγκροτήθηκε στα άλλα κράτη τα οποία έχουν υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου. «Η Κύπρος έχει έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Αν γίνουμε ανταγωνιστικοί, τότε θα μπορούμε να λύσουμε τις λεγόμενες μακροοικονομικές ανισορροπίες αφού καταναλώνουμε περισσότερο απ’ ό,τι παράγουμε». Ξεχνούν, βέβαια, ότι στην εποχή της φούσκας και πριν την ένταξη στην ΟΝΕ, η Κύπρος είχε πλεονάσματα, ασχέτως αν και τότε δεν είχε πραγματική οικονομία και ότι τώρα πληρώνει τον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα όπως η Ιρλανδία και η Ισλανδία. «Είναι πάμπολλοι τούτοι οι τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι», λένε οι εκπρόσωποι του συστήματος, αποκρύπτοντας την αδηφαγία των διεφθαρμένων τραπεζιτών και τις σκοτεινές διαδρομές που διέγραφε το χρήμα πριν φτάσει στους μεγαλοεπιχειρηματίες. «Το κράτος δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις στο τέλος του μηνός», κραυγάζουν προβάλλοντας την επιβολή Μνημονίου ως τη μόνη βιώσιμη λύση.

Οι παραπάνω φράσεις αποτελούν πιστή «αντιγραφή κι επικόλληση» της επικοινωνιακής τρομοκρατίας των μνημονιακών κατεστημένων της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Μία συνταγή άκρως επιτυχημένη μέχρι στιγμής που καλλιεργεί τα φοβικά σύνδρομα για να ακολουθήσουν  οι «θεραπείες σοκ» στους εργαζομένους και στα πλατιά λαϊκά στρώματα.

 Το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο»

 Ταπεινωμένη η Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε και την Ευρωπαϊκή Προεδρία. Είχε επενδύσει πολλά στο να αναδείξει το χρόνιο εθνικό της ζήτημα που δεν είναι άλλο από αυτό της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Είναι το πρώτο κράτος με περιορισμένη εθνική κυριαρχία που αναλαμβάνει την Προεδρία. Ο θεσμός αυτός έχει χάσει εδώ και χρόνια την αίγλη που είχε κάποτε λόγω της κρίσης της ευρωζώνης.

Η αριστερή κυβέρνηση Χριστόφια έχει ήδη κάνει προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης ώστε η Κύπρος να υπαχθεί σε καθεστώς «Πλήρους Μνημονίου». Το περίεργο είναι ότι ο Χριστόφιας συνεχίζει να τρέχει να βρει επιπλέον «διασώστες» σε Ρωσία και Κίνα. Δηλαδή και Μνημόνιο και διακρατικό δάνειο ώσπου οι αλυσίδες να σφίξουν γερά τη μεγαλόνησο. Έχοντας ήδη τις βρετανικές βάσεις και την Τουρκία στο βόρειο μέρος, αν προστεθούν κι οι δύο «πυρηνικές» υπερδυνάμεις τότε το αβύθιστο αεροπλανοφόρο, όπως το χαρακτηρίζει ο Νταβούτογλου, θα βουλιάξει σε χρόνο ρεκόρ.

Αντί λοιπόν ως αριστερή κυβέρνηση να προχωρήσει σε πλήρη κρατικοποίηση των τραπεζών και να παλέψει για διαγραφή του χρέους, προτιμά να βάζει τον πρόεδρο Χριστόφια να παίζει με τις εντυπώσεις και να καθησυχάζει τους ευρωπαίους εταίρους ότι «μπορεί να είμαι κομμουνιστής αλλά δεν θα κάνω καμιά επανάσταση, μην ανησυχείτε». Από την άλλη, η αντιπολίτευση ως ο εκφραστής των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου υπονόμευσε ευθύς εξαρχής τη λήψη διακρατικών δανείων πιέζοντας για προσφυγή στο Μηχανισμό και την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου.

Σε αυτό το έδαφος (απίστευτα γόνιμο για να αναδειχθεί το αδελφό κόμμα της Χρυσής Αυγής, το ΕΛΑΜ, ως το μόνο αντιμνημονιακό κόμμα διεκδικώντας δάφνες ΕΟΚΑ Γ’) είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο διεθνής παράγοντας θα επιδιώξει να επαναφέρει εκ νέου διχοτομικά φιλοτουρκικά σχέδια, όπως το σχέδιο Ανάν που απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού. Και τότε με τι σθένος θα το απορρίψει μια Κύπρος αποδυναμωμένη και υπερχρεωμένη;

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow, No. 8, σελ. 68-75)