Κύπρος: Ο λαός επιλέγει τις αλυσίδες του

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Ζητείται αριστερή αντιπολίτευση

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο δείχνουν ξεκάθαρα τη σημερινή επιβλητική νίκη στο δεύτερο γύρο ενός προσώπου που αντιπροσωπεύει τους πλέον αντιδραστικούς κύκλους, τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου κεφαλαίου.

Πρόκειται για τον πρόεδρο του δεξιού ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος στον πρώτο γύρο απέσπασε το επιβλητικό ποσοστό του 45,46%, με την υποστήριξη όλου του ξένου παράγοντα που έχει επενδύσει πάνω του. Τα γερμανικά ΜΜΕ έγραφαν μεσοβδόμαδα ότι ο Αναστασιάδης έχει υποσχεθεί «ταχεία συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ –το αργότερο μέχρι τα τέλη του Μαρτίου– για ένα πλήρες Μνημόνιο, με εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις». Ως κύριος εκφραστής της ακραίας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του καπιταλισμού στην Κύπρο, έχει αναλάβει και τις απαραίτητες δεσμεύσεις απέναντι στους ομοϊδεάτες του στη Δύση. Γι’ αυτό και θα υποστηρίξει και τις νέες προτάσεις δήθεν επίλυσης του Κυπριακού, που θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άλλωστε, η πολιτική που ακολουθεί διαχρονικά ο ΔΗΣΥ και ο Αναστασιάδης στο θέμα του Κυπριακού είναι εντελώς αντιφατική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη θερμή του υποστήριξη στο Σχέδιο Ανάν. Με μόνη διαφορά ότι μία νέα πρόταση λύσης πλέον θα έχει φόντο το φυσικό αέριο της Κύπρου και την πελατεία των κυπριακών τραπεζών.

Ενδεικτική είναι η αναφορά των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς όπου συστήνεται «στους Ευρωπαίους να χρησιμοποιήσουν την οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο ως μοχλό πίεσης επί της Λευκωσίας για πρόοδο στο διπλωματικό πεδίο αναφορικά με το Κυπριακό». Ως γνωστόν, ο ίδιος ο Αναστασιάδης και το επιτελείο του ήταν αυτό που πίεζε την υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου, προκειμένου φυσικά οι αιχμές του ιμπεριαλιστικού τόξου –που εκφράζονται μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ– να έχουν τον πρώτο λόγο στις εθνικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κύπρου και φυσικά στο τραπεζικό της σύστημα. Σίγουρα η εξάρτηση δεν θα είναι μονομερής, καθότι υπάρχουν και συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου τόσο στην Κύπρο όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση είναι η πρόθεση του Ανασταστασιάδη και του ΔΗΣΥ να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ.

Δεύτερος τερμάτισε ο «κεντρώος» υποψήφιος του ΑΚΕΛ, Σταύρος Μαλάς, με ποσοστό 26,91%. Είχε διατελέσει υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Χριστόφια και ήταν αυτός που πέρασε και το πρώτο άτυπα «μνημονιακό νομοσχέδιο» στο χώρο της υγείας. Οπότε και η πολιτική που θα ακολουθούσε αν εκλεγόταν, θα ήταν συνέχεια της κυβέρνησης Χριστόφια. Ήδη η Κύπρος με την υπερψήφιση –και από όλους τους βουλευτές του ΑΚΕΛ– του μνημονιακού προϋπολογισμού διανύει άτυπα εποχή πρώτου Μνημονίου.

Στο τελευταίο συνέδριο του ΑΚΕΛ, η υποψηφιότητα Μαλά υποστηρίχθηκε με ποσοστό 92,3%. Τόσο δεν πήρε ούτε ο απερχόμενος πρόεδρος, Δ. Χριστόφιας. Στόχος ήταν η συγκρότηση πολιτικών συμμαχιών πέραν της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ. Συμμαχιών στη λογική μιας αναβίωσης ενός ξεπερασμένου προοδευτικού μετώπου που να κάλυπτε το «μακαριακό» πολιτικό κέντρο, δηλαδή τη βάση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Η μεταλλαγμένη αυτή σοσιαλδημοκρατική συνταγή ενάντια στην υποψηφιότητα του Αναστασιάδη δεν απέδωσε, αφού απέσπασε το 24,93% των ψήφων, όταν το ΑΚΕΛ είναι κόμμα που εκπροσωοπεί άνω του 30% του λαού. Με μια σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή από τα αριστερά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Μετά κόπων και βασάνων ο Μαλάς κατάφερε να ξεπεράσει τον Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος υποστηρίχθηκε μόνο από την ΕΔΕΚ του 10%, αποσπώντας το 24,93% των ψήφων. Αυτό σημαίνει ότι ο Λιλλήκας ψηφίστηκε κυρίως από μερίδα της βάσης του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ αλλά και της παραδοσιακής Δεξιάς. Το ΔΗΚΟ είναι όμως αυτό που βγαίνει διασπασμένο από την εκλογική αναμέτρηση, καθώς η ηγεσία του υποστήριξε τον Αναστασιάδη. Όπως έδειξαν όμως τα αποτελέσματα, μεγάλη μερίδα της βάσης του ψήφισε τον Λιλλήκα για τον λόγο ότι αυτός υιοθέτησε τη γραμμή του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό αλλά και γιατί τάχθηκε με τη χαλαρή αντιμνημονιακή ρητορική του, ασχέτως αν ήταν σε επίπεδο τακτικισμού. Αυτό απορρόφησε και ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ. Αξίζει να σημειωθεί το ΔΗΚΟ είναι το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το κομμάτι έχει ήδη πληγεί από τις μνημονιακές πολιτικές και γι’ αυτό στήριξε με ψήφο διαμαρτυρίας τον Λιλλήκα, απορρίπτοντας τον ακραίο νεοφιλελεύθερο δεξιό Αναστασιάδη και την υποταγμένη ηγεσία του ΔΗΚΟ. Για άλλη μια φορά η ιστορία έδειξε ότι οι διαφορές στο εθνικό ζήτημα μεταξύ ηγεσιών υπερνικούνται όταν τα ταξικά συμφέροντα είναι κοινά.

Συμπερασματικά, οι εκλογές έδειξαν τη διατήρηση της δυναμικής του κεντρώου χώρου, η οποία είναι αντανάκλαση της κοινωνικής ειρήνης και της εργασιακής συναίνεσης. Εξ ου και το 0,8% που απέσπασε ο εκπρόσωπος του νεοναζιστικού ΕΛΑΜ, παρόλο που «ψέλλιζε» μια μη αποδοχή του Μνημονίου, εν τη απουσία μιας ανατρεπτικής Αριστεράς της νέας εποχής που θα είναι ενάντια σε μνημόνια που φέρνουν φτώχεια και εξαθλίωση. Αλλά και για να μη στραφεί ένα σεβαστό μέρος του λαϊκού παράγοντα στη φασιστική Δεξιά. Υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα στην ιστορία του τόπου και διεθνώς.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 24/02/2013) 

Οι Ισλανδοί κέρδισαν, εμείς τι θα κάνουμε;

Yπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

Yπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

ΙΣΛΑΝΔΙΑ

Νέα νίκη καταγράφηκε πρόσφατα στο ενεργητικό των Ισλανδών Βίκινγκς. Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (EFTA) με απόφαση του δικαιώνει την Ισλανδία στην απόφαση της να μην καταβάλει τις αποζημιώσεις σε Ολλανδία και Μεγάλη Βρετανία αντίστοιχα. Είχε προηγηθεί προσφυγή από τη Χάγη και το Λονδίνο απαιτώντας από την ισλανδική κυβέρνηση να καταβάλει αποζημιώσεις σε βρετανούς και ολλανδούς καταθέτες που είχαν τζογάρει τα χρήματα τους στην Ice Save Bank που χρεωκόπησε. Ποσά τα οποία αναγκάστηκαν να τα δώσουν σε Ολλανδία και Βρετανία οι ίδιοι. Με άκρως προκλητικό τρόπο στην υπόθεση ενεπλάκη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την αιτιολογία ότι θίγεται μία ευρωπαϊκή οδηγία που κάνει λόγο «για την εγγύηση των καταθετών και τους κανόνες μη διακριτικής μεταχείρισης τους».

Τί όμως αποφάνθηκε το δικαστήριο προκειμένου να δικαιώσει πανηγυρικά την Ισλανδική κυβέρνηση; Καταρχήν με την μη καταβολή των αποζημιώσεων από πλευράς Ισλανδίας, δεν παραβιαζόταν οι οδηγίες που προβλέπονται για την εγγύηση των καταθέσεων από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η απόφαση του δικαστηρίου «ένα κράτος που το σύστημα καταθέσεων του δεν είναι σε θέση να μπορεί να βγάλει σε πέρας τις υποχρεώσεις του λόγω συστημικής κρίσης (!!!), παύει να έχει την υποχρέωση αυτό και οι αρχές του να εξασφαλίσουν την αποζημίωση προς τους πιστωτές».

Η απόφαση του δικαστηρίου γύρισε μπούμερανγκ προς το Λονδίνο, τη Χάγη αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τώρα η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βρίσκεται σε δυσμενή θέση καθότι η απόφαση του δικαστηρίου Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών δημιούργησε δικαστικό προηγούμενο. Μέχρι και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς χαρακτηριστικά έγραφαν την προηγούμενη εβδομάδα ότι η «απόφαση μπορεί να έχει και επεκτάσεις εντός του κόλπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και καλό είναι «να περάσει απαρατήρητη η απόφαση που δημιουργεί προηγούμενο για εθνική νομολογία από κράτη όπως η Ισπανία και η Ελλάδα».

Όπως και να έχει η απόφαση αυτή αποτελεί ένα επιπλέον χαστούκι –σε θεσμικό επίπεδο πάντα- για τους πολιτικούς υπηρέτες του διεφθαρμένου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Φυσικά η δικαίωση των Ισλανδών δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση. Και αυτό γιατί υπάρχουν αρκετά δείγματα γραφής στο πρόσφατο παρελθόν, που καλό είναι να γίνει μία υπενθύμιση για να δειχτεί ότι υπάρχουν και άλλα μονοπάτια πέρα από τον μονόδρομο που προστάζει ότι το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο των τραπεζών.

Πριν σχεδόν δύο χρόνια το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος μάζεψε υπογραφές ζητώντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ισλανδίας να μην υπογράψει τον νόμο που ψήφισε η Βουλή τους και που πρόβλεπε να πληρώσει όλος ο ισλανδικός λαός τους Άγγλους και Ολλανδούς καταθέτες της ισλανδικής ηλεκτρονικής τράπεζας Ice Save. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ο ισλανδικός λαός να διακηρύξει «Δεν πληρώνω», συντρίβοντας τους ξένους πιστωτές! Έτσι, ο ισλανδικός λαός δεν κατέβαλε το… ένα τρίτο του ΑΕΠ του και μάλιστα με τόκο 5,5%. Ασήμαντο ήταν το ποσό του ισλανδικού χρέους ύψους 3,5 δισ. ευρώ συγκριτικά με τα μεγέθη της Ολλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας αντίστοιχα. Παρόλα αυτά σε καμιά περίπτωση ο κυρίαρχοι κύκλοι δεν επιθυμούσαν ένα κράτος -που πληθυσμιακά  είναι το μισό της Κυπριακής Δημοκρατίας- να δώσει το «κακό» παράδειγμα. Μετά από αυτό οι Ισλανδοί άφησαν τις ιδιωτικές τους τράπεζες να χρεοκοπήσουν και τις εθνικοποίησαν, αναγνωρίζοντας όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορόνα από τις καταθέσεις του. Ακολούθησε υποτίμηση της ισλανδικής κορόνας έναντι του που μείωσε τις εισαγωγές και αύξησε τις εξαγωγές με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει σήμερα πλεόνασμα. Επίσης, το δημόσιο χρέος, το οποίο είχε εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ οδεύει προς το 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Φιλελεύθερος, 10/02/2013)

Ο «Αττίλας ΙΙΙ» εισβάλλει στην Κύπρο με το ρόπαλο του Μνημονίου

Η νέα εποχή οικονομικής επικυριαρχίας για την πολύπαθη Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον γεγονός. Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου αναμένεται να πέσουν οι υπογραφές, οπότε η χώρα θα υπαχθεί επίσημα σε καθεστώς Μνημονίου. Με ήδη περιορισμένη την εθνική της κυριαρχία από την Τουρκία και τη Μεγάλη Βρετανία, το έγκλημα ολοκληρώνεται.

Οι όποιες ελπίδες υπήρχαν για την αποτυχία της συμφωνίας μεταξύ της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια και της τρόικας, δυστυχώς αποδείχτηκαν φρούδες. Το τελευταίο διάστημα πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν ότι η κυβέρνηση Χριστόφια θα πήγαινε την επικύρωση από αναβολή σε αναβολή, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις αρχές του 2013. Μάταια όμως. Γι’ άλλη μία φορά επικράτησε η λογική της «νομιμοφροσύνης» και του «κυβερνητισμού» στις τάξεις της. Η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο Μνημόνιο θα φέρει την υπογραφή της αριστερής κυβέρνησης Χριστόφια, υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου και φυσικά την ίδια την κυπριακή Αριστερά.

Όσα δεν κατάφερε η Δεξιά να επιβάλει εδώ και δεκαετίες –γιατί είχε πάντα απέναντι τον λαϊκό παράγοντα με κύριο εκφραστή του το μαχητικό ΑΚΕΛ ως αντιπολίτευση– τα κατάφερε η κυβέρνηση Χριστόφια. Η εκλογή της προ πενταετίας έφερε έναν άνεμο αισιοδοξίας στις τάξεις όλου του προοδευτικού κόσμου της Κύπρου. Την είχε εμπιστευτεί για τις διακηρύξεις της που αφορούσαν τη λύση του χρόνιου εθνικού της προβλήματος. Στην πορεία όμως στράφηκε προς το αντιδραστικό κράτος – χωροφύλακα της περιοχής, το Ισραήλ, που πνίγει στο αίμα πάλι τον παλαιστινιακό λαό.

Η Κύπρος δεν θα παίξει το ρόλο του συμμάχου, αλλά του υπηρέτη λόγω του υπερδανεισμού και του χρέους. Ενός χρέους που προήλθε από το PSI και φέρει μεταξύ άλλων την υπογραφή της κυπριακής κυβέρνησης, που δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα κι ετοιμάζεται και πάλι να υπηρετήσει τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Το δάνειο από τον μηχανισμό «στήριξης» θα είναι 17,5 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι και το ΑΕΠ της! Τα 10 δισ. θα πάνε απευθείας στις τράπεζες. Τα υπόλοιπα θα καλύψουν τις τρύπες που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά με την απευθείας χρηματοδότηση των τραπεζών. Το αντίτιμο θα περιλαμβάνει περαιτέρω μείωση μισθών κατά 16%, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67, κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, καθώς και περικοπές στις συντάξεις και κατάργηση επιδομάτων. Ούτε λόγος δεν γίνεται για την αύξηση του εταιρικού φόρου, που είναι ο χαμηλότερος στην ευρωζώνη (10%). Ο μέσος εταιρικός φόρος στην ευρωζώνη είναι 26,1%. Το πακέτο περιλαμβάνει και την ιδιωτικοποίηση «φιλέτων», δηλ. κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου όπως η CYTA, που έχει 1δισ. ευρώ κέρδος.

Για τις εντυπώσεις, κύκλοι της κυβέρνησης διαμήνυαν ότι κατάφεραν να φέρουν ένα ήπιο Μνημόνιο. Όπως όμως δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος» έτσι και δεν υπάρχει ήπιο Μνημόνιο! Όπου και αν πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ, άφησε πίσω του κοινωνικά συντρίμμια, εκατομμύρια ανέργους και μισθούς Μπαγκλαντές (σχεδόν)! Η ελληνική εμπειρία μάς δίδαξε ότι μετά το πρώτο Μνημόνιο, επιβάλλεται ένα –πολύ πιο σκληρό– δεύτερο και τρίτο.

Όλα δείχνουν ότι σε λίγους το μήνες το πολιτικό σκηνικό της Κύπρου θα αλλάξει. Ο Νίκος Αναστασιάδης του δεξιού ΔΗΣΥ, που αγωνιούσε μήπως και δεν υπογράψει η κυβέρνηση Χριστόφια το Μνημόνιο, θα βρει στρωμένο «κόκκινο» χαλί. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και πάλι ως φάρσα. Ο Μακάριος το 1974 κάλεσε το Συμβούλιο Ασφάλειας να αποκαταστήσει την «συνταγματικήν τάξιν» και στο αριστερό ΑΚΕΛ έλαχε ο τραγικός ρόλος να βάλει την υπογραφή του στην επέλαση των οικονομικών τανκς της τρόικας.

Δεν έχει κλείσει μία δεκαετία από τότε που οι ξένοι επικυρίαρχοι επιχείρησαν να επιβάλουν το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν για τη δήθεν λύση του εθνικού ζητήματος. Τότε που το 73% του κυπριακού λαού τους το έτριψε στη μούρη. Κατάφεραν όμως τελικά να επιβάλουν τον «κοινωνικό Ανάν», προκειμένου να γίνει η Κύπρος έρμαιο των ιμπεριαλιστικών βλέψεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και όλα αυτά με φόντο τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία οι κυρίαρχοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί φρόντισαν να τα «αξιοποιήσουν» για να «ζαλίσουν» τον κυπριακό λαό, ο οποίος δεν θα δει να βελτιώνεται το βιοτικό του επίπεδο από την εκμετάλλευσή τους.

Αντιθέτως, θα γίνει μάρτυρας υπεξαίρεσης του εθνικού του πλούτου και μάλιστα ούτε καν από την ντόπια αστική τάξη, αλλά από την ξένη. Τα συμφέροντα που διακυβεύονται ξεπερνούν κατά πολύ τη δυναμική του κυπριακού κεφαλαίου. Η δανειακή σύμβαση είναι όσο ο ετήσιος πλούτος και δεν προβλέπονται πόροι που θα διοχετεύονται στην παραγωγή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η τρόικα επέβαλε την υπεξαίρεση όλων των πιθανών εσόδων από την άντληση και αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τη διάθεσή τους στην εξυπηρέτηση των δανείων. Στο σχέδιο δράσης για το Ταμείο Υδρογονανθράκων υπάρχει αναφορά για ενημέρωση της τρόικας. Οι ξένοι πιστωτές επέβαλαν και μια ρήτρα – κλειδί για να το ελέγχουν, σύμφωνα με την οποία οι εισροές και εκροές του Ταμείου Υδρογοναναθράκων περιλαμβάνονται στον κρατικό προϋπολογισμό και άρα προορίζονται για εξόφληση του χρέους…

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/11/2012)

ΑΚΕΛ: Αντι-ευρώ ασκήσεις

ΚΥΠΡΟΣ

Τα κύρια σημεία της τελευταίας συνέντευξης Κυπριανού που αξίζει κανείς να επικεντρωθεί ήταν η δήλωση «εάν η τρόικα επιμένει σε οδυνηρότατα μέτρα για να παραμείνουμε στη ζώνη του ευρώ, τότε δεν πρέπει να πεισμώσουμε και να πούμε ότι παραμένουμε όσο οδυνηρά κι αν είναι τα μέτρα». Αμέσως ζητήθηκε από τον δημοσιογράφο να διευκρινίσει αν αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο αποχώρησης της Κύπρου από την ευρωζώνη, με τον Α. Κυπριανού να ξεκαθαρίζει ότι «σίγουρα το αφήνω ανοικτό το θέμα!

Από την στιγμή που απευθυνθήκαμε στον μηχανισμό στήριξης για εξασφάλιση δανείου, αυτό που προέχει είναι η διαπραγμάτευση με την με την τρόικα να πετύχουμε τους καλύτερους δυνατούς όρους, για να υπερασπιστούμε τις βασικές κατακτήσεις των εργαζομένων, για να διασφαλίσουμε την προοπτική της οικονομίας μας και για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας μας».

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι φανερά ενοχλημένοι εκφραστές της «ευρωδουλικής» αντίληψης της Κύπρου αντέδρασαν εντόνως: «Οι δηλώσεις αυτές επιτείνουν την κρίση εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας της κυπριακής οικονομίας και λειτουργούν κακόβουλα θέλοντας να καταστρέψουν το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ, Χάρης Γεωργιάδης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΚΟ, Φώτης Φωτίου, χαρακτήρισε άστοχη και ατυχή τη δήλωση Κυπριανού, προσθέτοντας ότι τάχα προκαλεί σύγχυση και αβεβαιότητα στο εσωτερικό και στους ξένους. «Τέτοιες δηλώσεις μόνο ζημιά προκαλούν στην οικονομία και τον τόπο», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΕΔΕΚ, Δημήτρης Παπαδάκης, ενώ πρόσθεσε ότι θα ήταν πολιτική και οικονομική καταστροφή μια ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ. Διερωτήθηκε επίσης «τι εντύπωση δίνεται στο εξωτερικό».

Αμέσως ακολούθησε γραπτή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Στέφανου Στεφάνου αναφέροντας ότι σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, δεν τίθεται θέμα εξόδου της Κύπρου από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν όμως κάποιος διαβάσει την απομαγνητοφωνημένη ομιλία Κυπριανού, όπως αυτή δημοσιεύτηκε από το ίδιο το ΑΚΕΛ, θα διαπιστώσει ότι αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο εξόδου της Κύπρου από την ευρωζώνη. Το ερώτημα πάντως που έθεσε ο γ.γ. του ΑΚΕΛ ήταν ξεκάθαρο.

Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Η δήλωση Κυπριανού σε μια περίοδο που η κρίση στην ευρωζώνη ολοένα και βαθαίνει, με τη λαϊκή δυσαρέσκεια συνεχώς να φουντώνει σε όλα τα κράτη μέλη του ευρωπαϊκού Νότου, αποτελεί μια θετική εξέλιξη ανεξάρτητα από τις αληθινές προθέσεις ή τις όποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Σε άλλα κράτη, όπως στην Ελλάδα, αυτοί που διεκδικούν μια «αριστερή κυβέρνηση» δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα φοβικά σύνδρομα του ευρωμονόδρομου. Από την άλλη, φυσικά, μια τέτοια δήλωση ανεβάζει απότομα τον πήχη για το ίδιο το ΑΚΕΛ και θα είναι ακόμα πιο οδυνηρό και απογοητευτικό το ενδεχόμενο η υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου να φέρει την υπογραφή του.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 30/09/2012)

Κόκκινο χαλί στρώνουν στην Τρόικα κυβέρνηση, εργοδότες και συνδικάτα!

Φράνσις Μπέικον: «Σπουδή για φιγούρα Ι», 1945-6*

ΚΥΠΡΟΣ

Στον ειδυλλιακό χώρο του Αρχαίου Θεάτρου του Κουρίου, και υπό τους ήχους της Κρατικής Ορχήστρας Κύπρου διεξήχθη μεσοβδόμαδα η επίσημη τελετή έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ.

Η αίγλη που κάποτε πρόσφερε αυτός ο θεσμός της Προεδρίας έχει σβήσει με την έναρξη της κρίσης στην ευρωζώνη. Η υπαγωγή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς Μνημονίου χάλασε το όποιο κλίμα αισιοδοξίας που θα υπήρχε στο να αναδείξει το εθνικό της ζήτημα. Στα αξιοσημείωτα της τελετής ήταν μια αντιπροσωπεία τουρκοκυπρίων από συνδικάτα και πολιτικούς φορείς των κατεχομένων που ανάρτησαν δύο πανό που έγραφαν «ΕΕ τι κάνεις εναντίον του αφανισμού των τ/κ και της κατοχής;»

Η ανασφάλεια που επικρατεί στον κυπριακό λαό είναι έντονη. Θα μπορέσει να αντέξει το ασφυκτικό αυτό καθεστώς ένα κράτος με εθνικό πλούτο 18 δις. και έναν υπερδιογκωμένο τραπεζικό τομέα που καταρρέει; Το σίγουρο είναι ότι τα 10 δισ. από τον Μηχανισμό αποτελούν ένα αστρονομικό ποσό για τα μεγέθη της οικονομίας Κύπρου, που δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει την κατάρρευση των τραπεζών της.

Εν πολλοίς η γενική ρητορική των απολογητών της προσφυγής θυμίζει το σκηνικό που στήθηκε στα κράτη που υπαχθήκαν σε καθεστώς Μνημονίου. «Η Κύπρο έχασε την ανταγωνιστικότητα της αφού καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε». Ο συγκεκριμένος πολιτικός λόγος αποτελεί στυγνή αντιγραφή λέξη προς λέξη του μνημονιακού μπλόκ στην Ελλάδα. Τα κυπριακά επικοινωνιακά επιτελεία διαθέτουν την τεχνογνωσία. Πιο οργανωμένοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί έχουν κάνει ήδη όλη τη δουλειά, ενοχοποιώντας τους εργαζόμενους ώστε να μην αντιδράσουν και να αποδεχθούν ως αναπόφευκτη την “θεραπεία σοκ”.

Η αριστερή κυβέρνηση Χριστόφια εξαγγέλλει μέτρα λιτότητας για εξοικονόμηση 188 εκατ. ευρώ μειώνοντας επιδόματα, λειτουργικές δαπάνες και χορηγίες προς ημικρατικούς οργανισμούς. Επίσης, αυξάνει την έμμεση φορολογία και τους φόρους κατανάλωσης. Ξεκινά, δηλαδή, μια επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και στα φτωχότερα στρώματα πριν καλά καλά μπει σε εφαρμογή το Μνημόνιο. Την ίδια ώρα ο πρόεδρος Χριστόφιας σε ομιλία του στο ευρωκοινοβούλιο στις 4 Ιουλίου έσπευσε να καθησυχάσει την ευρωπαϊκή αστική τάξη δηλώνοντας ότι «μπορεί να είμαι κομμουνιστής αλλά δεν θα κάνω καμιά επανάσταση, μην ανησυχείτε».

Την ίδια ώρα οι τροϊκανοί αλώνιζαν τη Λευκωσία πραγματοποιώντας συναντήσεις με διάφορους φορείς για να καταλήξουν στην επιλογή των δυσβάστακτων όρων του Μνημονίου που θα επιβάλουν.

Η συνάντηση με τους εκπροσώπους των Συνδέσμων Εργοδοτών ΚΕΒΕ και ΟΕΒ έγινε σε πολύ καλό κλίμα, σαν δύο καλοί συνέταιροι. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην κατάργηση της ΑΤΑ και στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι ΔΕΚΟ θα μετατραπούν σε ιδιωτικού δικαίου και θα αποκρατικοποιηθούν πλήρως. Είναι γνωστό ότι οπουδήποτε εφαρμόστηκε το «δόγμα σοκ», ο Δούρειος Ίππος του ξενόδουλου κεφαλαίου που λέγεται Τρόικα έκανε τη βρώμικη δουλειά.

Στη συνέχεια οι τροϊκανοί συναντήθηκαν με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Τα αποτελέσματα της συνάντησης υποτιμούν το ιστορικό εργατικό κίνημα της Κύπρου που είναι γεμάτο αγώνες και ιδίως την Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ) που πρόσκειται στο ΑΚΕΛ. Καταρχήν σε καμιά περίπτωση δεν έπρεπε να δεχτούν να συνομιλήσουν με την Τρόικα. Υπάρχουν το επίσημο κράτος και οι φορείς της εργοδοσίας. Σε καμιά περίπτωση οι οργανωμένοι φορείς της εργασίας δεν πρέπει να συμβάλουν στην δρομολογούμενη κατάλυση της εθνικής υπόστασης της Δημοκρατίας.

Μόνο απογοήτευση μπορούν να προκαλέσουν οι δηλώσεις του γγ της ΠΕΟ Πάμπη Κυρίτση μετά την συνάντηση με την Τρόικα. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη συμβολή του συνδικαλιστικού φορέα για την αντιμετώπιση των δυσκολιών που παρουσιάζει η οικονομία, ενώ ζήτησε τον «σεβασμό στην παράδοση της κυπριακής κοινωνίας, που είναι παράδοση κοινωνικού διαλόγου και συλλογικής διαπραγμάτευσης». Αν επικρατήσει αυτή η γραμμή της συναίνεσης οι εργαζόμενοι θα οδηγηθούν σε παράδοση αμαχητί. Καθώς σύντομα θα κληθούν να πληρώσουν τον δυσβάστακτο λογαριασμό που άφησε το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η περίπτωση της Κύπρου θυμίζει αρκετά το παράδειγμα της Ιρλανδίας.

Φυσικά αν είχε λόγο ο κυπριακός λαός για το αν θα πρέπει η Κύπρος να υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές. Αυτό καταδεικνύουν τα τελευταία γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στους χώρους δουλειάς. Μάλιστα σε μία ιστορική φάση, λίγες μέρες πριν την υπαγωγή σε καθεστώς Μνημονίου.

Η Κύπρος μπορεί να θεωρείται φορολογικός παράδεισος για το ξένο και μεγάλο κεφάλαιο με έναν ενιαίο συντελεστή που φθάνει το 10%. Αλλά οι εργασιακές συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι εργάτες μόνο παραδεισένιες δεν είναι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αλυσίδα ξενοδοχείων της εταιρείας Τσόκκος, η οποία διαθέτει 20 ξενοδοχεία σε περιοχές του νησιού που διακρίνονται για τον μαζικό τους τουρισμό. Όπως καταγγέλλουν οι συντεχνίες των εργαζομένων ΠΕΟ (ΑΚΕΛ) και ΣΕΚ (ΔΗΣΥ) η εταιρεία προχώρησε μονομερώς στη κατάργηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων: αποκοπή του Ταμείου Προνοίας, του επιδόματος διακεκομμένου ωραρίου και της καταβολής αποζημίωσης για την κυριακάτικη εργασία και τις αργίες. Επίσης, η εταιρεία εξαναγκαστικά απασχολούσε τους εργαζόμενους σε εξαήμερη αντί της πενθήμερης εργασία, χωρίς να προβλέπεται αποζημίωση. Τους κοινοτικούς εργαζόμενους τους απασχολούσε σε 12ωρη βάση και χωρίς να προβλέπεται  καταβολή υπερωριών κατά παράβαση της εργατικής νομοθεσίας.

Έτσι, η κήρυξη της απεργίας δεν άργησε να έλθει και στις 27 Ιουνίου οι περίπου 500 εργαζόμενοι (ντόπιοι και ξένοι) στα 20 ξενοδοχεία της εταιρείας κατέβηκαν σε 24ωρη προειδοποιητική απεργία. Παρά όμως τις απειλές της εταιρείας να κηρυχθεί η απεργία παράνομη την επόμενη μέρα η εργοδοσία έκανε πίσω και δεσμεύτηκε να αποσύρει τις μονομερείς ενέργειες εναντίον του προσωπικού. Σε όλη την ξενοδοχειακή βιομηχανία της Κύπρου επικρατούν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Έχει μεγάλη αξία να γνωρίζει κάποιος το τι επικρατεί εντός της. Κι αυτό γιατί μετά τον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό τομέα, ο παρασιτικός τουριστικός τομέας αποτελεί την «βαριά βιομηχανία» της Κύπρου.

Λίγες ημέρες πριν είχε προηγηθεί μία άλλη δυναμική κινητοποίηση εργαζομένων. Αυτή στην εταιρεία Cyprometal, που αποτελεί έναν από τους υπερεργολάβους στις εργασίες ανακατασκευής της μεγαλύτερης ηλεκτροπαραγωγικής μονάδας του νησιού στο Βασιλικό, όπου είχε ολοκληρωτικά καταστραφεί μετά την έκρηξη στο Μαρί έναν ακριβώς χρόνο πριν. Στις 22 Ιουνίου συγκεντρώθηκαν έξω από τις εγκαταστάσεις του Βασιλικού και με αποφασιστικότητα δήλωναν πως δεν θα αποχωρήσουν αν η εργοδοσία δεν εφαρμόσει τους προβλεπόμενους από την εργατική νομοθεσία όρους εργασίας που απορρέουν από την Συλλογική Σύμβαση της Μεταλλουργικής Βιομηχανίας. Αντ’ αυτού η εταιρεία προσπάθησε να παρακάμψει την συλλογική σύμβαση και να εκμεταλλευτεί το πρώιμο κλίμα του νέου εργασιακού μεσαίωνα ενόψει Μνημονίου, όπου προβλέπεται η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Οι συμβάσεις που η εταιρία ήθελε να περάσει προέβλεπαν 66 ώρες εβδομαδιαίως με 4 ευρώ την μεικτή εργατοώρα. Χωρίς να προβλέπεται επιπλέον αποζημίωση για την απασχόληση τα σαββατοκύριακα! Η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν υπέκυψε στις απειλές των εργοδοτών και αρνήθηκε να υπογράψει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Οι εργάτες, μάλιστα, δηλώνουν έτοιμοι για κλιμάκωση των αγώνων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συγκεκριμένες σπίθες εργατικών κινητοποιήσεων πραγματοποιήθηκαν μερικές μέρες πριν την επιβολή των μέτρων του Μνημονίου και συμπεριλάμβαναν μεγάλο αριθμό κοινοτικών εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις μέσα στα αιτήματα των εργαζομένων ήταν η εξίσωση των εργασιακών δικαιωμάτων των κοινοτικών με αυτά των Kυπρίων. Αυτό έχει μεγάλη αξία γιατί αν ο πολιτικός χάρτης των αστικών κομμάτων διαμορφωθεί σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις, τότε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος το αδελφό κόμμα της Χρυσής Αυγής που λέγεται ΕΛΑΜ να εμφανιστεί ως η μόνη αντιμνημονιακή δύναμη στη Κύπρο. Η επίσημη Aριστερά πλέον ανήκει στο μνημονιακό μπλοκ. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο φασισμός θα βρει γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί.

Ωστόσο, η ίδια η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει και ο αναβρασμός ολοένα και θα φουντώνει. Αυτό θα οδηγήσει σε σύγκρουση της κυβέρνησης και του ίδιου του ΑΚΕΛ με τον κόσμο της εργασίας. Για το λόγο αυτό κρίνεται επιτακτική η ανάγκη εμφάνισης ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού ρεύματος και νέας κομμουνιστικής προοπτικής. Mε σαφή περιεχόμενο βάσει ενός προγράμματος εξόδου από την κρίση, να θεμελιώσει την πάλη για το μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική. Και να διεκδικήσει αυτή την φορά την εξουσία όμως, όχι την διαχείριση του κυβερνητικού έργου…

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 08/07/2012)

*Φράνσις Μπέικον: «Σπουδή για φιγούρα Ι», 1945-6. (Λάδι σε μουσαμά, 123 x 105 εκ.) Το αγαπημένο πορτοκαλί του Μπέικον (ο οποίος έχει αναδείξει τις ωραιότερες πορτοκαλί αποχρώσεις του 20ού αιώνα) περιβάλλει μια καταρρέουσα φιγούρα βυθισμένη στα άνθη, μια μορφή «ακατονόμαστη», εξού και δύναται να λάβει κάθε δυνατή μορφή στη φαντασία μας. Σύμφωνα με τον Μπέικον, η τέχνη «είναι ένα στοίχημα με συστατικά την τύχη, τη διαίσθηση και την τάξη».

Ολέθριο το μνημόνιο της κυβέρνησης Χριστόφια

Η Κύπρος σε Μνημόνιο

ΚΥΠΡΟΣ

Η κυβέρνηση Χριστόφια υπέβαλε στην ΕΕ επίσημο αίτημα να υπαχθεί η Κύπρος σε καθεστώς «Πλήρες Μνημονίου» τριπλής κατεύθυνσης που θα αφορά στην επίθεση στα δημόσια οικονομικά και στις εργασιακές σχέσεις προκειμένου να διασωθεί το  χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Όπως ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία.

Τελικά έπιασαν τόπο οι ισχυρές πιέσεις από τους ευρωπαίους, προκειμένου να εντάξει την Κύπρο στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Τώρα η Κύπρος θα υποδεχτεί πακέτο με την ευρωπαϊκή προεδρία και τα κλιμάκια της τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Η συμφωνία υπαγωγής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς Μνημονίου μπορεί να θεωρηθεί και ως εκδίκηση της ΕΕ απέναντι στον ελληνοκυπριακό λαό που στο δημοψήφισμα του 2004 το 74% αυτού είχε συντριπτικά απορρίψει το Σχέδιο Ανάν. Από εδώ και στο εξής ότι θα προστάζει πρωτίστως το Βερολίνο και μετά οι Βρυξέλλες, όπως ένα νέο πιο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν για παράδειγμα, η Λευκωσία θα υπακούει υπό τις γνωστές απειλές της διακοπής της χρηματοδότησης και το φάσμα της χρεοκοπίας.

Μόνο απέχθεια απέναντι σε πολλούς ευρωπαίους αξιωματούχους μπορούν να θεωρηθούν τα πικρόχολα σχόλια τους. Το δεξί χέρι της Μέρκελ, ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης Κουρτ Λάουκ, δήλωσε πως η Κύπρος δεν πρέπει να αναλάβει την κυλιόμενη προεδρία της ΕΕ, με την αιτιολογία πως «μια χώρα δεν μπορεί να διαχειριστεί κρίσεις, όταν η ίδια βρίσκεται στα μέσα μιας κρίσης». Παράλληλα, προκλητικός εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο ένας Γερμανός δημοσιογράφος ο οποίος προβοκατόρικα ρώτησε τον Πρόεδρο Χριστόφια «εάν η Κύπρος πωλείται».

Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που η Κύπρος εντάχθηκε στην ΟΝΕ. Η υιοθέτηση του ευρώ οδήγησε την κυπριακή οικονομία μέσα σε τέσσερα χρόνια από πλεονασματική που ήταν σε ελλειμματική, ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε. Ασχέτως αν το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος βρίσκεται σε επίπεδα σαφώς καλύτερα από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, βρίσκεται στη δεινή θέση να ενταχθεί στο μηχανισμό στήριξης και να υιοθετήσει πλήρες μνημόνιο.

Το αίτημα για διακρατικό δάνειο από τη Ρωσία μάλλον απορρίφθηκε γιατί το αδελφό κόμμα του ΑΚΕΛ, ΚΚΡΟ ζήτησε εξηγήσεις από τη ρωσική κυβέρνηση για το πρώτο δάνειο των 2,5 δις που δόθηκε πέρσι στη Κύπρο. Τώρα η κυβέρνηση Πούτιν πρέπει να λογοδοτήσει ενώπιον της ρωσικής Δούμας για το πώς αξιοποιήθηκε το δάνειο. Αυτό επιβεβαιώνεται καθώς υπάρχει εγγεγραμμένο προς συζήτηση στη ρωσική Βουλή.

Με βάση τα υφιστάμενα δεδομένα το κόστος του «κυπριακού κουστουμιού» υπολογίζεται κοντά στα 10 δις. Το ποσό των 10 δις θεωρείται τεράστιο για τα δεδομένα της οικονομίας της Κύπρου. Ο ετήσιος προϋπολογισμός σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το κόστος. Το ετήσιο ΑΕΠ της Κύπρου υπολογίζεται σε μόλις 18 δις ευρώ. Το κόστος των δανείων από τον μηχανισμό ανέρχεται σε 56% του ΑΕΠ της, όλο για τη κάλυψη της μαύρης τρύπας του χρηματοπιστωτικού συστήματος!

Σύσσωμη η κυρίαρχη αντίληψη τις εξηγεί ως κλασσική μεταδοτική περίπτωση από την έκθεση κυπριακών κεφαλαίων στα ελληνικά ομόλογα. Αυτό το παραμύθι πρέπει να τελειώσει επιτέλους! Η κατάρρευση οφείλεται στην αισχροκέρδεια του εγχώριου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που ξεπέρασε τα όρια της εθνικής υπόσκαψης, αφού τζόγαρε σωρηδόν στα ελληνικά ομόλογα από την λεγόμενη δευτερογενή αγορά. Την στιγμή που οι ξένοι ομολογιούχοι τα ξεφόρτωναν μετά μανίας. Δεν ήρθαν καν σε επαφή με την ελληνική κυβέρνηση. Οι αδίστακτοι τραπεζίτες είναι υπόλογοι στο κυπριακό λαό και πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτόν άμεσα.

Τώρα μεταφέρουν το λογαριασμό της χασούρας τους στο λαό. Τη βρώμικη δουλειά τους θα την κάνει ο Δούρειο Ίππος του κεφαλαίου που ονομάζεται Τρόικα. Ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην τελευταία της έκθεση προ αρκετών εβδομάδων κατέγραψε επτά συστάσεις. Όπως συνέβη και σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία οι συστάσεις έγιναν προτάσεις προς διαπραγμάτευση, για να καταλήξει στους δυσβάστακτους όρους του μνημονίου.

Από την ώρα που ανακοινώθηκε η προσφυγή στο Μηχανισμό σύσσωμος ο αντιδραστικός μηχανισμός του κεφαλαίου, έχει ως βασική προτεραιότητα την υπεράσπιση του εταιρικού φόρου. Πρόκειται για τον ίδιο μηχανισμό που λυσσαλέα στήριζε όλο αυτό το διάστημα την υπαγωγή σε μνημόνιο. Με συντελεστή 10%, η Κύπρος έχει τη χαμηλότερη φορολόγηση επιχειρήσεων στην Ευρώπη και όπως φαίνεται θα διατηρηθεί καθώς υιοθετείται μοντέλο χρεοστασίου αλλά Ιρλανδίας. Επίσης, ακόμα δεν υιοθετήθηκε το μνημόνιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απαιτεί την εναρμόνιση των συνεργατικών πιστωτικών ιδρυμάτων στα πρότυπα των αποτυχημένων εμπορικών τραπεζών.

Συμπερασματικά, η διαχείριση του κυβερνητικού έργου χωρίς τις κατάλληλες τομές που να οδηγούν στην εξουσία, δηλαδή η τακτική μιας αριστερής κυβέρνησης, αποτελεί γραμμή ήττας των δυνάμεων της εργασίας. Δυστυχώς η ιστορία έγραψε ότι η προσφυγή της Κύπρου στο μηχανισμό στήριξης και η υπαγωγή της σε καθεστώς Μνημονίου έγινε από μια αριστερή κυβέρνηση και μάλιστα «κομμουνιστικού» κόμματος.

 (Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 01/07/2012)

Η σκιά του Μνημονίου πάνω από την Κύπρο

Τις πιο κρίσιμες ώρες της σύντομης ιστορίας της διανύει αυτή την εποχή η κυπριακή οικονομία. Πλέον το εφιαλτικό σενάριο για υπαγωγή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς Μνημονίου φαντάζει ολοένα και περισσότερο αληθινό.

Τις πιο κρίσιμες ώρες της σύντομης ιστορίας της διανύει αυτή την εποχή η κυπριακή οικονομία. Πλέον το εφιαλτικό σενάριο για υπαγωγή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς Μνημονίου φαντάζει ολοένα και περισσότερο αληθινό.

Έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αυτό που διαφαινόταν ήταν ότι η κυβέρνηση του προέδρου Δ. Χριστόφια δεχόταν ισχυρές πιέσεις από τους ευρωπαίους εταίρους της προκειμένου να εντάξει την Κύπρο στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Βασική επιδίωξή τους είναι η χώρα να τεθεί υπό καθεστώς Μνημονίου τις αμέσως επόμενες ημέρες. Δηλαδή πριν από τις 30 Ιουνίου, καθότι την αμέσως επόμενη ημέρα η Κυπριακή Δημοκρατία θα αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία.

Φυσικά, αυτός ο θεσμός έχει πλέον εθιμοτυπικό χαρακτήρα και όχι την όποια αίγλη είχε κάποτε. Δεν παύει όμως η Κύπρος να έχει επενδύσει αρκετά σε αυτόν το θεσμό από τη στιγμή που της δίνει την ευκαιρία να προβάλει το εθνικό ζήτημα της Μεγαλονήσου που δεν είναι άλλο από την εισβολή και την κατοχή του βόρειου μέρους της. Στο σημείο αυτό αξίζει να τονιστεί ότι η Κύπρος θα είναι το πρώτο κράτος της Ευρώπης των «27» που θα αναλάβει την προεδρία με περιορισμένη την εθνική κυριαρχία της, λόγω της ημικατοχής. Η υπαγωγή της σε καθεστώς πολιτικής και οικονομικής υποτέλειας θα αποτελέσει μεγάλο πολιτικό πλήγμα και θα οδηγήσει σε περαιτέρω απαξίωση της διαπραγματευτικής της ισχύος.

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Χριστόφια προσπαθεί να αποφύγει την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης και επιδιώκει πάση θυσία να εξασφαλίσει νέο διακρατικό δάνειο από τη Ρωσία ή ακόμα και από την Κίνα. Ταυτόχρονα ωστόσο, αποκαλύπτει και τα όριά της καθώς δεν δείχνει καμία διάθεση να αμφισβητήσει στο ελάχιστο το θέσφατο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ ή να συγκρουστεί με τους μηχανισμούς της.

Αναφορικά με τον δανεισμό από τη Ρωσία, στο τραπέζι μπήκαν και ανταλλάγματα οικονομικά, που επικεντρώνονται στα δικαιώματα επί της κυπριακής ΑΟΖ, στον δεύτερο γύρο αδειοδοτήσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Πολίτης με τίτλο «Ρωσία ή Ευρώπη; Αποφάσεις αναλόγως όρων», εκτιμάται ότι η Λευκωσία δείχνει να βρίσκεται πιο κοντά στον μηχανισμό στήριξης, καθώς παρουσιάζεται εμπλοκή της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ παρασκηνιακά και λυσσασμένα επιδιώκει πάση θυσία να μη βρει η Κύπρος ξανά διέξοδο σε διακρατικό δάνειο, ώστε να αναγκαστεί να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις δηλώσεις του υφυπουργού για Ευρωπαϊκά Θέματα Α. Μαυρογιάννη, που διαβεβαίωνε ότι «στην περίπτωση που οδηγηθεί σε διακρατικό δανεισμό από τη Ρωσία ή την Κίνα, θα υπάρξει εμπλοκή της ΕΕ».

Το ποσό που χρειάζεται άμεσα η Κύπρος αγγίζει τα 4 δισ. ευρώ. Ένα τέτοιο ποσό είναι εντελώς ασήμαντο για τα μεγέθη των μεγάλων κρατών. Στη φάση που βρίσκεται η ευρωζώνη σε καμία περίπτωση τα μεγάλα οικονομικά κέντρα δεν θα άφηναν τη μικρή Κύπρο να σταθεί παράδειγμα για άλλες μικρές χώρες ώστε να διαπραγματεύονται διακρατικά δάνεια με άλλα εκτός Ευρώπης κράτη όπως τη Ρωσία και την Κίνα. Υπενθυμίζεται ότι πέρυσι το ρωσικό δάνειο ήταν αυτό που απέτρεψε την Κυπριακή Δημοκρατία να υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στους Ευρωπαίους που πάση θυσία θέλουν να την πάνε σε Μνημόνιο.

Το ποσό των 4 δισ. ευρώ προκύπτει από τον συνυπολογισμό του κόστους στήριξης της Λαϊκής Τράπεζας, το οποίο θα ξεπεράσει το 1,8 δισ. ευρώ και του ποσού που απαιτείται για να μπαλωθεί η μαύρη τρύπα που δημιουργείται στα δημόσια οικονομικά από τη διάσωση της τράπεζας. Σύμφωνα με τους ίδιους υπολογισμούς, το ποσό για τις δημοσιονομικές ανάγκες ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ. Όταν ο υπουργός Οικονομικών Β. Σιαρλής δηλώνει ότι «αν η Κύπρος προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης δεν θα είναι μόνον για τις τράπεζες, αλλά και για τις μελλοντικές δημοσιονομικές ανάγκες της χώρας», θα πρέπει να ξεκαθαρίζει ότι αυτές οι ανάγκες είναι άμεσο αποτέλεσμα της διάσωσης του τραπεζικού συστήματος.

Η προοδευτική παραλλαγή της αστικής πολιτικής έχει πλέον αυστηρά όρια και αδυνατεί να αμφισβητήσει το διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Με τη διάσωση τραπεζών μπαίνουν έμμεσα πλάτες στο πλιάτσικο που έκαναν τα «γκόλντεν μπόις», μέλη των ΔΣ τους. Είναι αποκαρδιωτικό για μια αριστερή κυβέρνηση να μην τολμά να προτείνει καν αυτό που έγινε στην Ισλανδία: Να αφήσει την ιδιωτική τράπεζα να χρεοκοπήσει και στη συνέχεια να την εθνικοποιήσει, παρέχοντας εγγύηση σε όλες τις καταθέσεις, ώστε κανένας πολίτης να μη χάσει τις αποταμιεύσεις του.

Η νέα αγριότερη φάση της κρίσης, που μαίνεται από το 2008, οδηγεί τις αγορές σε επίθεση κατά του αστικοδημοκρατικού πολιτεύματος καταργώντας το κοινωνικό συμβόλαιο. Η αριστερή κυβέρνηση Χριστόφια εξακολουθεί να επιδιώκει την τακτική της κοινωνικής ειρήνης, έχοντας ωστόσο εγκαταλείψει κάθε σκέψη μετασχηματισμού της κοινωνίας σε προοδευτική, σοσιαλιστική κατεύθυνση. Ακόμα και αν της αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στην Κύπρο, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στη ραγδαία ενσωμάτωσή της στους αστικούς θεσμούς και στην πορεία μετάλλαξή της σε μια δεξιά σοσιαλδημοκρατία.

 (Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 16/06/2012)